مراقبت‌های پس از ایمپلنت به همراه خوراکی‌های مضر پس از کاشت دندان

کاشت دندان

کاشت دندان به عنوان دندانپزشکی پروتز یا روش جایگزین مصنوعی، از ریشه‌های دندان‌های مصنوعی برای بازسازی و حمایت از دندان‌های از دست رفته، استفاده می‌کند. کارکرد اصلی این پروتز این است که از احتمال آسیب به استخوان فک جلوگیری می‌کند .

مشکلات عمده‌ای مانند نامرتب بودن دندان که با پروتزها و پل‌های معمولی در ارتباط است و بر جویدن غذا تاثیر می‌گذارد و مشکلاتی را در نحوه به نظر رسیدن لبخند و صحبت کردن به وجود می‌آورد؛ معمولاً با ایمپلنت‌های دندانی حل می‌شوند. ریشه‌های جایگزین ثبات و قدرت مورد نیاز بیمار برای حفظ عادات غذایی معمول خود، بدون تلاش بیش از حد برای جویدن را فراهم می‌آورد. علاوه بر این پروتز دندانی به حفظ ساختار و ویژگی‌های خاص صورت کمک می‌کند. پس از انجام ایمپلنت دندانی، مهم‌ترین چیزی که باید در نظر داشته باشید، مراقبت از دندان است. در اینجا اطلاعاتی در مورد نحوه مراقبت و خوردن غذا پس از کاشت ایمپلنت دندانی ارائه می‌کنیم.

ایمپلنت‌های دندانی در ابتدا برای پاسخ به نیازهایی مانند بازسازی ساختار دندانی بیمارانی که به علت جراحات و حوادثی مانند آماس و التهاب لثه، شکستگی کانال ریشه، نقایص مادرزادی، پوسیدگی دندان و سایش شدید، دچار از دست رفتن دندان شده‌اند؛ رایج بودند.

قبل از به وجود آمدن ایمپلنت‌های دندانی پروتزها و پل‌ها تنها راه درمان موجود برای دندان‌های از دست رفته بودند.
با این حال اکثر بیماران در مورد این روش‌ها آگاهی اولیه دارند و عموما مطمئن نیستند که آیا این روش برای آنها مناسب است یاخیر. خوشبختانه دندان پزشکانی هستند که به شما آگاهی کاملی درباره ایمپلنت‌های دندانی و نحوه مراقبت و بهبود آنها می‌دهند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن های ما تماس حاصل فرمایید.

اجزای ایمپلنت دندانی


اجزااجزای یک ایمپلنت دندانی عبارتند از:

  • خود ایمپلنت حقیقی: ایمپلنت تیتانیومی بخشی از ایمپلنت دندانی است که دندان مصنوعی را در جای خود نگه می‌دارد و از طریق جراحی در استخوان فک قرار می‌گیرد. به همین دلیل داشتن استخوان فک قوی برای انجام ایمپلنت دندانی ضروری است.
  • اتصالات ایمپلنت: در بالای ایمپلنت یک اتصال یا قطعه کوچک پیچ مانند قرار می‌گیرد. این همان قسمتی است که دندان مصنوعی (یا تاج) را در جای خود نگه می‌دارد.
  • تاج: تاج که بر روی اتصالات پیچ مانند بسته می‌شود، مهمترین قسمت ایمپلنت است. این دندان مصنوعی اما بسیار طبیعی است و هنگام لبخند زدن ظاهری بسیار طبیعی دارد.

انواع ایمپلنت های دندانی


انواع مختلفی از ایمپلنت‌های دندانی وجود دارد. بعضی از آنها برای قرار گرفتن به جای یک دندان واحد ساخته شده‌اند؛ در حالی که برخی دیگر مانند پل‌ها مجموعه ای از دندان‌های از دست رفته را در یک بخش دهان جایگزین می‌کنند.

دندان پزشک شما بهترین گزینه را با توجه به سوابق پزشکی شما تعیین خواهد کرد. با این حال دو دسته گسترده از ایمپلنت‌های دندانی وجود دارند که ایمپلنت های متغیر و ثابت نامیده می‌شوند. اکثر بیماران قادرند نوع مدنظر خود را از بین این دو گزینه انتخاب کنند.

کاشتینه روی استخوانی یا زیر استخوانی (قابل جابجایی)

این نوع ایمپلنت برای بیمارانی که ارتفاع استخوانی لازم را ندارند یا استفاده از پروتزهای سنتی برای آنها توصیه نشده است؛ مناسب است. دندانپزشکان با کمک فلزهای متصل به لثه برای نگه داشتن ایمپلنت در محل مورد نظر، ریشه‌های مصنوعی دندان را روی فک قرار می‌دهند.

کاشتینه های درون استخوانی یا فرو رونده (دائمی)

این نوع پروتز، محبوب ترین نوع ایمپلنت می‌باشد. این روش شامل قرار دادن لوله‌ها، تیغه‌ها یا پیچ‌ها به وسیله جراحی در استخوان فک می‌باشد. این نوع ایمپلنت به عنوان جایگزینی برای پروتزهای متحرک و پل‌ها پیشنهاد می‌شود و می‌تواند جایگزین یک دندان یا مجموعه‌ای از دندان‌ها باشد.

کدام یک را انتخاب کنید

افراد جوانتر معمولا ایمپلنت دندان دائمی را با توجه به اینکه دائمی هستند، می‌خواهند. این بدان معنی است که لازم نیست ایمپلنت برداشته شود یا جایگزین گردد؛ ضمن اینکه فرد مصنوعی بودن این دندان را با توجه به دائمی بودن آن فراموش می‌کند؛ چرا که مانند هر دندان دیگری در فک عمل می‌کند.

با این حال ایمپلنت‌های قابل جابجایی، برای کسانی که چند دندان از دست رفته دارند یا کسانی که با تمیز کردن دائمی ایمپلنت مشکل دارند و افرادی که مایل به پرداخت پول زیادی نیستند؛ عالی است. کسانی که ایمپلنت قابل جابجایی را دوست دارند، ممکن است جایگزین‌های مصنوعی دندان را ترجیح دهند. به یاد داشته باشید که تصمیم‌گیری درباره اینکه کدام گزینه برای انتخاب، بهتر است؛ به چندین عامل بستگی دارد این عوامل عبارتند از:

  • هزینه
  • محل دندان از دست رفته
  • سلامت بیمار
  • ترجیح بیمار
  • کیفیت و کمیت استخوان فکی که دندان مصنوعی در آن قرار می‌گیرد.
  • جراح دندانپزشک به دقت محل مورد نظر برای قرار گرفتن ایمپلنت دندانی را بررسی کرده و ارزیابی می‌کند که آیا بیمار برای این گزینه، واجد شرایط است یا خیر.

فرایند بازیابی و درمان


فرایند

چند روز پس از انجام ایمپلنت بیمار درد را احساس خواهد کرد. فرایند بهبود می‌تواند ۴ تا ۶ ماه به طول بیانجامد. با اینحال فرآیند بهبودی از بیماری به بیمار دیگر متفاوت خواهد بود.

علاوه بر این برای افرادی که قبل از کاشت ایمپلنت، پیوند استخوان داشته‌اند؛ بهبودی چهار ماه طول خواهد کشید.

زمان بهبودی شما به چگونگی دنبال کردن دستورالعمل‌های پس از جراحی، تعداد ایمپلنت‌های کاشته‌شده، سلامت کلی بیمار و نوع ایمپلنت‌های دندانی کاشته شده بستگی دارد.

میزان درد نیز از فردی به فرد دیگر متفاوت است اما انتظار می‌رود تا چند هفته به طول بیانجامد. احساس درد نباید با بهبود فرد، باقی بماند یا بدتر شود؛ مگر اینکه اشتباهی در کاشتن ایمپلنت رخ داده باشد یا فک ایمپلنت را قبول نکرده باشد، به طرز نادرستی از دندان خود مراقبت کرده باشید و یا قبل از بهبودی حادثه‌ای برای ایمپلنت رخ داده باشد. در صورتی که پس از بهبودی درد شما باقی مانده یا بدتر شده است؛ دندان پزشک خود را هر چه سریع‌تر مطلع گردانید.

نکاتی برای کاهش درد ایمپلنت


نکاتی

در اینجا چند نکته برای کاهش درد و اطمینان از بهبود سریع‌تر وجود دارد:

  • داروهای تجویزی یا پیشنهاد شده برای کاهش درد را مصرف کنید. اگر مسائل مربوط به دارو رخ‌ داد، بلافاصله به دندانپزشک یا پزشک دیگری اطلاع دهید.
  • برای مدت کوتاهی رژیم غذایی سبک خود را حفظ کنید و غذاهای نرم یا مایع بخورید. اسموتی‌های بدون قند جایگزین‌های خوبی برای وعده های غذایی ایده‌آل هستند. در طول روند بهبودی ایمپلنت دندان از خوردن غذاهای سفت، چسبناک، جویدنی یا چای و نوشیدنی های گرم دوری کنید.
  • در چند روز اول بعد از عمل نوشیدنی‌ها را با نی ننوشید. انجام این کار می‌تواند حفره را خشک کرده و خونریزی و درد را شدیدتر کند. فقط از یک فنجان برای نوشیدن مستقیم مایع، استفاده کنید.
  • چند بار در روز دهان را با دهانشوی مخصوص یا آب نمک گرم شستشو دهید تا دهان تمیز شده و باکتری کمتری در دهان باقی بماند. این کار طول زمان بهبودی را کاهش می‌دهد.
  • از خوردن غذاهای بسیار گرم (داغ) دوری کنید؛ چراکه باعث تحریک ایمپلنت می‌شود.
  • دستورالعمل‌های پزشک را پس از عمل به درستی دنبال کنید.
  • به اندازه کافی بخوابید تا بدن شما بتواند روند بهبودی را به طور کامل طی کند.
  • برای کاهش التهاب و درد ناحیه جراحی از یخ استفاده کنید.
  • درباره بهداشت دهان و دندان خود سخت‌گیر باشید اما از مسواک یا نخ دندان استفاده نکنید. در طول روند بهبودی برای تمیز کردن دندان‌ها از یک برس نرم استفاده کنید.
  • در صورت بروز هرگونه مشکلی با دندانپزشک خود تماس بگیرید. برطرف کردن سریع این مسائل می‌تواند روند بهبودی را سرعت بخشیده و نتیجه‌ی خوب نهایی را حتمی کند.

خوردن پس از جراحی ایمپلنت دندانی

اولین و مهم‌ترین چیز این است که بلافاصله بعد از عمل جراحی می‌توانید شروع به خوردن کنید. با این حال به دلیل احساس خستگی بعد از بیهوشی عمومی یا بی حسی موضعی، ممکن است تصمیم بگیرید چیزی نخورید.

  • هرچند در همان لحظه بعد از جراحی می‌توانید شروع به خوردن کنید؛ اما نمی‌توانید هرچه می‌خواهید بخورید. هرچند نیازی به صبر کردن برای خوردن پس از جراحی نیست؛ مگر آنکه جراح شما صبر کردن را توصیه کرده باشد.
  • ممکن است پس از انجام عمل جراحی گرسنه باشید زیرا باید حتما ۶ ساعت قبل از عمل جراحی چیزی نخورید.
  • خوردن غذاهای نرم و مایع، مانند املت، ماست، پنیر محلی و پنیرهای بسیار نرم، سوپ، میوه یا سبزیجات بدون قند یا بیسکویت‌ها، بلغور جو دوسر، کِرم گندم، سیب زمینی، ماکارونی و پنیر، نان نرم و دیگر غذاهای نرم؛ برای دهان متورم و دردناک شما مضر نیست.
  • در حدود ۱۰ تا ۱۴ روز یا بیشتر (و بسته به اینکه بهبود شما چقدر سریع‌تر به پایان رسیده است) می‌توانید از این رژیم غذاهای نرم استفاده کنید.
  • به خصوص در چند روز اول ممکن است بخواهید فقط مایعات و جایگزین‌های مایع مانند سوپ، نوشیدنی‌های پروتئینی، آبمیوه‌ها و اسموتی‌ها را مصرف کنید.
  • رژیم غذایی بدون جویدن، برای چند روز اول پس از جراحی کاملاً ایده‌آل است. شاید حتی در طول روند بهبودی درد، مانع خوردن غذاهای جامدتر شود؛ با این حال دریافت داروهای مسکن و ضددرد می‌تواند مفید باشد.
  • از خوردن غذاهای خشک یا سفت یا غذاهایی که نیاز به جویدن زیاد دارند، اجتناب کنید. زیرا خوردن این غذاها باعث می‌شود زمان بهبودی طولانی‌تر و ناراحتی بیشتری داشته باشید. همچنین می‌تواند باعث درد در ناحیه عمل جراحی شود. مهم است که با دقت از این ناحیه مراقبت کنید.
  • باز هم دقت کنید که در چند روز اول بعد از جراحی نباید از طریق نی نوشیدنی بنوشید.
    چند هفته پس از بهبودی یا بیشتر نوشیدن از طریق نی دیگر خطری ندارد، یعنی تا زمانیکه ایمپلنت‌ها کاملاً بهبود یافته و با خطر مواجه نیستید.
  • با داشتن ایمپلنت دندانی جدید (بعد از بهبودی) اطمینان داشته باشید که می‌توانید درست مانند قبل از جراحی غذا بخورید. زیرا ایمپلنت‌ها دستگاه‌های بسیار قدرتمند و محکمی در دهان شما هستند. درست مانند هر دندان ریشه‌دار دیگری.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

انواع مختلف ایمپلنت دندان از نظر شکل و مواد چگونه اند؟

ایمپلنت

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت دندانپزشکی یکی از شبیه‌ترین دندان‌های مصنوعی به دندان طبیعی انسان است. کارگذاشتن اباتمنت در استخوان فک موجب می‌شود ایمپلنت جایگزین تاج  و ریشه دندان ‌شود.

اما سوال این است که اگر به فلز آلرژی داشته باشید چه اتفاقی خواهد افتاد. آیا شانس کاشت دندان را از دست خواهید داد؟ منظور از آلرژی، واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به یک ماده خارجی خاص است. این پاسخ می‌تواند به‌صورت بثورات جلدی خفیف یا مشکلات سلامتی خطرناک باشد که ناشی از مختل شدن سیستم‌های اندام بدن می‌باشند. شما ممکن است به هر چیزی حتی فلز حساسیت داشته باشید. معمولا این نوع آلرژی به نوع خاصی از فلزات رخ می‌دهند.

به‌عنوان مثال، تقریبا ۱۷% از آقایان و ۳% از خانم‌ها به فلز نیکل آلرژی و درصد خیلی کمی به کبالت و کروم حساسیت دارند. بسیاری از آلرژی‌ها به فلز به‌دلیل تماس خارجی با جواهرات و فلزهای مشابه رخ می‌دهند که منجربه جوش و سایر اختلالات پوستی می‌گردد. در موارد حاد، آلرژی به فلزات موادی که در بدن جایگزین شدند می‌تواند منجربه نپذیرفتن فلز توسط بدن شود. فلزها نقش عمده‌ای در مراقبت‌های دندانی به‌ویژه آمالگام دندانی دارند که در پرکردن دندان‌ها استفاده می‌شوند.

آمالگام دندانی ترکیبی از فلز گران بها نظیر طلا و نقره با فلزات دیگر همچون مس، قلع و مقدار کمی جیوه است. آمالگام دندانی چندین دهه است که بدون خطر استفاده می‌شود و به‌ندرت موجب التهاب یا بثورات جلدی می‌شوند. این امر موجب شده که عده زیادی به ایمپلنت دندانی روی آورند. رایجترین فلز بکاررفته در ایمپلنت تیتانیوم است. همبستگی خاص این فلز با استخوان موجب شده نسخه تجاری این فلز در پزشکی و خدمات دندانپزشکی بسیار ارزشمند شود. حتی اگر آلرژی خیلی ناچیزی به  فلزات خاص داشته باشید به احتمال زیاد تیتانیوم شامل آنها نمی‌شود. طبق یکی از تحقیقاتی که در مورد ایمپلنت بر روی ۱۵۰۰ بیمار انجام شد نشان داد که تنها ۱% از بیمارانی که کاشت دندان انجام داده بودند دچار آلرژی بودند.

