انواع مختلف ایمپلنت دندان از نظر شکل و مواد چگونه اند؟

ایمپلنت

ایمپلنت‌های دندانی در صنعت دندانپزشکی یکی از شبیه‌ترین دندان‌های مصنوعی به دندان طبیعی انسان است. کارگذاشتن اباتمنت در استخوان فک موجب می‌شود ایمپلنت جایگزین تاج  و ریشه دندان ‌شود.

اما سوال این است که اگر به فلز آلرژی داشته باشید چه اتفاقی خواهد افتاد. آیا شانس کاشت دندان را از دست خواهید داد؟ منظور از آلرژی، واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن به یک ماده خارجی خاص است. این پاسخ می‌تواند به‌صورت بثورات جلدی خفیف یا مشکلات سلامتی خطرناک باشد که ناشی از مختل شدن سیستم‌های اندام بدن می‌باشند. شما ممکن است به هر چیزی حتی فلز حساسیت داشته باشید. معمولا این نوع آلرژی به نوع خاصی از فلزات رخ می‌دهند.

به‌عنوان مثال، تقریبا ۱۷% از آقایان و ۳% از خانم‌ها به فلز نیکل آلرژی و درصد خیلی کمی به کبالت و کروم حساسیت دارند. بسیاری از آلرژی‌ها به فلز به‌دلیل تماس خارجی با جواهرات و فلزهای مشابه رخ می‌دهند که منجربه جوش و سایر اختلالات پوستی می‌گردد. در موارد حاد، آلرژی به فلزات موادی که در بدن جایگزین شدند می‌تواند منجربه نپذیرفتن فلز توسط بدن شود. فلزها نقش عمده‌ای در مراقبت‌های دندانی به‌ویژه آمالگام دندانی دارند که در پرکردن دندان‌ها استفاده می‌شوند.

آمالگام دندانی ترکیبی از فلز گران بها نظیر طلا و نقره با فلزات دیگر همچون مس، قلع و مقدار کمی جیوه است. آمالگام دندانی چندین دهه است که بدون خطر استفاده می‌شود و به‌ندرت موجب التهاب یا بثورات جلدی می‌شوند. این امر موجب شده که عده زیادی به ایمپلنت دندانی روی آورند. رایجترین فلز بکاررفته در ایمپلنت تیتانیوم است. همبستگی خاص این فلز با استخوان موجب شده نسخه تجاری این فلز در پزشکی و خدمات دندانپزشکی بسیار ارزشمند شود. حتی اگر آلرژی خیلی ناچیزی به  فلزات خاص داشته باشید به احتمال زیاد تیتانیوم شامل آنها نمی‌شود. طبق یکی از تحقیقاتی که در مورد ایمپلنت بر روی ۱۵۰۰ بیمار انجام شد نشان داد که تنها ۱% از بیمارانی که کاشت دندان انجام داده بودند دچار آلرژی بودند.

انواع ایمپلنت‌های دندانی


ایمپلنت‌های دندانی جایگزین ریشه دندان از دست رفته می‌شوند. ایمپلنت می‌تواند برای دندان جایگزین، تاج یا کل مجموعه جایگزین  نقش لنگر را ایفا کند. ایمپلنت مستقیما داخل استخوان فک قرار می‌گیرد. بیشتر ایمپلنت دندانی از جنس تیتانیوم هستند. همانطور که قبلا اشاره کردیم فلز تیتانیوم خیلی خوب به استخوان جوش می‌خورد (در فرایندی موسوم به پیوند استخوانی)

ایمپلنت‌های دندانی ۳ نوع هستند:

ایمپلنت ریشه‌ای شکل


ایمپلنت ریشه‌ای یکی از رایج‌ترین نوع ایمپلنت دندانی است. این ایمپلنت که پیچی است و شبیه ریشه دندان است دقیقا داخل استخوان فک و زیر لثه کارگذاشته می‌شود. کاشت ایمپلنت ریشه‌ای یک فرایند جراحی است که تحت بیهوشی موضعی انجام می‌شود. در این نوع ایمپلنت ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد تا لثه التیام یابد. بعد از بهبود، پوشش ایمپلنت برداشته شده و دندان جایگزین می‌تواند به آن متصل شود. ایمپلنت ریشه‌ای که به ایمپلنت داخل استخوانی نیز معروف است زمانی استفاده می‌شود که فضای کافی از لحاظ عرض و عمق در استخوان فک موجود باشد. درصورت تحلیل استخوان لثه (به عنوان مثال تنگ بودن یا کوتاه بودن زیاد استخوان فک) ایمپلنت ریشه‌ای معمولا انتخاب مناسبی نخواهند بود.