انواع ایمپلنت‌های دندانی


ایمپلنت‌های دندانی جایگزین ریشه دندان از دست رفته می‌شوند. ایمپلنت می‌تواند برای دندان جایگزین، تاج یا کل مجموعه جایگزین  نقش لنگر را ایفا کند. ایمپلنت مستقیما داخل استخوان فک قرار می‌گیرد. بیشتر ایمپلنت دندانی از جنس تیتانیوم هستند. همانطور که قبلا اشاره کردیم فلز تیتانیوم خیلی خوب به استخوان جوش می‌خورد (در فرایندی موسوم به پیوند استخوانی)

ایمپلنت‌های دندانی ۳ نوع هستند:

ایمپلنت ریشه‌ای شکل


ایمپلنت ریشه‌ای یکی از رایج‌ترین نوع ایمپلنت دندانی است. این ایمپلنت که پیچی است و شبیه ریشه دندان است دقیقا داخل استخوان فک و زیر لثه کارگذاشته می‌شود. کاشت ایمپلنت ریشه‌ای یک فرایند جراحی است که تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود. در این نوع ایمپلنت ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد تا لثه التیام یابد. بعد از بهبود، پوشش ایمپلنت برداشته شده و دندان جایگزین می‌تواند به آن متصل شود. ایمپلنت ریشه‌ای که به ایمپلنت داخل استخوانی نیز معروف است زمانی استفاده می‌شود که فضای کافی از لحاظ عرض و عمق در استخوان فک موجود باشد. درصورت تحلیل استخوان لثه (به عنوان مثال تنگ بودن یا کوتاه بودن زیاد استخوان فک) ایمپلنت ریشه‌ای معمولا انتخاب مناسبی نخواهند بود.

روکش ایمپلنت


روکش ایمپلنت

هنگامی که استخوان فک برای کاشت ریشه‌ای  خیلی تنگ یا کوتاه باشد روکش ایمپلنت بکار می‌رود. این نوع ایمپلنت مسطح و بلند است و مستقیما در بالای استخوان فک و زیر لثه قرار می‌گیرد. درنهایت استخوان و بافت اطراف، ایمپلنت را پوشانده و موجب ایمنی بیشتر آن می‌شوند. این نوع ایمپلنت به ایمپلنت درون استخوانی نیز معروف است. فرایند جراحی کاشت روکش ایمپلنت همانند ایمپلنت ریشه‌ای است. در طی این جراحی که تحت بی‌حسی موضعی صورت می‌گیرد یک برش در لثه بیمار ایجاد شده و سپس ایمپلنت روی استخوان فک قرار می‌گیرد. التیام لثه ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد و بعد از آن آباتمنت به  ایمپلنت متصل می‌گردد. سپس دندان جایگزین، دندان‌ها و تاج‌ها (بسته به نیاز) به آباتمنت متصل می‌شوند. البته دوره بهبود برخی از روکش ایمپلنت‌ها خیلی طولانی نیست و خیلی سریع آماده  بازسازی می‌شوند. افراد با یکدیگر متفاوت هستند و تنها یک دندانپزشک زیبایی مجرب می‌تواند تشخیص دهد که چه نوع ایمپلنتی مناسب بیمار است.

ایمپلنت‌های ساب پریواستیل


ایمپلنت‌های ساب پریواستیل

این نوع ایمپلنت زمانی بکار می‌رود که طول و عرض کافی برای ایمپلنت ریشه‌ای یا روکش ایمپلنت در استخوان فک وجود نداشته باشد. درصورت عدم وجود فضای کافی در استخوان فک باید ایمپلنت سفارشی بیمار تهیه شود. ایمپلنت سفارشی در حکم استخوان فک مصنوعی عمل کرده و با اتصال به استخوان طبیعی فک فضای آن منطقه را تقویت می‌کند. ساب پریواستیل همانند روکش ایمپلنت روی استخوان فک و زیر لثه قرار می‌گیرد. اما در این نوع ایمپلنت برخلاف  روکش ایمپلنت ، باید ابتدا از قسمتی که قرار است ایمپلنت کارگذاشته شود قالبی تهیه شود.

قالبگیری معمولا از طریق ۲ روش انجام می‌شود. اولین روش شامل جراحی است و تحت بی‌حسی موضعی صورت می‌گیرد. در این روش جراح دندانپزشکی زیبایی با ایجاد برش در لثه بیمار از استخوان فک قالبی تهیه میکند. سپس برای تهیه ایمپلنت سفارشی بیمار،  قالب به آزمایشگاه دندانپزشکی ارسال می‌گردد. در روش دوم نیازی به تهیه قالب از استخوان فک بیمار نیست بلکه درعوض به آزمایش CAT نیاز است و از طریق روش‌های نمونه سازی کامپیوتری از استخوان فک بیمار نمونه و مدل تهیه شده و جهت ساخت ایمپلنت سفارشی بیمار به آزمایشگاه دندانپزشکی ارسال می‌شود.

بهترین مواد برای ایمپلنت‌های دندانی


بهترین مواد برای ایمپلنت‌های دندانی

در طول چند دهه گذشته، ایمپلنت‌های دندانی روش قابل اعتمادی برای بازسازی دندان‌های از دست‌رفته بودند. در طول این دوره، موادی که برای ایمپلنت‌های دندانی بکار میرفت به‌طور گسترده مورد تحقیق قرار گرفتند و اطلاعات کافی درخصوص اینکه چگونه خواص فیزیکی  و شیمیایی مواد ایمپلنت  نظیر سطح کامپوزیت و ساختارهای ریز یک ایمپلنت نتایج بالینی درمان را تحت تاثیر قرار می‌دهد کسب شد. به‌طور ایده‌آل،  ماد ایمپلنت باید سازگار با محیط زیست باشند و دربرابر خوردگی و شکستگی مقاومت داشته باشند. ایمپلنت‌ها باید از تیتانیوم یا زیرکونیوم بوده و سختی و مقاومت کافی را داشته باشند. شکل و طرح ایمپلنت باید با ویژگی‌های فیزیکی بیمار سازگار باشد.

تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم

تیتانیوم معمولا به عنوان یک ” استاندار طلایی” در تهیه ایمپلنت‌های دندانی محسوب می‌شود و ممکن است از لحاظ تجاری خالص یا به‌صورت آلیاژ باشد. تیتانیوم خالص معمولا حاوی عناصرآهن، نیتروژن، اکسیژن و کربن است که موجب بهبود کیفیت مکانیکی آن می‌شود. آلیاژهای تیتانیوم از عناصری نظیر آلومینیوم و وانادیم تهیه می‌شود. رایج‌ترین آلیاژ تیتانیوم حاوی ۶% آلومینیوم و ۴% وانادیم است و برای بهبود قدرت باید تحت گرما قرار گیرد. این عمل منجربه تولید مواد کم تراکمی می‌شود که نسبت به خوردگی و شکستگی مقاوم هستند. برخی  افراد نگران حساسیت و آلرژی به تیتانیوم  و سطح خوردگی این نوع ایمپلنت‌ها هستند اما باید گفت که بیشتر این موارد مربوط به ایمپلنت‌های ارتوپدی هستند. باوجود این‌که موارد کمی درخصوص آلرژی به تیتانیوم گزارش شده‌است اما با این حال برخی افراد ممکن است به مواد دیگر موجود در آلیاژ تیتانیوم  حساسیت یا آلرژی نشان دهند. به‌همین دلیل برخی ترجیح می‌دهند هیچ شکلی از فلز را در بدن خود نداشته باشند. با توجه به واکنش، این احتمال وجود دارد که تیتانیوم در برخی افراد موجب حساسیت بیشتر شده و کاشت دندان را با شکست مواجه کند. به ندرت پیش می‌آید که ایمپلنت تیتانیومی شکسته شده و عمل ایمپلنت  را ناموفق کند اما عواملی نظیر طرح ایمپلنت، نقص تولید یا سایز نامناسب قالب تهیه شده می‌تواند موجب شکستگی ایمپلنت شود.

زیرکونیوم

زیرکونیوم فلزی است که می‌تواند به همان نسبت تیتانیوم با استخوان فک ادغام شود. استفاده از این ماده نگرانی بیمار نسبت به آلرژی یا حساسیت به فلز را کمتر می‌کند. از مزایای بالقوه انتخاب زیرکونیوم میتوان به صفر بودن خطر خوردگی و کاهش احتمال دیده شدن فلز در لثه به دلیل تحلیل استخوان و لثه اشاره کرد. فلز زیرکونیوم رسانای گرما نیست اما اگر فردی بتواند هدایت حرارتی ایمپلنت تیتانیوم را احساس کند موضوع قابل بحثی است. زیرکونیوم معمولا برای دوره‌های کوتاه مدت استفاده می‌شود و به همین دلیل پتانسیل طول عمر آن هنوز اثبات نشده و در روش پیوند استخوانی خیلی شناخته شده و معروف نیست. ایمپلنت‌های زیرکونیومی شامل یک قطعه دیرک و آبانتمنت هستند و فضای کمی را برای خطا ایجاد می‌کنند. از آن‌جایی که این نوع ایمپلنت را نمی‌توان زیر بافت لثه کار گذاشت و حرکت آن می‌تواند موجب اختلال در روند پیوند استخوان شود درنتیجه دوره بهبود آن می‌تواند پیچیده‌تر باشد. ایمپلنت زیرکونیوم باید از طریق جراحی در لثه قرار گیرد و موقعیت دقیق، زاویه و حجم استخوان در این نوع ایمپلنت بسیار مهم هستند. در مواردی که حجم استخوان کمتر از مقدار مطلوب است میتوان به‌طور همزمان ایمپلنت تیتانیوم و گرافت استخوان را انجام داد. البته لازم به ذکر است که خطر این روش با ایمپلنت زیرکونیوم به‌مراتب  بیشتر است. قطر ایمپلنتهای زیرکونیوم بسیار کوچک است و به دلیل احتمال شکستگی ممکن است برای برخی بیماران انتخاب مناسبی نباشند. تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم  از بهترین ترکیبات ایمپلنت محسوب می‌شوند. در حال حاضر، بسیاری از افراد در دنیا وجود دارند که سالها است از ایمپلنت‌های تیتانیوم استفاده  می‌کنند. افرادی که به فلز آلرژی دارند دوست ندارند شانس درمان‌های ایمپلنتی را تجربه کنند. برای این قبیل افراد ایمپلنت زیرکونیوم می‌تواند گزینه مناسبی باشد البته به شرط اینکه در موقعیت بالینی مناسب انجام شود.

قیمت ایمپلنت‌های دندانی


هزینه کل بازسازی لبخند چهره با ایمپلنت دندانی می‌تواند با توجه به اهداف و نیازهای هر فردی کاملا متفاوت باشد. عوامل متعددی نظیر انتخاب جراح، تعداد ایمپلنت‌های موردنیاز، نوع و کیفیت ایمپلنتی که انتخاب می‌شود می‌تواند موجب تغیر هزینه درمان شود. بسیاری از بیماران جهت اطمینان از موفقیت ایمپلنت به روش‌های پیشگیرانه نیاز دارند. هزینه این روش‌ها همراه با داروهای آرامش بخشی که ممکن است به بیمار تجویز شود معمولا در هزینه‌های اولیه گنجانده نمی‌شوند.

حساسیت و آلرژی به مواد فلزی ایمپلنت دندانی منجر به شکست آن می شود؟

حساسیت و آلرژی به مواد فلزی ایمپلنت

ایمپلنت قطعه‌ی کوچکی است که درون فک و دقیقاً در محلی که ریشه‌ی دندان اصلی قرار داشته کار گذاشته می‌شود. این قطعه‌ی کوچک به عنوان پایه و نگه دارنده‌ی دندان مصنوعی که از نظر ظاهر هیچ تفاوتی با دندان واقعی ندارد استفاده می‌شود. ایمپلنت‌ها از مواد مخصوص جراحی ساخته شده و بعد از جایگذاری در فک به خوبی با استخوان‌های اطراف خود ادغام می‌شوند تا دندان مصنوعی جایگزین را به خوبی در جای خود نگه دارند.

با توجه به این که ۴۰ درصد از بزرگسالان بین ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یک دندان خود را از دست داده‌اند، اطلاع داشتن از مزایا و معایب ایمپلنت‌ دندان برای یک تصمیم گیری خوب امری ضروری محسوب می‌شود. عمل کاشت دندان یکی از بهترین روش‌های جایگزین کردن دندان است و تنها راه جایگزینی ریشه‌های دندان و هر بخش دیگری از دندان به شمار می‌آید. در حال حاضر برای جایگذاری دندان‌های از دست رفته و یا آسیب دیده دو نوع ایمپلنت دندانی در بازار موجود است.

رایج‌ترین نوع آزمایش برای بررسی وجود حساسیت به فلزات به کار رفته در ایمپلنت انجام آزمایش پوستی است. در این نوع آزمایش قطعه‌ی کوچکی از فلزات مختلف بر روی پوست قرار گرفته و به کمک پچ پوشانده می‌شوند. سپس با گذشت چند روز پزشک برای بررسی نتیجه پچ ها را  از روی پوست بر می‌دارد. در صورتی که قسمتی از بدن به فلز جایگذاری شده واکنش نشان داده و دچار التهاب شده باشد به این معنا است که فرد نسبت به آن فلز حساسیت دارد. اما باید توجه داشت که آزمایشات پوستی هیچ گاه به طور صد در صد دقیق و صحیح نیستند. و گاه ممکن است نتیجه‌ی اشتباهی را در بر داشته باشند. و این به این معناست که گاهی ممکن است فرد به ماده‌ی سازنده‌ی ایمپلنت حساسیت داشته باشد در صورتی که نتیجه‌ی آزمایش او چیز دیگری را نشان داده است. شما ممکن است به هر چیزی حتی فلز حساسیت داشته باشید.

با انجام آزمایش خون نیز می‌توان فهمید که سیستم ایمنی بدن چه زمانی به ماده‌ی حساسیت زا واکنش نشان می‌دهد. همچنین این آزمایش کمک می‌کند تا میزان واکنش به این مواد بررسی شود.

از دیگر روش‌هایی بررسی آلرژی می‌توان به آزمایش الیسا اشاره کرد. در این نوع آزمایش واکنش گلبول‌های سفید بدن نسبت به آلرژن های فلزی احتمالی بررسی می‌شود. اما باید توجه داشت که آزمایش الیسا در مقایسه با آزمایش‌های پوستی اعتبار کم‌تری دارد.

انواع مواد مورد استفاده برای ایمپلنت


در ادامه به طور خلاصه به دو ماده‌ی سازنده‌ی ایمپلنت پرداخته می‌شود:

تیتانیوم

تیتانیوم رایج‌ترین و بهترین ماده‌ی مصرفی برای ساخت ایمپلنت دندانی است. این ماده غیر سمی و شرایط پذیر است و وجود آن در بدن هیچ خطری ندارد. از تیتانیوم در جراحی‌های دیگری نظیر جراحی زانو؛ جراحی‌های ارتوپدی و …. نیز استفاده می‌شود. میزان و پذیرش ایمپلنت‌های دندانی که از تیتانیوم ساخته شده‌اند بسیار بالاست چرا که این ماده به خوبی با استخوان‌های اطراف خود سازش پیدا می‌کند. این ماده‌ی سازگار با محیط زیست بعد از جایگذاری با بافت طبیعی فک ادغام شده و در جای خود ثابت می‌شود.  به طور معمول ایمپلنت‌ها دارای دو بخش جدا از هم هستند: قسمت فیکسچر که به کمک جراحی درون استخوان فک قرار می‌گیرد و قسمت اباتمنت که به فیکسچر متصل شده و دندان بر روی آن کار گذاشته می‌شود.

زیرکونیوم

بر خلاف تیتانیوم ماده‌ی زیرکونیوم به تازگی و در سال‌های اخیر در دسترس همگان قرار گرفته است. این ماده صرفاً برای افرادی که ترجیح می‌دهند از ایمپلنت‌های فلزی استفاده نکنند، استفاده می‌شود. از آنجایی که این ماده از سرامیک ساخته شده به صورت یک تکه و با فیکسچر و اباتمنت متصل به هم درون فک قرار می‌گیرد و از همین رو در مقایسه با ایمپلنت‌های تیتانیومی انعطاف پذیری کم‌تری دارد. همچنین ایمپلنت‌های زیرکونیومی در صورت رعایت نکردن بهداشت دهان بیشتر مستعد آلوده شدن و عفونت کردن هستند.

اما به هر حال این موادها اشکالات خود را نیز دارند. به طور مثال ممکن است افرادی به فلزات حساسیت و آلرژی داشته باند که این مسئله ممکن است باعث عدم موفقیت جراحی ایمپلنت دندان شود.

حساسیت به ایمپلنت با وجود نادر بودن مسئله‌ای جدی و نگران کننده محسوب می‌شود


حساسیت به ایمپلنت

تصور کنید که شما به دنبال انجام دادن ایمپلنت دندان هستید و تمامی اقدامات لازم را انجام داده‌اید:

با توجه به تحقیقات می دانید که ایمپلنت به دلیل دوام و ظاهر طبیعی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته محسوب می‌شود. اما داشتن حساسیت به فلزات باعث نگرانی شما شده است و نمی‌دانید بعد از جایگذاری ایمپلنت‌ها بدنتان چه واکنشی به تیتانیوم و یا دیگر فلزهای به کار رفته در ایمپلنت نشان خواهد داد.

حساسیت یا آلرژی چیست؟

آلرژی یا حساسیت واکنش دفاعی است که بدن به وجود هر گونه ماده زنده یا غیر زنده‌ای که آن را خطر محسوب کند نشان می‌دهد. شدت واکنش‌های آلرژیک بسته به موارد مختلف می‌تواند ضعیف و در برخی موارد نادر شدید و حتی کشنده باشد.

یک فرد می‌تواند نسبت به هر چیزی حتی فلزات آلرژی داشته باشد. طبق تحقیقات بیش از ۱۷ در صد از زنان و ۳ درصد از مردان به فلز نیکل آلرژی دارند. این میزان برای کبالت و کروم به ۳_۱ درصد از کل جمعیت می‌رسد. بیشتر واکنش‌های آلرژیک بعد از تماس فرد با محصولات مصرفی مانند زیورآلات یا تولیداتی که پایه‌ی فلزی دارند رخ می‌دهند اما گاهی ممکن است فرد به وسایل پزشکی یا اندام‌های مصنوعی مانند برخی از استنت های قلبی، پروتز زانو و یا لگن که از فلزات ساخته شده‌اند نیز حساسیت داشته باشد.

در برخی موارد نادر فرد بعد از پر کردن دندان به کمک آمالگام دندانی نیز دچار تورم و دانه‌های پوستی و به طور کلی حساسیت می‌شود. آمالگام دندانی از ترکیب جیوه و رگه‌هایی از نقره، مس و یا قلع تولید شده و چندین دهه است که از آن برای پر کردن دندان استفاده می‌شود. می‌توان گفت بیشتر بیمارانی که از آمالگام دندانی استفاده نموده‌اند هیچ گونه آلرژی و حساسیتی به آن نداشته‌اند با این حال امروزه با تولید کامپوزیت‌های هم رنگ دندان مصرف آمالگام کاهش پیدا کرده است.

تیتانیوم، فلزی پرکاربرد در ساخت ایمپلنت اما در بعضی مواقع حساسیت زا

می‌توان گفت درصد بالایی از ایمپلنت‌ها از آلیاژ تیتانیوم ساخته شده‌اند. این ماده به دلیل خاصیت سازگاری طبیعی و همراه شدن با سیستم ایمنی بدن و قابلیت پیوند خوردن با استخوان‌ها برای ساخت ایمپلنت بسیار مناسب است. قابلیت‌های تیتانیوم باعث  شده تا میزان کمی از افراد به این ماده حساسیت داشته باشند.

با این حال می‌توان گفت از هر هزار نفر ۶ نفر به ایمپلنت‌های تیتانیومی حساسیت دارند.  به همین دلیل هر فرد باید قبل از انجام ایمپلنت و در جلسه‌های اولیه‌ی معاینه در خصوص سابقه‌ی بیماری و یا هر گونه حساسیت به فلزات با پزشک خود صحبت نماید. بعد از این پزشک با داشتن این اطلاعات مناسب‌ترین نوع ایمپلنت را برای او استفاده می‌کند.

در صورت داشتن حساسیت به فلزات آیا باز هم می‌توان از ایمپلنت استفاده نمود؟


حساسیت به فلزاتممکن است برای برخی سؤال باشد که آیا با وجود حساسیت به فلزات باز هم می‌توان از ایمپلنت استفاده کرد یا خیر؟ پاسخ این سؤال بسیار ساده است. تمامی افراد با وجود داشتن حساسیت به فلزات می‌توانند از ایمپلنت استفاده نمایند.

ایمپلنت‌های معمولی از تیتانیوم خالص یا آلیاژ تیتانیوم (ترکیب تیتانیوم با یک یا دو فلز دیگر) ساخته می‌شوند. این ایمپلنت‌ها به راحتی با بدن سازگار شده و با تحریک به رشد استخوان‌های فک با آن‌ها ادغام می‌شود. جنس این نوع ایمپلنت‌ها با  پروتز به کار رفته در زانو و لگن یکسان است. از همین رو برخی از بیماران نگران‌اند که آیا با وجود حساسیت به فلزات باز هم می‌توانند از ایمپلنت استفاده نمایند یا خیر.

واکنش‌های آلرژیک شدید به آلیاژ تیتانیوم


در موارد نادر حساسیت به آلیاژ تیتانیوم می‌تواند تأثیرات مخربی را بر روی سلامتی فرد بگزارد. از عوارض جانبی ایمپلنت‌های تیتانیومی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • شروع یا تشدید بیماری‌های خود ایمنی
  • سمیت گالوانیک: وجود طعم فلز در دهان، ایجاد جریان الکتریکی در فرد بعد از مواجه شدن به دیگر فلزها، حالت تهوع مزمن
  • پس زدگی ایمپلنت
  • آسیب دیدگی ناشی از رادیکال‌های آزاد

تحلیل رفتن و از دست دادن استخوان‌ها

علائم و عوارض جانبی


علائم و نشانه‌های حساسیت به فلزات گاهی ضعیف است و فقط در یک قسمت بدن رخ می‌دهد اما این علائم گاهی جدی‌تر و شدیدتر شده و کل بدن را فرا می‌گیرد. از نشانه‌های حساسیت به فلزات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • تاول زدن پوست
  • خستگی شدید
  • التهاب شدید
  • اختلال شناختی
  • افسردگی
  • فیبرومیالژیا
  • کهیر
  • درد مفاصل
  • درد عضلات
  • جوش‌های پوستی
  • قرمزی پوست
  • تورم

زیرکونیا: جایگزینی مناسب برای ایمپلنت‌های قدیمی


در حال حاضر روش‌های بسیاری وجود دارد که کمک می‌کند حتی افرادی که نسبت به فلزات حساسیت دارند به سادگی و بدون هیچ خطری تحت جراحی ایمپلنت قرار گیرند. استفاده از ایمپلنت‌های ساخته شده از زیرکونیا یک گزینه‌ی عالی برای افرادی است که به فلزات حساسیت دارند. در ادامه به برخی از مزایای این ماده اشاره شده است:

  • ثابت بودن ایمپلنت و کاهش خطر حساسیت
  • مقاومت بالا
  • زیرکونیا به هیچ عنوان تحلیل نمی‌رود و امکان زنگ زدگی در آن وجود ندارد.
  • از نظر بهداشتی مناسب است و از تجمع پلاک جلوگیری می‌کند.
  • از نظر زیبایی کامل است و به دلیل استفاده نکردن از پایه‌ی فلزی باعث تیرگی لثه‌ها نمی‌شود به همین دلیل برای جایگذاری دندان‌های قدامی بهترین گزینه است.

در آخر پزشک با در نظر گرفتن عوامل مختلف بهترین و مناسب‌ترین نوع ایمپلنت را برای بیمار خود انتخاب می‌کند.

کاشت ایمپلنت تمام فک با روش all 0n 4 و مقایسه آن با سایر روشها

ایمپلنت دندان

در صورتی که برای جایگزین کردن دندان‌های از دست رفته به ایمپلنت کامل دندان‌ها احتیاج دارید، روش‌های مختلفی برای صرفه جویی در هزینه‌ی درمان شما وجود دارند. روش all on 4 تا حد زیادی باعث صرفه جویی در هزینه‌های شما خواهد شد چراکه نسبت به روش‌های سنتی به تعداد کمتری ایمپلنت احتیاج خواهد داشت.

ممکن است با خود بیندیشید “آیا روش ایمپلنت all on 4 روشی مطمئن است؟” یا “ماندگاری این روش تا چند وقت خواهد بود؟”. از آن جایی که این یک روش نسبتاً جدید است، تحقیقات انجام شده تنها بر روی افرادی تا حداکثر ۱۰ سال پیش انجام شده‌اند. نتایج به دست آمده در همین تحقیقات امیدوار کننده هستند و نشان می‌دهند که ۹۹,۲ درصد از پروتزهای انجام شده ماندگاری بالای ۱۰ سال دارند.

ایمپلنت all on 4 چیست؟

 


ایمپلنت all on 4 چیست؟

All on 4 یک روش ثبت شده توسط موسسه‌ی نوبل بیوکر است که برای کاشتن دندان با تعداد کمتر ایمپلنت مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تکنیک سه شاخصه‌ی اصلی دارد:

  • تنها قرار دادن چهار ایمپلنت در هر فک: در حالی که کاشتن دندان با استفاده از روش‌های سنتی نیازمند ۸ تا ۱۰ ایمپلنت در هر فک می‌باشد، این روش تنها از ۴ ایمپلنت استفاده خواهد کرد. در برخی از موارد به دلیل تراکم پایین استخوانی به ۵ یا ۶ ایمپلنت در فک فوقانی نیاز خواهد شد.
  • ایمپلنت‌های پشتی زاویه دار برای حداکثر مقاومت: در این روش، ایمپلنت‌های پشتی به جای وارد شدن عمودی به فک با زاویه‌ی ۳۰ تا ۴۵ درجه وارد می‌شوند. بدین معنی که افرادی که استخوان‌های آن‌ها ضعیف شده نیز می‌توانند از روش all on 4 استفاده کرده و نیازی به عمل پرهزینه و پردردسر پیوند استخوان نخواهند داشت.
  • توانایی کاشت و نصب دندان‌ها در یک روز: به علت همین شاخصه، این روش با نام “دندان در یک روز” نیز شناخته می‌شود. این یک پیشرفت قابل توجه نسبت به روش‌های سنتی ایمپلنت دندان بوده که زمان ۶ ماهه‌ی موردنیاز برای بهبودی هر مرحله از درمان را کاهش داده است.

مزایا


روش all on 4 نسبت به روش‌های سنتی ایمپلنت دندان و دندان‌های مصنوعی مزایای متعددی خواهد داشت. ازجمله این مزایا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دوره‌ی کوتاه درمان و بهبودی
  • ایمپلنت در همان روز کشیده شدن دندان‌ها نصب می‌شود
  • ساختاری راحت و پایدار برای قرار دادن تاج و پل دندانی
  • ثابت شده در محل – بدون نیاز برای باز کردن و تمیزکاری
  • خارج نشدن و نیفتادن
  • مناسب برای بیمارانی که استخوان فک آن‌ها تحلیل رفته است
  • هزینه‌ی کمتر نسبت به روش‌های سنتی که از ۸ تا ۱۰ ایمپلنت استفاده می‌کنند

معایب


البته این روش معایبی را نیز به همراه دارد که در زیر به آن‌ها اشاره می‌کنیم:

  • نتایج این روش ممکن است به خوبی روش‌های سنتی نباشند
  • برخی از افراد گزارش کرده‌اند که به موقع حرف زدن دچار مشکلاتی می‌شوند
  • برخی از دندانپزشکان این روش را به عنوان یک “میانبر” برای جایگزین کردن دندان‌ها می‌دانند
  • روش کاملاً شخصی سازی شده‌ای نیست
  • خراب شدن یک ایمپلنت می‌تواند منجر به مشکلاتی در کل فک شود
  • بریج مصنوعی لثه ممکن است در دهان شما احساس ناراحتی ایجاد کند

برای آگاهی بیشتر از مزایا و معایب این روش و مناسب بودن آن برای شما، به خواندن این مقاله ادامه دهید.

روش all on 4 در مقابل دندان مصنوعی


ایمپلنت all on 4 چیست؟

یکی از روش‌های سنتی برای جایگزین کردن کل دندان‌ها بر روی یک فک، استفاده از دندان مصنوعی متحرک است. این دندان‌ها از یک پایه‌ی همرنگ لثه به جنس آکریلیک ساخته شده و دندان‌هایی از جنس رزین یا چینی بر روی آن قرار داده شده‌اند. دندان مصنوعی بر روی لثه‌های اصلی فرد قرار گرفته و ممکن است تنها با ایجاد خلاء و یا با کمک چسب‌های مخصوص در محل خود محکم شود. دندان مصنوعی‌هایی که به خوبی ساخته شده‌اند نیازی به چسب نخواهند داشت.البته، استخوان‌های فک با گذشت زمان تحلیل خواهند رفت چراکه دندانی در آن‌ها وجود ندارد که از آن حمایت کنند. درنتیجه دندان مصنوعی با گذر زمان شل خواهد شد. به همین دلیل باید به طور منظم دندان مصنوعی را جایگزین کرد تا از مشکلات مربوط به غذا خوردن و ناراحتی جلوگیری شود.

دندان‌های مصنوعی به طور سفارشی برای هر فرد ساخته می‌شوند تا به خوبی اندازه‌ی دهان وی باشند. دندان مصنوعی برای فک فوقانی، سقف دهان را پوشانده و دندان مصنوعی برای فک تحتانی به شکل نعل اسب بوده و در میان آن جایی برای قرار گرفتن زبان در نظر گرفته شده است. باید دندان مصنوعی را برای تمیز کردن از دهان خارج کرد که این کار معمولاً در طول شب انجام می‌شود (قرار دادن دندان مصنوعی در یک لیوان آب).در مقابل، ایمپلنت all on 4 در محل ثابت بوده و از نظر ظاهر، کارایی و راحتی همانند دندان‌های طبیعی فرد می‌باشد. زمانی که فرد در حال حرف زدن یا غذا خوردن می‌باشد خطری برای بیرون افتادن این دندان‌ها وجود ندارد. البته دندان‌های کاشته شده بر روی یک لثه‌ی مصنوعی قرار داده می‌شوند که در مقایسه با دندان‌های مصنوعی تنها بخش کوچکی از لثه را می‌پوشاند. البته محل رسیدن لثه‌ی مصنوعی و طبیعی به یکدیگر تا حد زیادی زیر لب‌های شما قرار گرفته و در هنگام خندیدن نیز قابل رویت نخواهد بود.استفاده از دندان مصنوعی نسبت به هر نوع ایمپلنت مقرون به صرفه خواهد بود ولی در عوض در صورت انجام ایمپلنت نیازی به تعویض پنج ساله‌ی آن نخواهید داشت.

ایمپلنت all on 4 در برابر ایمپلنت عادی


ایمپلنت all on 4 در برابر ایمپلنت عادی

روش سنتی برای جایگزین کردن تمامی دندان‌های یک فک عبارت است از ایمپلنت‌های تک دندانی و بریج های دندانی در بین این ایمپلنت‌ها. استفاده از بریج این امکان را فراهم می‌کند تا چند دندان بر روی هر ایمپلنت نصب شده و نیازی به یک ایمپلنت به ازای هر دندان نباشد. این روش برای جایگزین کردن کل دندان‌ها در یک فک معمولاً نیازمند ۸ تا ۱۰ عدد ایمپلنت خواهد بود.هر دو روش ایمپلنت نیازمند دریل کردن ایمپلنت به درون استخوان فک می‌باشند با این حال در روش all on 4 به تعداد کمتری از این ایمپلنت‌ها نیاز خواهد بود. این امر روند درمان را تسریع کرده و تحمل آن را برای بیمار آسان‌تر می‌کند. این روش همچنین تا حد قابل توجهی کم هزینه‌تر خواهد بود چراکه در مواد استفاده شده و وقت به کار رفته صرفه جویی خواهد شد.جدا از هزینه‌ی کمتر، یکی از مزایای روش all on 4 کمتر بودن مدت زمان موردنیاز برای درمان است. در این روش به محض این که ایمپلنت در محل موردنظر قرار داده شد می‌توان اقدام به نصب دندان‌ها کرد. در حالی که در روش‌های سنتی ایمپلنت فرد باید ۶ ماه یا بیشتر برای بهبودی پس از نصب ایمپلنت صبر کند. معمولاً در روز انجام عمل جراحی دندان‌های موقتی بر روی ایمپلنت نصب شده و چند ماه بعد این دندان‌ها با دندان‌های دائمی جایگزین می‌شوند.

عمل کاشت دندان


مشاوره‌ی اولیه 

اولین قدم برای کاشتن دندان انجام مشاوره با دندانپزشک خواهد بود. در طول این جلسه دهان شما تحت معاینه قرار گرفته و یک سی تی اسکن نیز انجام می‌شود. این اسکن به دندانپزشک اجازه می‌دهد تا تعیین کند که آیا روش ایمپلنت برای شما مناسب است یا خیر. دندانپزشک تراکم استخوان فک شما را بررسی کرده و تشخیص می‌دهد که چه نقاطی برای وارد کردن ایمپلنت به استخوان فک مناسب هستند.دندانپزشک باید قبل از انجام درمان، دیگر گزینه‌های پیش رو را نیز برای شما توضیح دهد. در صورتی که شما متقاضی مناسبی برای انجام این عمل شناخته شوید، مرحله بعدی قالب گیری از دندان‌هاست. این قالب‌ها به آزمایشگاه فرستاده شده و دندان‌ها از روی آن ساخته می‌شوند تا درست شبیه به دندان‌های طبیعی شما به نظر برسند. دندانپزشک ممکن است عکس برداری با اشعه‌ی ایکس را نیز برای شما تجویز کند تا به کمک آن برنامه‌ی درمانی را پیش ببرد.