روکش ایمپلنت


روکش ایمپلنت

هنگامی که استخوان فک برای کاشت ریشه‌ای  خیلی تنگ یا کوتاه باشد روکش ایمپلنت بکار می‌رود. این نوع ایمپلنت مسطح و بلند است و مستقیما در بالای استخوان فک و زیر لثه قرار می‌گیرد. درنهایت استخوان و بافت اطراف، ایمپلنت را پوشانده و موجب ایمنی بیشتر آن می‌شوند. این نوع ایمپلنت به ایمپلنت درون استخوانی نیز معروف است. فرایند جراحی کاشت روکش ایمپلنت همانند ایمپلنت ریشه‌ای است. در طی این جراحی که تحت بی‌حسی موضعی صورت می‌گیرد یک برش در لثه بیمار ایجاد شده و سپس ایمپلنت روی استخوان فک قرار می‌گیرد. التیام لثه ۳ تا ۶ ماه طول می‌کشد و بعد از آن آباتمنت به  ایمپلنت متصل می‌گردد. سپس دندان جایگزین، دندان‌ها و تاج‌ها (بسته به نیاز) به آباتمنت متصل می‌شوند. البته دوره بهبود برخی از روکش ایمپلنت‌ها خیلی طولانی نیست و خیلی سریع آماده  بازسازی می‌شوند. افراد با یکدیگر متفاوت هستند و تنها یک دندانپزشک زیبایی مجرب می‌تواند تشخیص دهد که چه نوع ایمپلنتی مناسب بیمار است.

ایمپلنت‌های ساب پریواستیل


ایمپلنت‌های ساب پریواستیل

این نوع ایمپلنت زمانی بکار می‌رود که طول و عرض کافی برای ایمپلنت ریشه‌ای یا روکش ایمپلنت در استخوان فک وجود نداشته باشد. درصورت عدم وجود فضای کافی در استخوان فک باید ایمپلنت سفارشی بیمار تهیه شود. ایمپلنت سفارشی در حکم استخوان فک مصنوعی عمل کرده و با اتصال به استخوان طبیعی فک فضای آن منطقه را تقویت می‌کند. ساب پریواستیل همانند روکش ایمپلنت روی استخوان فک و زیر لثه قرار می‌گیرد. اما در این نوع ایمپلنت برخلاف  روکش ایمپلنت ، باید ابتدا از قسمتی که قرار است ایمپلنت کارگذاشته شود قالبی تهیه شود.

قالبگیری معمولا از طریق ۲ روش انجام می‌شود. اولین روش شامل جراحی است و تحت بی‌حسی موضعی صورت می‌گیرد. در این روش جراح دندانپزشکی زیبایی با ایجاد برش در لثه بیمار از استخوان فک قالبی تهیه میکند. سپس برای تهیه ایمپلنت سفارشی بیمار،  قالب به آزمایشگاه دندانپزشکی ارسال می‌گردد. در روش دوم نیازی به تهیه قالب از استخوان فک بیمار نیست بلکه درعوض به آزمایش CAT نیاز است و از طریق روش‌های نمونه سازی کامپیوتری از استخوان فک بیمار نمونه و مدل تهیه شده و جهت ساخت ایمپلنت سفارشی بیمار به آزمایشگاه دندانپزشکی ارسال می‌شود.

بهترین مواد برای ایمپلنت‌های دندانی


بهترین مواد برای ایمپلنت‌های دندانی

در طول چند دهه گذشته، ایمپلنت‌های دندانی روش قابل اعتمادی برای بازسازی دندان‌های از دست‌رفته بودند. در طول این دوره، موادی که برای ایمپلنت‌های دندانی بکار میرفت به‌طور گسترده مورد تحقیق قرار گرفتند و اطلاعات کافی درخصوص اینکه چگونه خواص فیزیکی  و شیمیایی مواد ایمپلنت  نظیر سطح کامپوزیت و ساختارهای ریز یک ایمپلنت نتایج بالینی درمان را تحت تاثیر قرار می‌دهد کسب شد. به‌طور ایده‌آل،  ماد ایمپلنت باید سازگار با محیط زیست باشند و دربرابر خوردگی و شکستگی مقاومت داشته باشند. ایمپلنت‌ها باید از تیتانیوم یا زیرکونیوم بوده و سختی و مقاومت کافی را داشته باشند. شکل و طرح ایمپلنت باید با ویژگی‌های فیزیکی بیمار سازگار باشد.

تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم

تیتانیوم معمولا به عنوان یک ” استاندار طلایی” در تهیه ایمپلنت‌های دندانی محسوب می‌شود و ممکن است از لحاظ تجاری خالص یا به‌صورت آلیاژ باشد. تیتانیوم خالص معمولا حاوی عناصرآهن، نیتروژن، اکسیژن و کربن است که موجب بهبود کیفیت مکانیکی آن می‌شود. آلیاژهای تیتانیوم از عناصری نظیر آلومینیوم و وانادیم تهیه می‌شود. رایج‌ترین آلیاژ تیتانیوم حاوی ۶% آلومینیوم و ۴% وانادیم است و برای بهبود قدرت باید تحت گرما قرار گیرد. این عمل منجربه تولید مواد کم تراکمی می‌شود که نسبت به خوردگی و شکستگی مقاوم هستند. برخی  افراد نگران حساسیت و آلرژی به تیتانیوم  و سطح خوردگی این نوع ایمپلنت‌ها هستند اما باید گفت که بیشتر این موارد مربوط به ایمپلنت‌های ارتوپدی هستند. باوجود این‌که موارد کمی درخصوص آلرژی به تیتانیوم گزارش شده‌است اما با این حال برخی افراد ممکن است به مواد دیگر موجود در آلیاژ تیتانیوم  حساسیت یا آلرژی نشان دهند. به‌همین دلیل برخی ترجیح می‌دهند هیچ شکلی از فلز را در بدن خود نداشته باشند. با توجه به واکنش، این احتمال وجود دارد که تیتانیوم در برخی افراد موجب حساسیت بیشتر شده و کاشت دندان را با شکست مواجه کند. به ندرت پیش می‌آید که ایمپلنت تیتانیومی شکسته شده و عمل ایمپلنت  را ناموفق کند اما عواملی نظیر طرح ایمپلنت، نقص تولید یا سایز نامناسب قالب تهیه شده می‌تواند موجب شکستگی ایمپلنت شود.

زیرکونیوم

زیرکونیوم فلزی است که می‌تواند به همان نسبت تیتانیوم با استخوان فک ادغام شود. استفاده از این ماده نگرانی بیمار نسبت به آلرژی یا حساسیت به فلز را کمتر می‌کند. از مزایای بالقوه انتخاب زیرکونیوم میتوان به صفر بودن خطر خوردگی و کاهش احتمال دیده شدن فلز در لثه به دلیل تحلیل استخوان و لثه اشاره کرد. فلز زیرکونیوم رسانای گرما نیست اما اگر فردی بتواند هدایت حرارتی ایمپلنت تیتانیوم را احساس کند موضوع قابل بحثی است. زیرکونیوم معمولا برای دوره‌های کوتاه مدت استفاده می‌شود و به همین دلیل پتانسیل طول عمر آن هنوز اثبات نشده و در روش پیوند استخوانی خیلی شناخته شده و معروف نیست. ایمپلنت‌های زیرکونیومی شامل یک قطعه دیرک و آبانتمنت هستند و فضای کمی را برای خطا ایجاد می‌کنند. از آن‌جایی که این نوع ایمپلنت را نمی‌توان زیر بافت لثه کار گذاشت و حرکت آن می‌تواند موجب اختلال در روند پیوند استخوان شود درنتیجه دوره بهبود آن می‌تواند پیچیده‌تر باشد. ایمپلنت زیرکونیوم باید از طریق جراحی در لثه قرار گیرد و موقعیت دقیق، زاویه و حجم استخوان در این نوع ایمپلنت بسیار مهم هستند. در مواردی که حجم استخوان کمتر از مقدار مطلوب است میتوان به‌طور همزمان ایمپلنت تیتانیوم و گرافت استخوان را انجام داد. البته لازم به ذکر است که خطر این روش با ایمپلنت زیرکونیوم به‌مراتب  بیشتر است. قطر ایمپلنتهای زیرکونیوم بسیار کوچک است و به دلیل احتمال شکستگی ممکن است برای برخی بیماران انتخاب مناسبی نباشند. تیتانیوم و آلیاژ تیتانیوم  از بهترین ترکیبات ایمپلنت محسوب می‌شوند. در حال حاضر، بسیاری از افراد در دنیا وجود دارند که سالها است از ایمپلنت‌های تیتانیوم استفاده  می‌کنند. افرادی که به فلز آلرژی دارند دوست ندارند شانس درمان‌های ایمپلنتی را تجربه کنند. برای این قبیل افراد ایمپلنت زیرکونیوم می‌تواند گزینه مناسبی باشد البته به شرط اینکه در موقعیت بالینی مناسب انجام شود.