عمل جراحی 

عمل جراحی

اگر قبل از انجام ایمپلنت نیاز به کشیدن دندان داشته باشید می‌توانید این کار را در همان روز انجام دهید. دندانپزشک یا جراح فک احتمالاً به شما یک داروی آرام بخش خواهد داد تا در طول عمل احساس ناراحتی نکنید. سپس فک شما را بی حس می‌کند تا دردی احساس نکنید. اگر می‌خواهید برای انجام ایمپلنت all on 4 از بیهوشی عمومی استفاده کنید می‌توانید این مطلب را در جلسه‌ی مشاوره با دندانپزشک خود در میان بگذارید.پس از کشیدن همه‌ی دندان‌های باقی مانده دهان شما به طور کامل شستشو داده می‌شود تا هرگونه بافت آسیب دیده یا باکتری باقی مانده در دهان خارج شود.سپس دندانپزشک دو سوراخ در جلوی فک ایجاد می‌کند که ایمپلنت‌های جلویی درون آن‌ها قرار می‌گیرند. همچنین دو سوراخ به طور مایل در عقب فک در هر سمت ایجاد می‌شوند که مایل بودن آن‌ها برای استحکام و مقاومت بیشتر خواهد بود.زمانی که ایمپلنت‌ها در محل نصب شدند دهان شما دوباره شستشو داده شده و زخم‌ها بخیه زده می‌شوند. دندانپزشکان معمولاً از بخیه‌های جذبی استفاده می‌کنند که در عرض ۱ تا ۲ هفته بدن آن‌ها را جذب خود خواهد کرد.

ممکن است در همان روز نصب ایمپلنت‌ها و یا در روز بعد آن دندان‌ها بر روی ایمپلنت قرار داده شوند. برخی از دندانپزشکان در این مرحله از دندان‌های موقتی استفاده می‌کنند که در عرض چند ماه بعد آن‌ها را با دندان‌های دائمی جایگزین خواهند کرد. این دندان‌ها معمولاً از جنس رزین ساخته شده‌اند – یک ماده‌ی سبک با مقاومت کمتر – تا در دوره‌ی بهبودی فشار کمتری بر روی ایمپلنت‌های شما وارد شود.

مراقبت‌های پس از درمان


مراقبت‌های پس از درمان

بیماران معمولاً شاهد کبودی، تورم و ناراحتی‌های از این قبلی در روزهای پس از انجام جراحی می‌باشند. احتمالاً لازم خواهد بود تا چند روز از محل کار خود مرخصی بگیرید تا به طور کامل بهبودی پیدا کرده و به دندان‌های جدید خود نیز عادت کنید.دندانپزشک در مورد غذاهایی که در طول چند ماه پس از جراحی می‌توانید یا نمی‌توانید مصرف کنید به شما توصیه‌هایی را ارائه خواهد کرد. در طول چند ماه اول احتمالاً مجبور خواهید شد فقط از غذاهای نرم استفاده کنید تا در روند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک شما اختلالی ایجاد نشود. همچنین ممکن است لازم شود تا از کارهایی مثل سیگار کشیدن و ورزش سنگین برای مدتی اجتناب کنید.این ایمپلنت‌ها دقیقاً همانند دندان‌های طبیعی شما تمیز می‌شوند – با مسواک زدن روزانه. همچنین دندانپزشک به شما آموزش می‌دهد که چگونه با استفاده از ابزارهای مخصوص از نخ دندان استفاده کنید. می‌توانید یک دستگاه جرم گیر آبی مخصوص برای دندان‌های خود تهیه کنید و با استفاده از آن دور ایمپلنت‌ها را تمیز کنید.

بررسی نهایی


۶ تا ۹ ماه پس از انجام عمل جراحی، ایمپلنت‌های شما آماده‌ی حمایت از دندان‌های دائمی شده‌اند. این دندان‌ها معمولاً از جنس چینی و یا دیگر مواد باکیفیت با ماندگاری بالا ساخته می‌شوند. در صورتی که به خوبی از این دندان‌های خود مراقبت کنید، ماندگاری آن‌ها بالای ۱۰ سال خواهد بود.

هزینه‌ی ایمپلنت all on 4 چقدر خواهد بود؟ 


هزینه‌ی این عمل به تعداد ایمپلنت‌های موردنیاز و ماده‌ی مورد استفاده برای ساخت دندان‌های دائمی بستگی خواهد داشت. هزینه‌ی این عمل ممکن است در موارد مختلف بسیار متفاوت باشد. با این حال شما نباید برای انجام ایمپلنت تنها هزینه‌ی آن را در نظر بگیرید. مهم است که متخصصی انتخاب کنید که در زمینه‌ی تأمین نیازهای شما تجربه داشته باشد.

مینی ایمپلنت: آیا ایمپلنت کوچک می‌تواند به خوبی ایمپلنت عمل کند؟

مینی ایمپلنت

اگر شما به دنبال جایگزینی برای ایمپلنت‌های معمولی دندانی هستید می‌توانید از مینی ایمپلنت‌های دندانی استفاده کنید.

معمولاً این‌ها زمانی استفاده می‌شوند که شما به ایمپلنت‌های کوچک‌تر از حد متوسط برای قرار دادن در فضاهای اضافی باریک نیاز داشته باشید. در بیشتر اوقات، شما می‌توانید از ایمپلنت‌ها به جای دندان‌های نیش استفاده کرد و همچنین افرادی که دندان‌های کوچک‌تری دارند نیز می‌توانند از این ایمپلنت‌ها استفاده کنند.

به طور سنتی، افتادن تعداد زیادی دندان به معنای استفاده از دندان‌های مصنوعی ناراحت کننده یا کاشت ایمپلنت‌های دندانی گران قیمت است اما روش جدیدتر جایگزینی دندان‌های افتاده راحت‌تر و مقرون به صرفه‌تر است به خصوص برای سالمندان. مینی ایمپلنت‌های دندانی نصف ایمپلنت‌های دندانی معمولی هستند و به همین دلیل جایگذاری آن‌ها ارزان‌تر و راحت‌تر است. درک مزایای این ایمپلنت‌های کوچک‌تر می‌تواند به شما در تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر در مورد روش‌هایی که باعث زیباتر شدن لبخند در زمانی که آسیب‌دیدگی، پوسیدگی و افزایش سن باعث افتادن دندان‌های شما شده‌اند کمک کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن های ما تماس حاصل فرمایید .

 ایمپلنت‌های دندانی


ایمپلنت‌های دندانی

دندانپزشکان می‌توانند دندان‌های افتاده را با بریج ها، دندان‌های مصنوعی یا ایمپلنت‌های دندانی جایگزین کنند. بریج ها و دندان‌های مصنوعی دندان‌های مصنوعی هستند که روی سطح لثه قرار می‌گیرند اما ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند و به همین دلیل قابل تعویض نیستند. برای شروع، متخصص دندانپزشکی یا جراح دهان و دندان یک فرایند جراحی را برای جایگذاری تیتانیوم (اباتمنت) در استخوان فک و جوش خوردن استخوانی در اطراف اباتمنت در ۳ تا ۶ ماه اتفاق بیفتد. زمانی که اباتمنت به استخوان جوش خورد، ایمپلنت‌ها نمایان شده و سپس پست کوچک به ایمپلنت متصل شده و سپس به عنوان یک انکر برای دندان مصنوعی عمل می‌کند.

شما ممکن است ایمپلنت‌های دندانی را به دندان مصنوعی ترجیح دهید زیرا آن‌ها جابجا نشده و مانند دندان‌های مصنوعی نمی‌لغزند. برای دست‌یابی به بهترین نتایج، شما باید استخوان‌های سالمی در فک خود داشته باشید.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی


مینی ایمپلنت‌های دندانی ساختاری مشابه ایمپلنت‌های معمولی دارند با این تفاوت که کوچک‌تر هستند. این مینی ایمپلنت‌ها دو بخش دارد: پست تیتانیوم با یک توپی در انتها و سوکت با یک اورینگ پلاستیکی که دندان را به پست وصل می‌کند.

عرض ایمپلنت‌های معمولی ۳٫۴ تا ۵٫۸ میلی‌متر است اما قطر مینی ایمپلنت‌ها ۱٫۸ تا ۳٫۳ میلی‌متر و ارتفاع آن‌ها نیز ۱۰ تا ۱۵ میلی‌متر است.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی در برابر ایمپلنت‌های معمولی


دانستن تفاوت بین مینی ایمپلنت‌ها و ایمپلنت‌های معمولی مهم است؛ بنابراین در اینجا ما به تفاوت‌های آن‌ها اشاره می‌کنیم.

ایمپلنت‌های دندانی معمولی

ایمپلنت‌های دندانی معمولی

معمولاً یک ایمپلنت معمولی از دو بخش با پیچ خاصی ساخته شده است که در استخوان می‌رود و قطر آن بیش از ۳ میلی‌متر است. داخل ایمپلنت یک نخ وجود دارد که با بسیاری از انواع دندان‌های مصنوعی سازگاری دارد. این ترکیب چند منظوره یکی از بهترین‌ها است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی

برخلاف ایمپلنت‌های معمولی، مینی ایمپلنت‌ها از یک قسمت سلب ساخته شده‌اند که به وسیله یک پیچ به استخوان وصل می‌شود و قطر آن نیز کمتر از ۳ میلی‌متر است. در قسمت بالای این مینی ایمپلنت‌ها، یک برجستگی توپی شکل وجود دارد که دندان‌های مصنوعی را نگه می‌دارد. معمولاً دندان مصنوعی یک اورینگ پلاستیکی دارد که روی قسمت توپی شکل قرار می‌گیرد.

 چه موقع از مینی ایمپلنت‌ها استفاده می‌شود؟


در بیشتر موارد، دندانپزشک ممکن است در شرایط زیر از مینی ایمپلنت‌های دندانی استفاده کند:

  • اگر دندان‌های شما کوچک باشند
  • برای قرار دادن به جای دندان‌های جلویی
  • برای جایگذاری به جای دندان‌های پیش مولار
  • دندان‌های قرار گفته در فضاهای باریک

علت استفاده از پروتزهای دندانی به عنوان ایمپلنت به جای چسب این است که آن‌ها مطمئن‌تر هستند. اطمینان بیشتر بدان معنی است که استفاده از آن‌ها راحت‌تر بوده و ظاهر آن‌ها نیز طبیعی‌تر است.

 نحوه انجام فرایند


چگونه مینی ایمپلنت‌های دندانی جایگذاری می‌شوند؟ اکنون در زیر نحوه انجام این کار را توضیح می‌دهیم. جایگذاری آن‌ها راحت‌تر از توضیح دادن آن است. جایگذاری مینی ایمپلنت‌های دندانی ظرف مدت حدود ۲ ساعت در مطب دندانپزشکی انجام می‌شود.

·     مرحله ۱: مینی ایمپلنت‌ها تحت بیحسی موضعی توسط پزشک در نقطه مورد نظر کاشته می‌شوند.

·     مرحله ۲: زمانی که لثه‌ها بیحس هستند، متخصص دندانپزشکی یک سوراخ کوچک در بافت نرم و استخوان ایجاد می‌کند.

·     مرحله ۳: زمانی که سوراخ مذکور ایجاد شد، نوبت جایگذاری مینی ایمپلنت است. دندانپزشک معمولاً آن‌ها را به طور دستی پیچ کرده و سپس با استفاده از ابزارهای دستی پیچ را محکم می‌کند.

·     مرحله ۴: تکنسین دندانپزشکی ۴ محفظه فلزی ایجاد می‌کند. یک اورینگ پلاستیکی بین هر محفظه و سر مینی ایمپلنت قرار داده می‌شود.

·     مرحله ۵: در مرحله آخر دندانپزشک مطمئن می‌شود که وسایل دندانی بدون این که باعث ایجاد مشکلات اوکلوژنی شوند روی ایمپلنت‌ها نصب شده است. اکنون دندان مصنوعی شما تثبیت شده است.

 موارد استفاده اولیه و اثربخش مینی ایمپلنت‌های دندانی چیست؟


اثربخش‌ترین استفاده از محصولات دندانی منحصربفرد، تثبیت قسمت پایینی دندان مصنوعی است. بسیاری از افراد به دلیل شل شدن یا عدم سازگاری دندان‌های مصنوعی از ناراحتی‌های زیادی در هنگام استفاده از آن‌ها رنج می‌برند. بسیاری از افرادی که از دندان مصنوعی استفاده می‌کنند از حضور در مجامع عمومی پرهیز می‌کنند. به علاوه، اعضای خانواده از بوی ناخوشایند دهان افرادی که از دندان مصنوعی استفاده می‌کنند شکایت دارند؛ این بدان دلیل است که غذا لابلای آن‌ها گیر کرده و باعث پوسیدگی پروتزهای دندان مصنوعی می‌شود. استفاده موفقیت‌آمیز از مینی ایمپلنت‌ها همه این مشکلات اجتماعی و کارکردی را کاهش داده و از بین می‌برد.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی چقدر دوام دارند؟


طول عمر مینی ایمپلنت‌ها متفاوت بوده و به عوامل مختلفی بستگی دارد که برخی از آن‌ها عبارتند از:

  • پوکی استخوان یا بیماری‌های استخوانی دیگر
  • استعمال دخانیات
  • عدم مراقبت از ایمپلنت‌ها
  • سوءمصرف مواد مخدر یا الکل

اما نکته مهم این است که دهان افراد با هم تفاوت دارند. ممکن است طول عمر مینی ایمپلنت‌های دندانی برای دو نفری که در یک روز، مینی ایمپلنت‌های مشابه در دهان آن‌ها کاشته شده است متفاوت باشد.

روز پس از انجام فرایند کاشت مینی ایمپلنت


روز پس از انجام فرایند کاشت مینی ایمپلنت

پس از کاشت ایمپلنت‌های دندانی ممکن است شما بخواهید تا شب که می‌خوابید آن‌ها را از دهان خود خارج کنید. در روز اول پس از کاشت، شما کمی احساس ناراحتی خواهید داشت اما این عادی است (به علاوه، دندانپزشک داروهای مسکن را به شما داده یا برای شما تجویز می‌کند.)

شما باید از خوردن غذاهای چسبنده یا سخت پرهیز کنید و لقمه‌های خود را کوچک بگیرید. حداقل در شروع شما باید دندان‌های مصنوعی خود را هر روز از دهان خود خارج کنید، اطراف ایمپلنت و اورینگ باید با گوش پاک‌کن پنبه‌ای و خمیر دندان‌های توصیه شده تمیز شده و سپس دهان با دهان‌شویه شسته شود سپس از برس مخصوص دندان مصنوعی برای مسواک کردن ملایم قسمت‌های خالی استفاده کنید.

زمانی که با ایمپلنت جدید خود سازگاری پیدا کردید و به آن عادت کردید، می‌توانید آن را حداقل یک مرتبه در روز تمیز کنید. بهتر است آن را پس از هر وعده غذایی تمیز و قبل از خوابیدن تمیز کنید. نگران نباشید، به زودی مانند بستن بند کفش‌های خود به آن‌ها نیز عادت می‌کنید.

 موفقیت‌آمیز نبودن کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی


باید بدانید که همه سیستم‌های ایمپلنت مانند دندان‌های طبیعی ممکن است به دلیل مشکلات طبیعی مانند پوکی استخوان، عدم رعایت درست بهداشت دهان و دندان، فرسودگی، بیماری، عادات پر فشار بایت و عدم مراجعه دوره‌ای به دندانپزشک دچار مشکلات احتمالی شوند. به طور مشابه برای طول عمر ایمپلنت‌های دندانی نیز نمی‌توان تضمینی ارائه کرد. به هر حال افتادن مینی ایمپلنت‌های دندانی عارضه‌ای است که کمتر بحرانی است زیرا این مینی ایمپلنت‌های ارزان‌تر به جای ایمپلنت‌های معمولی به کار برده شده و وابستگی آن‌ها به بیماری‌های تحلیلی استخوانی یا لثه کمتر است.

 هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی


هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی

هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی چقدر است؟ پاسخ کوتاه این است که کم‌تر از ایمپلنت‌های معمولی است.

اگر اندازه مینی ایمپلنت‌ها نصف ایمپلنت‌های معمولی است پس چرا هزینه آن‌ها کم‌تر از نصف آن‌ها است؟ برخی دلایل این موضع عبارتند از:

  • پیچ‌های ایمپلنت مقرون به صرفه‌تر: پیچ‌های کوچک‌تری برای کاشت مینی ایمپلنت‌ها به کار برده می‌شود که ارزان‌تر از پیچ‌های مورد استفاده برای ایمپلنت‌های معمولی است.
  • ساده‌تر بودن فرایند کاشت: فرایند کاشت مینی ایمپلنت‌ها بسیار کم تهاجمی‌تر از کاشت ایمپلنت‌های معمولی است و نیازی به انجام عمل‌های جراحی ندارد و همچنین کاشت آن‌ها در زمان کمتری انجام می‌شود؛ بنابراین، زمان و تلاش کمتر به معنی کمتر شدن هزینه‌ها است.
  • عدم نیاز به پیوند استخوان: در بسیاری از اوقات، دندانپزشکان نیاز به انجام پیوند استخوان در افرادی که تراکم استخوانی فک آن‌ها کمتر است ندارند. کاهش یک مرحله در این فرایند بدان معنا است که هزینه‌ها کاهش می‌یابد.

به هر حال صرف این که هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌ها بسیار کم‌تر از ایمپلنت‌های معمولی است به این معنی نیست که کیفیت فرایند یا جایگزینی آن‌ها برای ایمپلنت‌های معمولی کم‌تر است. این یک فرایند متفاوت برای وضعیت متفاوتی است.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

آیا ایمپلنت برای بیماران قلبی، دیابتی و افراد مسن مقدور است؟

ایمپلنت

به لحاظ تاریخی برای بیمارانی که دندان‌های خود را از دست می‌دادند گزینه‌های جایگزین، به روکش دندان‌های سنتی و بریج‌ها و پروتز‌ها یا دندان مصنوعی‌های متحرک محدود شده بود. بسیاری از بیماران مجبور بودند از یک رژیم غذایی محدود پیروی کرده و اغلب نگران بودند که ممکن است دندان‌هایشان از جای خود خارج شوند. ایمپلنت‌ دندان (ایمپلنت) با ایجاد ریشه‌هایی محکم و پایدار برای جایگزین کردن دندان‌ها، این مشکلات را حل می‌کند.

ایمپلنت‌ها از پست‌های کوچکی از جنس تیتانیوم ساخته شده‌اند که به وسیله جراحی در فک جایگزاری می‌شوند. روکش دندان‌، بریج‌ها و پروتز‌های بر پایه ایمپلنت به طور مطمئنی به این ایمپلنت‌ها متصل می‌شوند. این جایگزین‌های دائمی، هر چیزی هم که بخورید، در دهان شما جابه‌جا نخواهند شد.

دندان‌های ایمپلنت شده دقیقا روی خط لثه قرار می‌گیرند و با بقیه دندان‌های فرد مطابقت دارند. این دندان‌ها که از مواد با دوامی شبیه به مینای دندان ساخته شده‌اند ، کاملا کاربردی بوده، ظاهری جذاب و جوان دارند. اگر می‌خواهید بدانید آیا گزینه مناسبی برای انجام ایمپلنت هستید یا نه با دندانپزشک خود مشورت نمایید.

پزشک به شما می گوید آیا ایمپلنت مناسب شماست یا خیر.

 اگر شما فردی سالم و غیرسیگاری (از هر سنی) هستید و دندان‌هایی دارید که شل شده یا شدیداً آسیب دیده‌اند، و یا در حال از دست دادن دندان‌هایتان هستید، یا از دندان مصنوعی یا پروتز استفاده می‌کنید و از ان راضی نیستید، ایمپلنت دندان ممکن است یک راه حل عالی برای شما باشد. اما به غیر از این‌ها باید معیارهای خاص دیگری را نیز داشته باشید. از جمله:

  • وضعیت سلامت عمومی خوب
  • استخوان فک و لثه سالم
    البته اگر استخوان فک شما به اندازه کافی برای ایمپلنت دندان قوی نباشد، هنوز هم ممکن است بتوانید از طریق پیوند استخوان، عمل جراحی ایمپلنت دندان را انجام دهید. پیوند استخوان می‌تواند فک را با بافت استخوان پیوندی استحکام ببخشد.
    دندانپزشکان یک سری ازمایش و بررسی کامل دندانپزشکی انجام می‌دهند، از جمله تصویربرداری دیجیتال اشعه ایکس، تا ببینند آیا شما فرد مناسبی برای ایمپلنت هستید یا خیر. اگر مشخص شود که نامزد مناسبی برای ایمپلنت هستید، یک برنامه درمانی شخصی برای شما طراحی خواهد شد.

مزایای ایمپلنت دندان


مزایای ایمپلنت

البته ایمپلنت دندان دارای مزایای زیادی است. مزایای استفاده از ایمپلنت دندان عبارتند از:

راحتی

درمورد پروتزهای متحرک یا  دندان مصنوعی‌ها، برای این که مطمئن شویم به خوبی در جای خود قرار گرفته‌اند و جابه‌جا نمی‌شوند، لازم است که از چسب دندان کمک بگیریم. استفاده از دندان مصنوعی‌ها نه تنها راحت نیست، بلکه به شدت ناخوشایند بوده و خجالت‌آور نیز هستند، به ویژه اگر در دهان بلغزند و حتی گاهی به طور تصادفی از دهان بیرون بیافتند.

حفظ  حالت صورت

ایمپلنت‌ آسیبی به ساختار استخوان فک وارد نمی‌کند و بنابراین شکل طبیعی صورت حفظ می‌شود. علاوه بر این، از آنجا که ایمپلنت‌ها طوری طراحی شده‌اند که به استخوان جوش می‌خورند، دوام و ماندگاری ان‌ها در نهایت این احساس که این دندان‌ها کاشته شده‌اند را از بین خواهد برد.

دوام و ماندگاری

 در صورتی که فرد بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کند، برخی از ایمپلنت‌ها تا آخر عمر فرد دوام خواهند داشت. ایمپلنت‌ها نسبت به پروتزهای معمولی و بریج‌ها با دوام‌تر بوده، در برابر نیرو و فشاری که به سبب اسیب یا ضربه به آن‌ها وارد می‌شود مقاوم‌ترند.

بهبود نحوه صحبت کردن

پروتزها راحت نیستند ، به ویژه اگر در طول زمان شل شده باشند و معمولا باعث می‌شوند کلمات به خوبی ادا نشده و یا با لکنت ادا شوند. درحالی که، دندان‌های ایمپلنت شده، با جراحی به داخل دهان متصل می‌شوند و بنابراین هیچ دلیلی برای لغزیدن‌ آن‌ها وجود ندارد.

بهبود بهداشت دهان و دندان

از آنجایی که ایمپلنت، برخلاف بریج‌های معمولی، تغییری در دندان‌های مجاور ایجاد نمی‌کند، اکثر دندان‌های بیمار دست‌نخورده و سالم باقی می‌مانند. این روش، با حمایت و بهبود شیوه‌های بهداشت دهان و دندان، باعث بهبود سلامتی دهان و دندان می‌شود.

عدم وجود ناراحتی در هنگام غذا خوردن

  استفاده از دندان مصنوعی‌های لغزنده می‌تواند عمل جویدن را به یک چالش تبدیل کند. با ایمپلنت دندان، درد در هنگام غذا خوردن کاملا از بین رفته و هیچ محدودیتی برای انتخاب غذا وجود ندارد.

افزایش اعتماد به نفس

پروتز‌ها باعث می‌شود یک فرد معذب بوده و از اعتماد به نفس او کاسته شود. برعکس، ایمپلنت‌ها به صاحب خود کاملا احساس اعتماد به نفس می‎‌بخشند.

بهبود ظاهر

دندان‌های ایمپلنت شده، هم به لحاظ ظاهری و هم به لحاظ احساسی که در دهان ایجاد می‌کنند کاملا  طبیعی به نظر می‌رسند. ایمپلنت‌ها به طور ویژه طوری طراحی شده‌اند که  به استخوان جوش بخورند و به این دلیل دائمی و پایدار می‌شوند.

راحت‌تر و لذت بخش‌تر غذا  خوردن

  خبر خوش این است که ایمپلنت‌ها درست مانند دندان‌های طبیعی عمل کرده و به فرد اجازه می‌دهند غذاهای مورد علاقه خود را بدون درد و با اطمینان مصرف نماید.

برای برخی ممکن است مفید‌تر از دندان مصنوعی باشند

 دندان‌های ایمپلنت شده، ناراحتی‌های ناخوشایند بیرون اوردن دندان‌های مصنوعی را از دهان نداشته، و نیز نیازی به استفاده از چسب‌های کثیف و ناخوشایند برای این که در محل مناسب‌شان باقی بمانند نیست.

روش انجام کار و درد ناشی از ایمپلنت


روش انجام ایمپلنت

شایع‌ترین روش انجام ایمپلنت دندان با عنوان “جراحی چند مرحله‌ای” شناخته می‌شود. این نوع جراحی در یک فرایند سه مرحله ای انجام می‌شود:

  • مرحله اول شامل جراحی کاشت جایگزین ریشه دندان در استخوان، زیر لثه است. اجتناب از وارد امدن فشار و نیرو در طول دوره بهبودی در این مرحله مهمترین مطلب است. رژیم غذایی بیمار بایستی شامل غذاهای سرد و نرم باشد، همچنین ممکن است دندانپزشک استفاده از سوپ‌های گرم را نیز توصیه کند. پس از بهبود از این مرحله، جراحی برداشتن لثه برای اشکار‌سازی ایمپلنت انجام می‌شود.
  • با شروع مرحله دوم، ایمپلنت باید با موفقیت در پروسه‌ای به نام الصاق استخوانی با استخوان جوش خورده باشد. پس از آن پست‌هایی که با عنوان اباتمنت (Abutment) یا تکیه گاه، شناخته می‌شوند از طریق لثه به داخل دهان متصل می‌شوند. در دوره درمان لثه نوعی طوق در اطراف پایه تکیه‌گاه تشکیل می‌شود. این به دندانپزشک اجازه دسترسی لازم به ایمپلنت را برای آماده‌سازی برای مرحله نهایی ترمیم که شامل قرار دادن دندان مصنوعی باشد را می‌دهد.
  • مرحله نهایی الصاق دندان یا دندان‌های مصنوعی است. برای جایگزاری یک دندان، دندانپزشک یک تاج دندان یا دندان سفارشی برای بیمار می‌سازد. عواملی که در ساخت این دندان باید رعایت شوند شامل مناسب بودن به لحاظ تناسب، رنگ، اندازه و شکل و به طور کلی در ترکیب با سایر دندان‌های بیمار است. زمانی که بیش از یک دندان جایگزاری می‌شود، ممکن است دندانپزشک مدتی بیشتری زمان لازم داشته باشد تا بتواند دندان یا بریج جایگزین دائمی و سفارشی را برای بیمار آماده نماید. در این فاصله، یک بریج ، دندان مصنوعی یا تاج برای کمک به بیمار برای غذا  خوردن و صحبت کردن داده خواهد شد.

کاندیداهای مناسب برای ایمپلنت دندان 


کاندیداهای مناسب برای ایمپلنت دندان

برای انجام ایمپلنت (به جز دندان‌های از دست رفته) فرد باید از سلامت عمومی مناسبی برخوردار بوده و استخوان فکی کامل و سالم داشته باشد. سالم بودن لثه‌ها و استخوان فک به این دلیل لازم است که به خوبی از ایمپلنت پشتیبانی کنند.

اگر شما سلامت هستید و دندانپزشکتان معتقد است شما گزینه خوبی برای ایمپلنت هستید، بسته به شرایط خاص سلامتی و ضروریات دهان و دندان شما و نیز تعداد جراحی‌هایی که لازم است، دندانپزشکتان ممکن است ایمپلنت را در مطب خود و با بی‌هوشی موضعی یا در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی، برایتان انجام دهد.

اما ایمپلنت انتخاب خوبی برای همه افراد نیست.

عواملی که افراد را به گزینه مناسبی برای ایمپلنت تبدیل می‌کند، عبارتند از:

  • استخوان فک قوی
  • بافت لثه سالم، ترجیحا بدون بیماری لثه
  • سلامت دهان و دندان مناسب

افرادی که گزینه مناسبی برای ایمپلنت نیستند عبارتند از:

  • زنان حامله
  • کسانی که بهداشت دهان و دندان خود را به خوبی رعایت نمی‌کنند
  • کسانی که در گذشته در ناحیه سر و گردن خود تحت پرتو درمانی بوده‌اند
  • کسانی که به مشکلات یا بیماری‌های مزمن خاصی مبتلا هستند (به خاطر افزایش خطر عفونت)
  • مبتلایان به هموفیلی
  • مبتلایان به دیابت
  • کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند
  • بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی
  • و غیره.

کسانی که از داروهای خاص استفاده می‌کنند یا عادات خاصی دارند (باید با پزشک و دندانپزشک خود در این مورد صحبت کنند) از جمله:

  • داروهای استروئیدی
  • داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی
  • کسانی که زیاد سیگار می‌کشند و / یا زیاد نوشیدنی (الکلی) مصرف می‌کنند.
  • کسانی که دندان‌ قروچه می‌روند یا دندان‌هایشان را به هم فشار می‌دهند(این کار می‌تواند فشار زیادی بر ایمپلنت وارد کرده و/یا به ان آسیب برساند)
  • کسانی که به علت سن کم استخوان‌های فکشان هنوز کاملا رشد نکرده است

محدوده سنی ایده‌آل برای ایمپلنت دندان


بین افراد جوان، کسانی که زیر ۱۸ سال سن دارند، با توجه به اینکه فک آن‌ها هنوز رشد کامل خود را نکرده، نمی‌توانند ایمپلنت دندان انجام دهند.

یک دندانپزشک قادر است بفهمد که آیا فک بیمار برای ایمپلنت دندان مناسب هست یا خیر. برای ایمپلنت دندان حداقل سنی وجود ندارد بلکه صرفا بستگی به این دارد که ایا رشد استخوان فک کامل شده یا نه. همچنین هیچ محدودیت حداکثر سن نیز برای ایمپلنت وجود ندارد. ایمپلنت دندان حتی برای بیمارانی در دهه ۹۰ زندگی‌ نیز موفقیت‌آمیز بوده است.

با این حال، در سنین بالاتر گاهی اوقات، اگر افراد در سنین پایینتر خود به خوبی از دندان‌های خود مراقبت نکرده باشند، ممکن است مشکلات مربوط به دهان و دندان، مانند بیماری‌های لثه ایجاد ‌شود. بیماران مسن‌تر ممکن است بافت لثه کمتری در دهان خود داشته باشند، که این برای کسانی که بخواهند ایمپلنت دندان انجام دهند، یک مشکل است.

با این حال، حتی اگر فکر می‌کنید که برای انجام ایمپلنت دندان واجد شرایط نیستید، توصیه می‌کنیم پیش از تصمیم گرفتن با یک دندانپزشک مشاوره کنید، بعید نیست که راهکاری برای شما وجود داشته باشد که شما را شگفت زده کند.

دندانپزشکان اگر احساس کنند با وجود این که شما در حال حاضر گزینه مناسبی برای ایمپلنت نیستید، اما با کمی کار اضافه می‌توانید ایمپلنت انجام دهید، حتی ممکن است قادر باشند مشکلات دهانی‌ای که در حال حاضر به ان مبتلا هستید را درمان کنند.

بسیاری از بیماران، حتی کسانی که مشکلات مربوط به لثه دارند هم واجد شرایط ایمپلنت هستند.

با این حال، افرادی که فک یا لثه‌های ضعیفی دارند، ممکن است فقط بتوانند از ایمپلنت‌های متحرک استفاده کنند و نه ایمپلنت دائمی.

هزینه‌های انجام ایمپلنت


هزینه‌ها ممکن است بین دندانپزشکان مختلف متفاوت باشد و نیز به محلی که زندگی می‌کنید و سایر روش‌ها یا پیچیدگی‌هایی که ممکن است در طول کار ایجاد شود نیز بستگی دارد. برای این که خیالتان راحت باشد، هزینه را کمی بیشتر در نظر بگیرید. به یاد داشته باشید که ایمپلنت‌های دائمی از پروتزهای متحرک و امثال ان‌ها گران‌تر هستند (و دوره بهبودی هم ممکن است طولانی‌تر باشد.) درباره هزینه‌ها با یک متخصص دندان مشورت کرده و ببینید کدام بیمه دندانپزشکی احتمالا هزینه‌‌های ایمپلنت شما را پوشش می‌دهد.

محدودیت‌های برنامه فعلی خود را بررسی کرده و ببینید که آیا با شرایط دندانپزشک شما هماهنگ هست یا نه و یا این که از طریق یک وب‌سایت دندانپزشکی و یا یک دندانپزشک جدید  یک برنامه جدید برای دندان‌های خود پیدا کنید.

 کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

ایمپلنت دندان دردوران حاملگی میتواند به جنین آسیب جدی برساند؟

ایمپلنت در بارداری

در طی چند دهه اخیر، استفاده از ایمپلنت‌های دندانی به عنوان یک پیشرفت بسیار مهم در حوزه دندانپزشکی در سراسر دنیا قوت گرفته است. در واقع ایمپلنت‌‌های دندانی یک انفجار بزرگ در بازار دنیای دندانپزشکی به شمار می‌روند. این تکنولوژی عبارتست از جایگزین کردن ریشه‌های دندانی که داخل استخوان فک قرار گرفته‌اند. این ساختار از ماده سازگار با طبیعت تیتانیوم ساخته شده است. ایمپلنت‌ها با استخوان سازگار هستند و بدن انسان آنها را پس نخواهد زد.
زمانی که یک دندان از دست می‌رود استخوان احاطه کننده آن نیز تحلیل می‌رود که این اتفاق منجر به ایجاد ناهنجاری در فک و ناپایداری در ساختار صورت می‌شود.
اغلب بیمارانی تحت عمل کارگذاشتن ایمپلنت قرار می‌گیرند که دندان یا دندان‌های خود را از دست داده‌اند. به منظور کارگذاشتن صحیح ایمپلنت، مطالعه وسیع رادیوگرام و سی‌تی اسکن‌های بیمار برای تعیین دقیق اینکه ایمپلنت‌ها چطور در فک بیمار کارگذاشته شوند انجام می‌شود. ایمپلنت‌ها می‌توانند برای جایگزینی یک یا چند دندان یا حتی همه دندان‌ها مورد استفاده قرار گیرند. زمانی که افراد مبتلا به بیماری وسیع لثه یا پوسیدگی دندان هستند استفاده از ایمپلنت‌ها یک گزینه در دسترس است.