قیمت ایمپلنت‌های دندانی


هزینه کل بازسازی لبخند چهره با ایمپلنت دندانی می‌تواند با توجه به اهداف و نیازهای هر فردی کاملا متفاوت باشد. عوامل متعددی نظیر انتخاب جراح، تعداد ایمپلنت‌های موردنیاز، نوع و کیفیت ایمپلنتی که انتخاب می‌شود می‌تواند موجب تغیر هزینه درمان شود. بسیاری از بیماران جهت اطمینان از موفقیت ایمپلنت به روش‌های پیشگیرانه نیاز دارند. هزینه این روش‌ها همراه با داروهای آرامش بخشی که ممکن است به بیمار تجویز شود معمولا در هزینه‌های اولیه گنجانده نمی‌شوند.

حساسیت و آلرژی به مواد فلزی ایمپلنت دندانی منجر به شکست آن می شود؟

حساسیت و آلرژی به مواد فلزی ایمپلنت

ایمپلنت قطعه‌ی کوچکی است که درون فک و دقیقاً در محلی که ریشه‌ی دندان اصلی قرار داشته کار گذاشته می‌شود. این قطعه‌ی کوچک به عنوان پایه و نگه دارنده‌ی دندان مصنوعی که از نظر ظاهر هیچ تفاوتی با دندان واقعی ندارد استفاده می‌شود. ایمپلنت‌ها از مواد مخصوص جراحی ساخته شده و بعد از جایگذاری در فک به خوبی با استخوان‌های اطراف خود ادغام می‌شوند تا دندان مصنوعی جایگزین را به خوبی در جای خود نگه دارند.

با توجه به این که ۴۰ درصد از بزرگسالان بین ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یک دندان خود را از دست داده‌اند، اطلاع داشتن از مزایا و معایب ایمپلنت‌ دندان برای یک تصمیم گیری خوب امری ضروری محسوب می‌شود. عمل کاشت دندان یکی از بهترین روش‌های جایگزین کردن دندان است و تنها راه جایگزینی ریشه‌های دندان و هر بخش دیگری از دندان به شمار می‌آید. در حال حاضر برای جایگذاری دندان‌های از دست رفته و یا آسیب دیده دو نوع ایمپلنت دندانی در بازار موجود است.

رایج‌ترین نوع آزمایش برای بررسی وجود حساسیت به فلزات به کار رفته در ایمپلنت انجام آزمایش پوستی است. در این نوع آزمایش قطعه‌ی کوچکی از فلزات مختلف بر روی پوست قرار گرفته و به کمک پچ پوشانده می‌شوند. سپس با گذشت چند روز پزشک برای بررسی نتیجه پچ ها را  از روی پوست بر می‌دارد. در صورتی که قسمتی از بدن به فلز جایگذاری شده واکنش نشان داده و دچار التهاب شده باشد به این معنا است که فرد نسبت به آن فلز حساسیت دارد. اما باید توجه داشت که آزمایشات پوستی هیچ گاه به طور صد در صد دقیق و صحیح نیستند. و گاه ممکن است نتیجه‌ی اشتباهی را در بر داشته باشند. و این به این معناست که گاهی ممکن است فرد به ماده‌ی سازنده‌ی ایمپلنت حساسیت داشته باشد در صورتی که نتیجه‌ی آزمایش او چیز دیگری را نشان داده است. شما ممکن است به هر چیزی حتی فلز حساسیت داشته باشید.

با انجام آزمایش خون نیز می‌توان فهمید که سیستم ایمنی بدن چه زمانی به ماده‌ی حساسیت زا واکنش نشان می‌دهد. همچنین این آزمایش کمک می‌کند تا میزان واکنش به این مواد بررسی شود.

از دیگر روش‌هایی بررسی آلرژی می‌توان به آزمایش الیسا اشاره کرد. در این نوع آزمایش واکنش گلبول‌های سفید بدن نسبت به آلرژن های فلزی احتمالی بررسی می‌شود. اما باید توجه داشت که آزمایش الیسا در مقایسه با آزمایش‌های پوستی اعتبار کم‌تری دارد.