این یک سوال رایج است که متخصصین در حوزه دندانپزشکی اغلب از زنان باردار می‌شنوند. زنان باردار در دوران بارداری متحمل تغییرات هورمونی شدید می‌شوند.  زمانی که سطح استروژن در بدن به حداکثر می‌رسد دهان بیشتر مستعد  ابتلا به بیماری لثه و عفونت می‌شود. افزایش استروژن  همچنین باعث پوسیدگی دندان می‌شود و ممکن است در زنان التهاب لثه ایجاد کند که این منجر به از دست رفتن دندان می‌شود. برای این افراد، ایمپلنت دندان راه‌حل برگرداندن لبخندشان است. اگرچه بهتر است زنان باردار در زمان‌های خاصی از بارداری تحت این درمان قرار نگیرند

برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما  تماس حاصل فرمایید.

فواید ایمپلنت دندان


فواید ایمپلنت دندان

ایمپلنت‌های دندان استاندارد طلایی جایگزینی دندان هستند چراکه در مقایسه با سایر گزینه‌های در دسترس مزایای بیشتری را دارند.

تاثیرات مثبت روی زیبایی

یکی از شگفت‌انگیزترین مزایای ایمپلنت‌های دندانی ظاهر طبیعی آنها است. بیشتر افراد هرگز متوجه نمی‌شوند که فردی از ایمپلنت‌های دندانی استفاده کرده است مگر اینکه فرد خودش درباره آن صحبت کند. با کارگذاشتن ایمپلنت‌ علاوه بر ایجاد یک لبخند طبیعی حالت چهره نیز حفظ می‌شود. بدون جایگزین کردن دندان از دست رفته، گونه‌ها حالت تورفته پیدا می‌کنند. ایمپلنت‌های دندان باعث می‌شوند چهره طبیعی‌تر و جوان‌تر به نظر برسد.

تاثیرات مثبت روی سبک زندگی

ایمپلنت‌ دندان به عنوان بهترین راه حل برای جایگزینی دندانهای از دست رفته شناخته شده است، چرا که ظاهری طبیعی دارد و با دندانهای طبیعی افراد هیچگونه تفاوتی ندارد. زمانی که فرد با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه و به صورت منظم بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کند حفظ و نگهداری ایمپلنت کار سختی نیست. فرد می‌تواند هر چیزی را که خواست بخورد و ایمپلنت‌ها محکم سر جای خود باقی می‌مانند. به علاوه، از آنجا که ایمپلنت‌ها کاملا طبیعی احساس می‌شوند فرد نباید نگرانی در مورد عادت کردن به دندان‌های جدید داشته باشد. فرد قادر است درست مانند قبل به راحتی لبخند بزند و صحبت کند.

تاثیرات مثبت روی سلامتی

ممکن است ندانید اما اگر محل دندان کشیده شده خالی باقی بماند روی سلامت استخوان فک فرد تاثیر منفی می‌گذارد. بدون وجود تحریک از طرف دندان، استخوان فک در منطقه شروع به تحلیل رفتن می‌کند. یک استخوان فک ضعیف قدرت سایر دندان‌ها را کاهش می‌دهد و باعث افزایش احتمال از دست دادن دندان می‌شود. تنها روش‌های جایگزینی دندان باعث حفظ استخوان فک می‌شوند.
به جز حفظ استخوان فک، ایمپلنت‌های دندانی از دندان‌های فعلی فرد نیز محافظت می‌کنند چراکه برای جاگذاری ایمپلنت نیازی به تراش و شکل‌دهی مجدد دندان‌ها نیست. به علاوه، ایمپلنت‌های دندانی مانع جابه‌جا شدن و حرکت دندان‌ها به اطراف به دلیل عدم وجود دندان در محل می‌شوند. ایمپلنت‌ها دچار پوسیدگی و سوراخ‌شدگی نیز نمی‌شوند بنابراین فرد می‌تواند مطمئن باشد که در صورت نگهداری صحیح می‌تواند آنها را برای مدت زمان طولانی داشته باشد.

تاثیرات مثبت مالی

ایمپلنت‌های دندانی زمانی که به درستی جاگذاری و مراقبت شوند تنها یک بار برای آنها هزینه می‌شود. چرا؟ زیرا این ایمپلنت‌ها برای همه عمر دوام دارند و شما می‌توانید پول خود را برای چیزهای دیگری صرف کنید. سایر روش‌های جایگزینی دندان مانند بریج‌های دندانی تنها ۷-۵ سال دوام دارند و این به این معنا است که شما بعدا مجددا باید برای حفظ لبخند زیبای خود هزینه کنید. به علاوه ایمپلنت‌های دندان نسبت به سایر روش‌های ترمیم مطمئن‌تر هستند. این ایمپلنت‌ها زمانی که به درستی نگهداری شوند موفق‌ترین و بلندمدت‌ترین راه‌حل ترمیم دندان به شمار می‌روند.

با این همه مزایا و فوایدی که ایمپلنت دندان برای ما دارد اما آیا زنان باردار هم میتوانند در طول دوران بارداری خود کاشت دندان انجام دهند و از مزایای آن بهره مند شود؟

ایمپلنت‌های دندان برای زنان باردار بیخطر هستند


ایمپلنت در زنان باردار

ایمپلنت‌های دندان در هر مرحله‌ای از زندگی می‌توانند کار گذاشته شوند و بیخطر هستند اما زنان باردار باید چند نکته را مد نظر داشته باشند.

  • در زنان باردار تغییرات هورمونی اتفاق می‌افتد چراکه سطح استروژن تغییر می‌کند و به همین دلیل است که این زنان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت دهان هستند. عفونت ممکن است منجر به خونریزی از لثه‌ها، پوسیدگی دندان، عفونت‌های لثه یا سایر بیماری‌های لثه شود. در صورتی که این مشکل کنترل نشود ممکن است منجر به از دست رفتن دندان شود. پیش از کار گذاشتن ایمپلنت در دهان هرگونه عفونت باید فورا با مصرف آنتی‌بیوتیک درمان شود چرا که هر نوع عفونت در اطراف ایمپلنت منجر به از دست رفتن ایمپلنت می‌شود.
  • انجام ایمپلنت دندانی صرفا به منظور محافظت از جنین در برابر خطرت احتمالی بعد از سه ماهه دوم توصیه می‌شود.
  • روش کاشت دندان شامل انجام عکسبرداری اشعه ایکس و سی‌تی‌اسکن است که بهترین زمان انجام آنها قبل از بارداری است. مقدار پرتوی ساطع شده از عکسبرداری اشعه ایکس بسیار اندک است با این وجود توصیه می‌شود در دوره بارداری از انجام سی‌تی‌اسکن و عکسبرداری اشعه ایکس اجتناب کنید.
  • نگرانی دیگر قضیه بیحسی است. مطالعات نشان داده‌اند که بیحسی موضعی طی بارداری بیخطر است . در برخی موارد بیهوشی عمومی توسط بیمار درخواست می‌شود یا توسط پزشک پیشنهاد می‌شود، بیهوشی عمومی ممکن است برای زن باردار و جنینش خطرناک باشد. بیشتر متخصصین زنان و زایمان توصیه نمی‌کنند که زن باردار بیهوشی عمومی را تجربه کند مگر در مواقع اورژانسی.
  • مسئله دیگر استرس است همانطور که می‌دانید زنان باردار باید از استرس و فشار خون بالا که ممکن است جنین را تحت تاثیر قرار دهد اجتناب کند. کاشت دندان ممکن است استرس‌زا و دردناک باشد. بهتر است از قرار گرفتن در چنین‌ موقعیت‌هایی در دوره بارداری اجتناب شود.
    در مجموع فرد می‌تواند پس از سه ماهه دوم بدون نگرانی ایمپلنت کار بگذارد. اگرچه باید از همه خطرات احتمالی آگاه باشد. بهترین راه مشورت با متخصص زایمان و متخصص کارگذاشتن ایمپلنت قبل از درمان است.

عمل ایمپلنت دندان پس از جراحی


اگرچه اغلب توصیه می‌شود عمل کارگذاری ایمپلنت‌ دندان به بعد از زایمان موکول شود اما این روش، یک روش بسیار بیخطر است. . به این ترتیب دندانپزشک کاملا مطمئن است که بروز هرگونه عارضه‌ای برای سلامت جنین مشکلی به وجود نمی‌‌آورد. به علاوه این کار برای مادران آینده نیز بسیار مفید است چرا که پس از تولد نوزاد، آنها تنها روی خودشان تمرکز می‌کنند و می‌توانند از هر گونه خطر و بروز عوارض جانبی مانند تولد زودهنگام اجتناب کنند. در عین حال، زنان باردار معمولا اجازه انجام درمان‌های روتین دندان مانند روکش گذاری، پرکردن یا عصب کشی را دارند. بسیار مهم است که دندانپزشک فرد از بارداری وی مطلع باشد.

آماده‌سازی برای کار گذاشتن ایمپلنت‌های دندانی پس از تولد نوزاد


توصیه می‌شود کارگذاشتن ایمپلنت دندانی تا پس از تولد نوزاد به تعویق بیافتد. اما در صورت انجام این کار از نکات زیر را رعایت کنید:

  • بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کنید-دو بار در روز مسواک بزنید، نخ دندان بکشید و از دهانشویه استفاده کنید.
  • در صورت وجود ویار، توصیه می‌شود برای جلوگیری از آسیب اسید به دندان‌ها، دهان را پس از استفراغ کردن با دهانشویه یا با آب مقطر مخلوط با جوش‌شیرین شستشو دهید.
  • به صورت منظم چکاپ انجام دهید.
  • دندان‌ها را جرم‌گیری کنید.

نکاتی برای دور ماندن از مشکلات سلامت دهان طی بارداری


دهان خود را در دوره بارداری سالم نگه دارید و این بهترین راه برای آماده شدن برای عمل ایمپلنت است. بعد از سه ماهه اول، بیماران باردار معمولا اجازه کاشت ایمپلنت دندان و ادامه سایر چکاپ‌های منظم دهانی را دارند.

نتیجه‌گیری


زن باردار می‌تواند با خیال راحت ایمپلنت کار بگذارد اما پیش از آن دندانپزشک باید موافقت متخصص زنان و زایمان را کسب کند. مهم‌ترین مسئله در اینجا حفظ سلامت زن باردار و جنین وی است.

آیا ایمپلنت (کاشت دندان) در سن نوجوانی (زیر۱۸سال) امکان پذیر است؟

آیا ایمپلنت (کاشت دندان) در سن نوجوانی (زیر18سال) امکان پذیر است؟

برای انجام ایمپلنت دندان هیچ حد بالایی سنی وجود ندارد. در بیشتر موارد، اگر فرد سالم بوده و بتواند درمان‌های معمول دندانپزشکی مانند کشیدن دندان را انجام دهد، می‌تواند یک کاندیدای مناسب برای عمل ایمپلنت باشد. در صورتی که سیگار نکشید، بهداشت دهان و دندان خود را رعایت نمایید، و لثه‌های سالم و استخوان‌های کافی در فک خود داشته باشید ،ایمپلنت محکم در جای خود باقی می‌ماند.

سن ضرورتا یک عامل کلیدی برای موفقیت ایمپلنت دندان نیست. ایمپلنت‌هایی که برای بیماران سالم ولی مسن‌تر که به اندازه کافی استخوان دارند انجام می‌شوند، می‌توانند به همان نسبت که در بیماران جوانتر پاسخ ‌می‌دهند موفق باشند. هیچکس نباید از کیفیت زندگی کمتری به خاطر ناتوانی در خوردن، جویدن، صحبت کردن و لبخند زدن رنج ببرد.

به خاطر پیشرفت‌های علم پزشکی، متوسط جمعیت طول عمر بیشتری پیدا کرده‌اند  و در نتیجه افراد بیشتری نیاز به دندان‌های ثابت و دائمی دارند. دندانپزشکی مدرن با تکنیک‌های پیشرفته، مواد با کیفیت بالا و روش‌هایی مانند پیوند استخوان و لثه، باعث می‌شود مردم بیشتری بتوانند از روش درمانی ایمپلنت استفاده کرده و مزایای بسیاری را تجربه کنند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

مزایای ایمپلنت دندان


مزایای ایمپلنت دندان

اگر یک یا چند دندان طبیعی خود را از دست داده‌اید، ممکن است به ایمپلنت کردن دندان‌هایتان فکر کرده باشید، زیرا به گوشتان رسیده که ایمپلنت بهترین چیز بعد از دندان‌های طبیعی هستند. این موضوع به دلایل مختلفی درست است. اولا در ایمپلنت دندان هم ریشه‌ دندان از دست رفته و هم خود دندان جایگزین می‌شود. ریشه جدید، که از تیتانیوم ساخته شده ، کمک می‌کند تا دندان‌های جایگزین شده شما، بهتر از پروتزها یا دندان مصنوعی‌ها سرجایشان بمانند. همچنین از جابه‌جا شدن دندان‌های باقی مانده شما نیز جلوگیری می‌کند. سایر مزایای مهم ایمپلنت عبارتند از:

  • توانایی جویدن و صحبت کردن را باز می‌گرداند.
  • نیازی به خارج کردن آن‌ها از دهان برای تمیز کردنشان نیست.
  • کاملا طبیعی به نظر می‌رسند.
  • از افتادگی صورت جلوگیری می‌کنند.
  • با وجود ایمپلنت ترس و نگرانی از یک حادثه شرم آور، مثل این که دندان‌هایتان هنگام غذا خوردن، خندیدن، سرفه، یا عطسه کردن از دهانتان بیرون بیافتند ندارید.

با وجود این مزایا، ایمپلنت دندان ممکن است انتخاب مناسبی برای همه افراد نباشد، که این مساله شامل بیماران زیر ۱۸ سال می‌شود.

سن مناسب برای انجام ایمپلنت کدام است؟


سن مناسب برای انجام ایمپلنت کدام است؟

چرا کودکان و نوجوانان کاندیداهای خوبی برای انجام ایمپلنت دندان نیستند

برای اینکه یک بیمار بتواند ایمپلنت دندان انجام دهد، باید فکی داشته باشد که رشد کامل خود را کرده باشد. این مساله به طور معمول تا اواخر نوجوانی و یا حتی سال‌های اولیه بزرگسالی اتفاق نمی‌افتد. بنابراین، روش ایمپلنت دندان به ندرت برای افراد ۱۷ ساله یا کمتر، انجام می‌شود. با این حال، حد سنی عامل مطلقی برای انجام یا عدم انجام ایمپلنت نیست ، زیرا رشد فک عاملی مهمتر از سن است.

برای تعیین اینکه آیا یک بیمار نوجوان ممکن است برای انجام ایمپلنت دندان آماده باشد یا نه، دندانپزشکان می‌توانند از استخوان‌های او تصاویر اشعه ایکس تهیه کنند تا ببینند آیا استخوان‌ها برای انجام عمل جراحی به اندازه کافی رشد کرده‌اند یا خیر.

هیچ حد بالای سنی برای ایمپلنت دندان وجود ندارد

برآورد شده است که نیمی از مردان و زنان بالای ۶۵ سال حداقل یک دندان خود را از دست داده‌اند. این باعث می‌شود این افراد گزینه‌هایی ایده آل برای روش ایمپلنت دندان باشند، از جمله سالمندانی که در دهه ۸۰ و یا ۹۰ زندگی خود هستند. از ان‌جا که دندانپزشک قبل از توصیه به ایمپلنت ، وضعیت کلی سلامتی بیمار را در نظر می‌گیرد، صرف سالخورده بودن یک فرد به این معنی نیست که نمی‌تواند ایمپلنت انجام دهد. در واقع سالمندانی که برای سال‌ها با پروتزهای متحرک زندگی کرده‌اند ممکن است احساس کنند آماده‌اند که ان‌ها را کنار گذاشته و از ایمپلنت‌های دائمی و غیر قابل جابجایی استفاده کنند.

بزرگترین تفاوت بین بیماران جوان و سالمند برای ایمپلنت، این است که اساسا افراد چگونه دندان‌های خود را از دست داده‌اند. افراد جوان اغلب دندان‌های خود را در حوادث از دست می‌دهند، در حالی که افراد مسن‌تر دندان‌های خود را به دلیل پوسیدگی و بیماری از دست می‌دهند.

کاندیدهای مناسب برای انجام ایمپلنت


تقریبا هر کسی که یک دندان خود را از دست داده، چندین دندان یا تمام دندان‌هایش می‌توانند گزینه‌ای برای ایمپلنت دندان باشند. استثناهای بسیار کمی وجود دارد.

شما باید در وضعیت سلامت عمومی خوبی داشته و دهان سالمی داشته باشید، به این معنی که هیچ دندان پوسیده درمان‌نشده و یا  بیماری لثه (بیماری پریودنتال) نداشته باشید. هر گونه مشکل دندانی قبل از کاشت ایمپلنت باید حل شود. دندانپزشک بررسی خواهد کرد که بهداشت دهان و دندان شما از استانداردهای بالا برخوردار است یا خیر، زیرا شما باید دندان‌های خود را تمیز و عاری از جرم پلاک نگه دارید.

به طور ویژه، سیگار کشیدن شدید می‌تواند بر روند بهبودی تاثیر گذاشته و ممکن است در درازمدت برای سلامتی لثه و استخوان‌های اطراف ایمپلنت بد باشد. ترک سیگار و دخانیات بطور قابل توجهی باعث افزایش موفقیت درمان ایمپلنت می‌شود.

اگر شرایط خاص پزشکی یا بیماری‌های بخصوصی دارید، ممکن است برای درمان ایمپلنت دندان مناسب نباشید. این موارد شامل دیابت کنترل نشده، اختلالات لخته شدن خون، سرطان، مشکلات سیستم ایمنی بدن و سوء مصرف مواد یا اعتیاد است. دندانپزشک متخصص ایمپلنت شما قادر است به شما بگوید که آیا مشکل پزشکی‌ای وجود دارد که باعث شود شما نتوانید ایمپلنت انجام دهید یا خیر.

نحوه عملکرد ایمپلنت‌های دندان چیست؟


دندان ایمپلنت شده،  یک ریشه مصنوعی دندان است که به طور دائمی جایگزین ریشه طبیعی دندان می‌شود. این ریشه مصنوعی که معمولا از جنس تیتانیوم ساخته شده، در داخل فک جایگذاری یا اصطلاحا کاشته می‌شود. در نهایت طی یک پروسه بهبودی به نام الصاق یا پیوند استخوان، استخوان فک با ایمپلنت جوش خورده و یک اتصال مطمئن بین ریشه مصنوعی و استخوان فک ایجاد می‌شود.

ایمپلنت‌های از جنس تیتانیوم، می‌توانند پایه و پشتیبانی برای دندان‌های جایگزین مانند تاج‌ دندان‌های تک، و بریج‌ها و پروتزهای ترکیبی برای چند دندان باشند. ایمپلنت‌ دندان وقتی  در جای خود قرار گرفته و با دندان مصنوعی‌ای که روی ان نصب می‌شود به خوبی جفت شود، همچنان به تحریک و حفظ استخوان کمک خواهد کرد. خوردن و جویدن استخوان را تحریک می‌کند تا قوی‌تر و قوی‌تر شود.

آیا همیشه می‌توان ازایمپلنت دندان به عنوان جایگزینی برای دندان‎های از دست رفته استفاده کرد؟


علاوه بر بهداشت دهان و دندان ، یک مساله کلیدی برای ایمپلنت دندان، داشتن استخوان کافی در فک است. اگر کسی به اندازه کافی استخان در فک خود نداشته باشد، معمولا با استفاده از روش افزایش استخوان (پیوند استخوان)، می‌توان فک را بازسازی کرد.

اگر عمق یا پهنای استخوان فک کافی نباشد، قبل از قرار دادن ایمپلنت، نیاز به پیوند استخوان است. این مساله به این دلیل است که جویدن عمل پر زوری است و می‌تواند فشار زیادی روی فک ایجاد کند. ایمپلنت‌ها باید به اندازه کافی بزرگ باشند تا بتوانند در مقابل نیروی جویدن مقاومت کنند. بنابراین برای ان ‌که فک بتواند اندازه ایمپلنت را در خود جای دهد، باید استخوان کافی داشته باشد. اگر استخوان نتواند ایمپلنت را حمایت کند، احتمال دارد پروسه ایمپلنت شکست بخورد. پیوند استخوان می‌تواند حجم استخوان را افزایش دهد تا یک پایه مستحکم و پایدار برای نگه ‌داشتن ایمپلنت ایجاد شود.

از دست دادن استخوان می‌تواند به دلیل تحریک نشدن استخوان به واسطه جویدن رخ دهد که این می‌تواند به علت نداشتن دندان برای مدتی طولانی، استفاده از دندان مصنوعی، بیماری‌های لثه ( پریودنتال) و یا به واسطه پیری یا آسیب‌دیدگی رخ دهد. دندانپزشک می‌تواند آزمایش‌هایی برای بررسی سلامت و حجم استخوان انجام دهد و راه‌های فراوان و مختلف بازسازی آن را برای شما مطرح نماید.

ایا ایمپلنت دندان بی‌خطر است؟ دوام ایمپلنت چقدر است؟


درست مانند دیگر انواع جراحی‌های کاشت در بدن (جراحی‌های درون کاشت)، هیچ تضمینی برای طول عمر کاشت وجود ندارد. اما ایمپلنت‌هایی که در مقدار کافی استخوان قرار داده شوند، احتمال دارد که برای مدت چندین سال یا حتی برای بقیه عمر بیمار دوام داشته باشند. ایمپلنت‌‌ها اگر به طور حرفه‌ای جای‌گذاری و مستقر شده و به خوبی از ان‌ها مراقبت شود، درمانی بی‌خطر و پایدار هستند.

بهترین راه برای مراقبت از ایمپلنت این است که خیلی دقیق مراقبت‌های بهداشتی روزانه و انجام معاینات دوره‌ای دندانپزشکی را برای حفظ سلامت دهان و دندان خود انجام دهید. اگر از ایمپلنت‌های خود به اندازه کافی مراقبت نکنید، ممکن است دچار عفونت لثه، خونریزی، درد و ناراحتی عمومی شوید، درست همانطور که در صورت عدم رعایت بهداشت با دندان‌های طبیعی خود نیز ممکن است همین مشکلات را پیدا کنید.

آیا ایمپلنت دندان روشی موفق است؟


ایمپلنت دندان نرخ موفقیت بسیار خوبی دارد. تخمین زده می‌شود که نود و پنج درصد از موارد ایمپلنت‌ دندان موفق بوده‌اند‌. ایمپلنت یک راه قابل اعتماد و قابل پیش‌بینی برای جایگزین کردن دندان‌های از دست رفته است.

کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.

عوارض ایمپلنت دندان: خطرات جانبی کوتاه و بلند مدت کاشت دندان

ایمپلنت دندان

جراحی ایمپلنت دندان یک روش جایگزین مدرن برای دندانهای مصنوعی، کرم دندان (و احتمال مسمومیت ناشی از روی) و پل است که از موفقیت دراز مدتی نیز برخوردار است. ایمپلنت‌ها به جای جایگزین‌کردن دندانهای طبیعی با دندانهای مصنوعی،  جایگزین ریشه‌های دندان شده و به‌عنوان پایه‌ای قوی برای دندان‌های دائمی یا دندانهای مصنوعی متحرک استفاده‌می‌شوند.ایمپلنت دندان به صورت سفارشی ساخته‌می‌شوند تا با دندانهای طبیعی بیمار مطابقت‌داشته باشند، بنابراین نه تنها نسبت به دندانهای  مصنوعی نیاز به نگهداری کمتری دارند بلکه از ظاهر و حس طبیعی‌تری نیز برخوردارند.

  • ظاهر طبیعی از طریق اتصال ایمپلنت که می‌تواند گزینه‌ای دائمی برای جایگزینی دندان‌ها باشد.
  • دارای عملکردی بهبودیافته که باعث آسان‌شدن صحبت‌کردن و غذاخوردن فرد می‌شود.
  • ایپملنت دندان باعث ناراحتی در بیمار نمی‌شود لذا بیمار با آن کاملا احساس راحتی می‌کند.
  • ایمپلنت دندان از دوام زیادی برخوردار است.
  • باعث بهبودی بهداشت دهان و دندان می‌شود چراکه نیازی به تغییر دندانهای طبیعی در اطراف ایمپلنت وجودندارد.

علاوه بر موارد ذکرشده همچنین ایمپلنت دندان باعث افزایش عزت‌نفس در بیماران می‌شود. به کمک این ایمپلنت‌ها، بیماران از لبخندهای طبیعی بهره‌منده شده و هیچگونه نگرانی راجع به دندانهای مصنوعی و پل‌های آن ندارند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

ایمپلنت ‌دندان و عوارض ناشی از آن چیست؟


ایمپلنت ‌دندان

خطرات و عوارض ناشی از ایمپلنت دندان را می توان به سه مرحله‌ تقسیم‌کرد: خطرات حین عمل جراحی و خطرات و عوارضی که در طی ۶ ماه اول کاشت رخ‌می‌دهد و خطرات و عوارض بلندمدت ایمپلنت دندان.

خطرات و عوارض ایپملنت دندان در حین عمل جراحی

کاشت ایمپلنت‌های دندانی یک روش جراحی است و خطرات طبیعی ناشی از عمل جراحی را در‌بر‌می‌گیرد. در صورتی که نیاز به جراحی‌های اضافی مانند لیفت سینوس ، پیوند استخوان و غیره باشد باید مد نظر داشت کهاین جراحی‌ها هم  خطرات طبیعی  مربوط به خود را دارند. با این حال، بر اساس آمار فعلی، خطر عوارض ناشی از ایپملنت دندان بسیار پایین -کمتر از ۵ درصد- است. به ندرت پیش‌می‌آید که این جراحی همراه با مشکلاتی باشد و  در صورتی هم که مشکلی رخ‌می‌دهند معمولا جزئی بوده و به راحتی قابل‌درمان است. برخی از این مشکلات احتمالی عبارتند از:

خونریزی

هرچند که در جراحی ایمپلنت دندان، خطرات جانی بسیار نادر هستند اما در برخی از موارد به‌ویژه اگر رگهای خونی بزرگ در حین جراحی دچار آسیب‌شوند، ممکن‌است که فرد دچار خونریزی شدیدی شود. در مواردی که چنین اتفاقی رخ‌دهد می توان خونریزی را به کمک کمپرس، داروهای واژینوز، کوتر (جهت ایجاد برش و جلوگیری از خونریزی در اتاق عمل کاربرد دارد و در ان از روش سوزاندن استفاده‌می‌شود) یا انعقادشریان‌ها مهارکرد.

عفونت

عفونت ناشی از باکتری یک خطر مشترک در بین تمامی عمل‌های جراحی است. امروزه در دنیای مدرن، کمتر از ۱ درصد از کل جراحی‌ها باعث عفونت‌می‌شوند و در صورتی هم که عفونتی رخ‌دهد می‌توان گفت که بیشتر آنها جزئی هستند.عفونت در محل ایمپلنت در طی عمل جراحی یا در روزهای اولیه پس از جراحی می‌تواند باعث افزایش خطر عدم‌موفقیت ایمپلنت شود. مصرف آنتی بیوتیک‌ قبل از عمل جراحی می‌تواند احتمال عدم‌موفقیت ایمپلنت را کاهش‌دهند اما همچنین تاثیر اندکی بر روی خطر ابتلا به عفونت دارد. رعایت بهداشت دهان و دندان به صورت مرتب بعد از عمل جراحی کاملا ضروری است. دهانی که تمیز باشد طبیعتا سریع‌تر بهبود‌می‌یابد و اگر دهان به وسیله‌ی باکتری‌ها و باقی مانده‌های موادغذایی رخمی‌نشده باشد خطر ابتلا به عفونت در آن نیز کاهش‌می‌یابد.

آسیب‌دیدگی عصب 

ایمپلنت دندان

شایع ترین مشکل در ایمپلنت دندان این است که عصب آلوئولار تحتانی (واقع در داخل فک) در حین عمل جراحی به‌طور تصادفی آسیب‌‌ببیند. پس از جراحی، ممکن‌است بیمار دچار درد، سوزن‌شدن و بی‌حسی در دندان‌ها، لثه‌ها، لب‌ها (اغلب لب پایین) و یا چانه را برای مدت نامعلومی شود. اگر آسیب‌دیدگی عصب جزئی باشد در اینصورت بیمار پس از سپری‌شدن یک دوره معینی از بهبودی خود را بدست‌می‌آورد.

مشکلات سینوسی 

مشکلات سینوسی هنگامی رخ‌می‌دهد که ایمپلنت‌های دندانی که در فک بالا قرارداده شده‌اند به یکی از حفره‌های سینوس فشار واردکنند. برنامه‌ریزی دقیق و انجام دقیق عمل جراحی برای جلوگیری از این اتفاق ضروری است. حتی اگر عوارض سینوسی در تمامی موارد رخ‌ندهد باز هم این ایمپلنت‌ها به علت عدم‌پشتیبانی کافی از سوی استخوان‌ها، از احتمال بالایی برای عدم‌موفقیت‌ برخوردار هستند.

عدم‌پایداری

ناتوانی در قراردادن ایمپلنت در استخوان برای ایجاد ثبات و پایداری ایمپلنت (به عنوان ثبات اولیه ایمپلنت نامیده‌می‌شود) خطر عدم موفقیت در روند ادغام ایمپلنت یا کاشت دندان را افزایش‌می‌دهد.حتی برخی تحقیقات نشان‌می‌دهد که پایداری اولیه ایمپلنت در استخوان و نه زمان مشخصی از زمان بهبودی، مهمترین عامل موفقیت در ادغام ایمپلنت است.

سایر عوارض ناشی از کاشت دندان

ممکن‌است اتفاقات دیگری نیز در حین عمل جراحی ایمپلنت دندان اتفاق‌بیافتد اما احتمال بروز آسیب (و امکان نابودی) دندانهای مجاور یا سایر ساختارهای اطراف آن، نکروز فلپ بافت اطراف ایمپلنت، شکستگی فک و غیره بسیار نادر است.

خطرات و عوارض ناشی از ایمپلنت دندان در ۶ ماهه‌ی اول پس از جراحی

 عوارض زیر در ۶ ماه اول بعد از ایمپلنت دندان اتفاق‌می‌افتند که شایع‌ترین آنها جوش‌نخوردن ایمپلنت است.

جوش‌نخوردن ایمپلنت

جوش‌نخوردن ایمپلنت در ۶ ماه اول ناشی از برخی از عوامل کلی و موقعیتی است که عبارتند از:

  • شرایط کلی از قبیل دیابت کنترل‌نشده، پوکی استخوان درمان‌نشده، در معرض تابش‌بودن سر، گردن و غیره
  • بهداشت دهان و دندان نامناسب
  • استعمال زیاد دخانیات و مصرف بی‌رویه الکل
  • اتفاقات مختلفی از جمله عفونت، شکستکی حفره سینوسی و غیره در حین عمل جراحی

با این حال، آخرین تحقیقات نشان‌می‌دهد که مهمترین عامل همان پایداری اولیه ایمپلنت است. برای ایجاد پایداری باید ایمپلنت توسط تعدادی استخوان سالم احاطه‌شده و در استخوان کاشت‌شود تا بدین ترتیب ثبات و پایداری ایمپلنت تامین‌شود. پایه‌های سست ایمپلنت احتمال عدم‌موفقیت را بالا‌می‌برند.یک ایمپلنت بین ۸ تا ۲۴ هفته مورد آزمایش قرارمی‌گیرد تا جوش‌خوردگی آن مشخص‌شود. عدم وجود درد، تحرک، عفونت و خونریزی لثه از علائم بالینی نشان‌دهنده‌ی موفق‌بودن ایمپلنت است. سپس وضعیت استئوآرژیتی (روند ادغام ایپلنت) با استفاده از رادیوگرافی و با دستگاه‌های خاص از قبیل پریپتست مورد آزمایش قرار‌می‌گیرد. در حالی که تفاوت قابل ملاحظه‌ای در میزان ایمپلنت‌هایی که به علت عوامل خطر فردی جوش‌نمی‌خورند، وجو‌ددارد ولی مقادیر تقریبی آن بین ۱ تا ۶ درصد است.

عوارض بلندمدت ایمپلنت دندان

ممکن‌است که عدم‌موفقیت ایمپلنت بلندمدت ناشی از طراحی نادرست ترمیم پروتز یا مراقبت و نگهداری نامناسب باشد. صرفنظر از علت، فقدان استخوان در اطراف ایمپلنت و یا عدم‌موفقیت مکانیکی آن باعث‌می‌شود که ایمپلنت ناموفق‌ عمل‌کنند .همچنین خطراتی مربوط به اجزای پروتز از قبیل پریدگی، شکستگی و یا عدم‌رضایت  از طرف بیمار نیز همواره وجود دارد.

پری‌ایمپلنتایتیس

پری‌ایمپلنتایتیس یک فرآیند التهابی مخرب است که بر روی بافت نرم و سخت اطراف روند ادغام‌شدن ایمپلنت در حین عملکرد تاثیر‌می‌گذارد. پری ایمپلنتایتیس یک بیماری عفونی است که می‌تواند بر اثر عوامل مختلفی به‌وجودبیاید که برخی از این عوامل عبارتند از:

  • بهداشت دهان و دندان نامناسب
  • بار مکانیکی بیش از حد بر ایمپلنت
  • وضعیت بافت اطراف ایمپلنت
  • بیماران مبتلا به دیابت
  • مصرف زیاد سیگار

تشخیص این بیماری بر اساس تغییرات رنگ در لثه، خونریزی و عمق کاوش محل جراحی پری‌ایمپلنت، میزان جراحت و غیره صورت‌می‌گیرد. اشعه ایکس ضایعات تدریجی ارتفاع استخوان در اطراف ایمپلنت را نشان‌می‌دهد. اگر پری ایمپلنتایتیس تشخیص‌داده شود در اینصورت شیوه‌ي درمان به میزان فقدان استخوان و تأثیر زیبایی ایمپلنت بستگی‌دارد.رویکرد درمانی می‌تواند از محلولهای موضعی در اطراف ایمپلنت، آنتی‌بیوتیک‌ها، آنتی‌سپتیک، و درمانهای اولتراسونیک و لیزر تا روشهای بازسازی با استفاده از پیوند استخوان را شامل‌‌شود.

شکستگی ایمپلنت

شکستن ایمپلنت

           الف) شکستگی پیچ اتصال                  ب) شکستگی ایمپلنت

شکستگی یک عدم‌موفقیت مکانیکی در ایمپلنت است. شکستگی ممکن‌است زمانی‌ رخ‌دهد که ایپملنت خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشد. البته شکستگی ایمپلنت می‌تواند در سطوح مختلفی اتفاق‌بیافتد:

  • شکسته‌شدن ایمپلنت و پیچ اتصال یک فاجعه است که معمولا در اینصورت بافت و اجزای پروتز نیز دچار نقص و شکستگی می‌شوند. (تصویر ب)
  • هنگامی که تنها اتصال دچار شکستگی می‌شود، اتصال و تاج نیاز به جایگزینی دارند اما در این شرایط گاهی‌اوقات ایمپلنت می‌تواند سالم باقی‌بماند. (تصویر الف).

تحلیل و عقب‌نشینی لثه

شايع‌ترين علت عقب‌نشینی لثه، ورم لثه یا همان بيماري التهابي لثه‌ها عمدتا ناشي از عدم رعیات صحیح بهداشت دهان و دندان است.ریزش لثه منجر به قرارگرفتن در معرض اتصال فلزی زیر تاج دندان می‌شود. در شرایط دیگر، مثلث‌های سیاه ناشی از ضایعات استخوان و انقابض پاپیل بین ایمپلنت‌ها و دندان‌های طبیعی ظاهر‌می‌شوند.شاید بتوان برخی از این وضعیت‌ها را به کمک پیوند بافت نرم درمان‌کرد. قبل از هر نوع جراحی باید تمامی عوامل سببی را حذف‌کرد.

خطرات بازسازی پروتز

علاوه بر خطرات ناشی ازایمپلنت‌ها، خطراتی مربوط به اجزای پروتز نیز وجود دارد. مشکل اول مربوط به زیبایی‌شناسی ضعیف از قبیل خط لبخند بزرگ، کیفیت ضعیف لثه و نبود پاپیلاها است ثانیا یکی دیگر از مشکلات مربوط‌می‌شود به عدم مطابقت با فرم و سایه دندانهای طبیعی که ممکن‌است منجر به عدم‌رضایت بیمار شود (با این فرض که بیمار انتظارات غیر واقعی نداشته‌باشد).ممکن‌است که با گذشت زمان پروتز دچار سایش، پریدگی، شکستگی، انفصال شده و ظاهر زیبایی‌شناختی را تغییردهد و یا عوارض دیگری را متحمل‌شود. در بسیاری از موارد، بافت ایمپلنت از دوام بیشتری نسبت به پروتز برخوردار است.بیمارانی که از ایمپلنت دندانی استفاده‌کرده‌اند با این ایده موافقند که پروتز باید عاری از درد و یا هر علائم و نشانه‌ی ناخوشایند دیگری باشد و مشکلاتی برای جویدن و طعم و از لحاظ زیبایی نداشته‌باشد.ایمپلنت‌ها باید حداقل دو بار در سال بطور منظم مورد معیانه قراربگیرند. معیارهای موفقیت عبارتند از عدم وجود درد، تحرک، شفافیت رادیوگرافی (بیش از ۱٫۵ میلیمتر) در اطراف ایمپلنت، فقدان جراحت یا خونریزی در بافت نرم، عملکرد کافی و زیبایی‌شناسی مربوط به پروتز.

پیوند و بازسازی استخوان فک ایمپلنت:یکی ازپیش زمینه های کاشت دندان

پیوند و بازسازی استخوان فک ایمپلنت یکی ازپیش زمینه های کاشت دندان

زمانی که شخصی با وضعیت سلامت مناسب، دندانی را به دلیل بیماری‌های لثه، آسیب فیزیکی و یا عفونت از دست می‌دهد، انجام ایمپلنت یک روش عالی، بی خطر و ماندگار برای رفع این مشکل است. ایمپلنت دندان یک ریشه‌ی مصنوعی دندان است که متخصص لثه و متخصص جراحی ایمپلنت آن را وارد فک می‌کنند تا بتواند یک دندان مصنوعی یا بریج را بر روی خود نگه دارد. ایمپلنت ظاهر و حسی طبیعی داشته و زمانی که روند درمان کامل شد عملکرد آن‌ها نیز دقیقاً مثل دندان‌های طبیعی خواهد بود. ایمپلنت می‌تواند در حفظ دندان‌های دیگر نیز کمک کند چراکه برای حفظ خود به دندان‌های دیگر متکی نیست. ممکن است برای انجام عمل ایمپلنت، لازم باشد تا فرد عمل پیوند استخوان انجام دهد.

تخمین زده می‌شود که این روند بین ۴ تا ۶ ماه زمان ببرد. با این حال تحقیقات کنترل شده‌ای در این زمینه وجود ندارند که نصب ایمپلنت درون پیوند استخوان قبل از تکمیل این دوره‌ی چهار ماهه منجر به شکست عمل می‌شود.

برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

پیوند استخوان برای انجام ایمپلنت دندان


پیوند استخوان برای انجام ایمپلنت دندان

پیوند استخوان عملی است که در طی آن جراح استخوان را از محلی در بدن که معمولاً چانه یا استخوان لگن است برداشته و آن را به استخوان فک پیوند می زند. این کار بدین منظور انجام می‌شود تا استخوان کافی برای چسبیدن ایمپلنت به آن وجود داشته باشد حمایت کافی از ایمپلنت صورت گیرد.

آیا پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان لازم است؟


پیوند استخوان در همه‌ی موارد برای انجام ایمپلنت دندان ضروری نیست. در صورتی که جراح متوجه شود که استخوان فک شما بیش از حد نازک، نرم یا سست شده است در مورد عمل پیوند استخوان با شما گفتگو خواهد کرد. در صورتی که استخوان فک شما سست باشد احتمال خراب شدن ایمپلنت وجود خواهد داشت.

آیا عمل پیوند استخوان مدت زمان درمان را تغییر خواهد داد؟


در صورتی که عمل پیوند استخوان را انجام دهید، مدت زمان لازم برای کل دوره‌ی درمان شما تغییر خواهد کرد. از آن جایی که عمل ایمپلنت دندان مراحل متعددی دارد، اضافه شدن یک عمل جراحی به این مراحل می‌تواند مدت زمان کل درمان را بیشتر کند. البته برای برخی از افراد انجام عمل پیوند استخوان مرحله‌ای ضروری است.

انواع پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان


پنج محل اصلی که جراح می‌تواند از آن‌ها پیوند استخوان را تهیه کند عبارت‌اند از:

  • خود بیمار
  • شخص دیگر
  • یک حیوان
  • مواد مصنوعی
  • یک جسد

محلی که دندانپزشک پیوند استخوان را از آن تهیه می‌کند به نیازهای بیمار بستگی خواهد داشت. همچنین بسته به نیازهای بیمار اندازه‌ی پیوند استخوان نیز متفاوت خواهد بود.

پیوند استخوان کوچک

پیوند استخوان کوچک

پس از اینکه دندانپزشک یک دندان خراب را کشید، ممکن است از یک پیوند استخوان کوچک استفاده کند. برای این کار، استخوان به شکل گرانول (دانه‌های درشت ماسه) درون جای دندان کشیده شده قرار داده می‌شود. سپس جای دندان با استفاده از یک غشای محافظتی کلاژنی و با کمک بخیه بسته می‌شود. خوشبختانه این کار به زمان بهبودی شما اضافه نخواهد کرد. در هفته‌های بعدی، استخوان طبیعی درون جای دندان کشیده شده رشد کرده و ارتفاع استخوان را حفظ می‌کند.

پیوند استخوان متوسط

پیوند استخوان متوسط زمانی انجام می‌شود که استخوان بیشتری تحلیل رفته و طول و عرض دندان هر دو تحت تأثیر قرار گرفته باشند. برای این کار دندانپزشک یک بریدگی کوچک درون استخوان آسیب دیده ایجاد کرده و مقداری گرانول استخوانی را وارد آن می‌کند. این کار به بازسازی منطقه و افزایش طول و عرض استخوان کمک می‌کند.

پیوند استخوان بزرگ

زمانی که یک فرد برای مدت زمان طولانی چند دندان خود را نداشته است، معمولاً دچار تحلیل شدید استخوان می‌گردد. در این زمان احتمالاً دندانپزشک پیشنهاد انجام پیوند استخوان بزرگ را خواهد داد.

در این روش به جای استفاده از گرانول‌های استخوان، دندانپزشک از بلوک‌های استخوانی برداشته شده از مناطق دیگر بدن استفاده خواهد کرد. استخوان با استفاده از پیچ و مهره متصل شده و پایه‌ای برای انجام عمل ایمپلنت دندان فراهم می‌کند. سپس از گرانول‌های استخوان برای پر کردن نقاط خاص استفاده خواهد شد. سپس با کمک بخیه، یک غشای محافظتی را بر روی کل منطقه می‌کشند – بهبودی در این مرحله ماه‌ها زمان برده و دندانپزشک می‌تواند پس از آن ایمپلنت را انجام دهد.

لیفت سینوس

یکی دیگر از انواع پیوند استخوان، لیفت سینوس  نام دارد. در صورتی که فرد در فک فوقانی خود دچار تحلیل شدید استخوان‌ها شده باشد ممکن است نیازمند پیوند استخوانی شود چراکه سینوس‌ها درست در بالای دندان‌ها قرار گرفته و دندانپزشک نمی‌تواند دریل خود را به داخل سینوس ببرد. واضح است که نمی‌تواند ایمپلنت را درون یک فضای خالی مثل سینوس محکم کرد بنابراین لازم است تا کف سینوس عمق بیشتری پیدا کند تا استخوان بیشتری برای سوراخ کردن و قرار دادن ایمپلنت وجود داشته باشد.

برای این کار یک بریدگی درون بافت لثه ایجاد شده و یک پنجره به درون حفره‌ی سینوس ایجاد می‌شود. سپس دندانپزشک با دقت غشای سینوس را از روی دیواره‌های آن جدا و بلند کرده و استخوان را در بین غشا و دیواره‌ی سینوس قرار می‌دهد. زمانی که استخوان کافی در محل قرار گرفت، دندانپزشک یک غشای کلاژنی را در محل قرار می‌دهد تا از استخوان محافظت شود. سپس پنجره‌ی کوچک ایجاد شده با استفاده از بخیه بسته می‌شود. عمل لیفت سینوس نیازمند حداقل چهار ماه زمان برای بهبودی قبل از انجام ایمپلنت می‌باشد.

پس از انجام عمل پیوند استخوان چه اتفاقی می افتد؟


پس از انجام عمل پیوند استخوان چه اتفاقی می افتد؟

بدون توجه به تعداد مراحل انجام عمل ایمپلنت دندان، احتمالاً در طول این دوره شاهد تورم لثه‌ها و صورت، کبودی احتمالی پوست و لثه‌ها، خونریزی‌های خفیف، درد و ناراحتی خواهید بود. همه‌ی این نشانه‌ها به معنی بهبودی بدن شما می‌باشند که این امر نیازمند گذر زمان است. در صورتی که هر یک از این علائم موجب نگرانی شما شده و یا شدیدتر از حد عادی به نظر می‌رسید می‌توانید با دندانپزشک خود تماس بگیرید. ممکن است برای مقابله با این علائم دوز داروهای مصرفی شما افزایش داده شده و یا برخی نکات درمانی سنتی به شما توصیه شوند.

بهبودی پس از عمل پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان


همانطور که قبلاً گفته شد مدت زمان لازم برای بهبودی ممکن است متفاوت بوده و بین چند ماه تا بیش از یک سال زمان ببرد. این زمان به عمل‌های انجام شده، چگونگی جوش خوردن استخوان و روش‌های مورد استفاده بستگی خواهد داشت. دندانپزشک شما می‌تواند مدت زمان دقیقی را برای بهبودی و روند درمان شما تعیین کند.

آیا می دانید؟ اکثر عمل‌های ایمپلنت دندان موفقیت آمیز بوده‌اند – تقریباً ۹۵ درصد از آن‌ها. ولی همچنان شما باید برای موفقیت آمیز بودن این عمل در تمامی مراحل تلاش خود را بکنید. برای مثال ممکن است پزشک از شما بخواهد تا فقط غذاهای نرم صرف کنید تا فشار فیزیکی بر روی محل انجام جراحی وارد نشود. به علاوه، شما می‌توانید با رعایت تمام و کمال نکات بهداشت دهان و دندان به روند بهبودی کمک کنید.

در زیر به نکاتی اشاره می‌کنیم که می‌توانید با استفاده از آن‌ها از ایمپلنت‌های خود مراقبت کنید همانگونه که از دندان‌های طبیعی خود مراقبت می‌کردید:

  • مسواک بزنید، از نخ دندان استفاده کنید و با استفاده از دهانشویه های غیرالکلی دهان خود را ۲ تا ۳ بار در روز شستشو دهید. شما می‌توانید ابزارهای مخصوصی برای ایمپلنت‌های خود تهیه کنید و با استفاده از آن‌ها نقاطی که با مسواک و نخ دندان قابل دسترسی نیستند را تمیز کنید.
  • به طور منظم به دندانپزشک خود مراجعه کنید (ترجیحاً هر ۶ ماه یک بار). این کار به تضمین بهبودی ایمپلنت شما کمک خواهد کرد.
  • با پرهیز از غذاهای سفت مثل یخ یا آبنبات از آسیب رساندن به ایمپلنت خود جلوگیری کنید. این غذاها می‌توانند تاج دندان را بشکنند. همچنین از مصرف تنباکو و کافئین زیاد خودداری کنید چراکه این خوراکی‌ها می‌توانند دندان‌های طبیعی و مصنوعی را لکه دار کنند.

عوارض پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان


عوارض پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان

پس از آگاهی در مورد انواع مختلف پیوند استخوان ممکن است از خود بپرسید: آیا عمل پیوند استخوان برای ایمپلنت دندان عملی بی خطر است؟ به طور ساده بگوییم “بله”. این عمل زمانی که توسط یک متخصص مجرب انجام شود بی خطر است. به یاد داشته باشید که تقریباً همه‌ی عمل‌های ایمپلنت دندان موفقیت آمیز هستند و بسیاری از آن‌ها همراه با عمل پیوند استخوان انجام می‌شوند.

با این حال همانند هر عمل جراحی پیوند استخوان بدون خطر و عوارض جانبی نخواهد بود. با وجود نادر بودن، عوارض جانبی ناشی از این عمل نیز ممکن است دیده شوند. در زیر به برخی از خطرات احتمالی که باید از آن‌ها آگاهی داشته باشید اشاره می‌کنیم:

  • عفونت
  • آسیب به دندان‌های طبیعی، عروق خونی و یا اعصاب
  • بی حسی، احساس خارش در لثه‌ها، لب‌ها یا گونه‌ها
  • مشکلات مربوط به سینوس (در مورد ایمپلنت‌های انجام شده در فک فوقانی)
  • تورم، درد و کبودی

هزینه‌ی عمل پیوند استخوان


هزینه‌ی انجام عمل پیوند استخوان ممکن است بسته به منبع استخوان و مقدار استخوان موردنیاز متفاوت باشد. به علاوه بسته به اینکه استخوان از دندان خود بیمار تأمین شود یا از طریق یکی راه‌های جایگزین دیگر قیمت تغییر خواهد کرد.

 کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.