انواع مواد مورد استفاده برای ایمپلنت


در ادامه به طور خلاصه به دو ماده‌ی سازنده‌ی ایمپلنت پرداخته می‌شود:

تیتانیوم

تیتانیوم رایج‌ترین و بهترین ماده‌ی مصرفی برای ساخت ایمپلنت دندانی است. این ماده غیر سمی و شرایط پذیر است و وجود آن در بدن هیچ خطری ندارد. از تیتانیوم در جراحی‌های دیگری نظیر جراحی زانو؛ جراحی‌های ارتوپدی و …. نیز استفاده می‌شود. میزان و پذیرش ایمپلنت‌های دندانی که از تیتانیوم ساخته شده‌اند بسیار بالاست چرا که این ماده به خوبی با استخوان‌های اطراف خود سازش پیدا می‌کند. این ماده‌ی سازگار با محیط زیست بعد از جایگذاری با بافت طبیعی فک ادغام شده و در جای خود ثابت می‌شود.  به طور معمول ایمپلنت‌ها دارای دو بخش جدا از هم هستند: قسمت فیکسچر که به کمک جراحی درون استخوان فک قرار می‌گیرد و قسمت اباتمنت که به فیکسچر متصل شده و دندان بر روی آن کار گذاشته می‌شود.

زیرکونیوم

بر خلاف تیتانیوم ماده‌ی زیرکونیوم به تازگی و در سال‌های اخیر در دسترس همگان قرار گرفته است. این ماده صرفاً برای افرادی که ترجیح می‌دهند از ایمپلنت‌های فلزی استفاده نکنند، استفاده می‌شود. از آنجایی که این ماده از سرامیک ساخته شده به صورت یک تکه و با فیکسچر و اباتمنت متصل به هم درون فک قرار می‌گیرد و از همین رو در مقایسه با ایمپلنت‌های تیتانیومی انعطاف پذیری کم‌تری دارد. همچنین ایمپلنت‌های زیرکونیومی در صورت رعایت نکردن بهداشت دهان بیشتر مستعد آلوده شدن و عفونت کردن هستند.

اما به هر حال این موادها اشکالات خود را نیز دارند. به طور مثال ممکن است افرادی به فلزات حساسیت و آلرژی داشته باند که این مسئله ممکن است باعث عدم موفقیت جراحی ایمپلنت دندان شود.

حساسیت به ایمپلنت با وجود نادر بودن مسئله‌ای جدی و نگران کننده محسوب می‌شود


حساسیت به ایمپلنت

تصور کنید که شما به دنبال انجام دادن ایمپلنت دندان هستید و تمامی اقدامات لازم را انجام داده‌اید:

با توجه به تحقیقات می دانید که ایمپلنت به دلیل دوام و ظاهر طبیعی بهترین گزینه برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته محسوب می‌شود. اما داشتن حساسیت به فلزات باعث نگرانی شما شده است و نمی‌دانید بعد از جایگذاری ایمپلنت‌ها بدنتان چه واکنشی به تیتانیوم و یا دیگر فلزهای به کار رفته در ایمپلنت نشان خواهد داد.

حساسیت یا آلرژی چیست؟

آلرژی یا حساسیت واکنش دفاعی است که بدن به وجود هر گونه ماده زنده یا غیر زنده‌ای که آن را خطر محسوب کند نشان می‌دهد. شدت واکنش‌های آلرژیک بسته به موارد مختلف می‌تواند ضعیف و در برخی موارد نادر شدید و حتی کشنده باشد.

یک فرد می‌تواند نسبت به هر چیزی حتی فلزات آلرژی داشته باشد. طبق تحقیقات بیش از ۱۷ در صد از زنان و ۳ درصد از مردان به فلز نیکل آلرژی دارند. این میزان برای کبالت و کروم به ۳_۱ درصد از کل جمعیت می‌رسد. بیشتر واکنش‌های آلرژیک بعد از تماس فرد با محصولات مصرفی مانند زیورآلات یا تولیداتی که پایه‌ی فلزی دارند رخ می‌دهند اما گاهی ممکن است فرد به وسایل پزشکی یا اندام‌های مصنوعی مانند برخی از استنت های قلبی، پروتز زانو و یا لگن که از فلزات ساخته شده‌اند نیز حساسیت داشته باشد.

در برخی موارد نادر فرد بعد از پر کردن دندان به کمک آمالگام دندانی نیز دچار تورم و دانه‌های پوستی و به طور کلی حساسیت می‌شود. آمالگام دندانی از ترکیب جیوه و رگه‌هایی از نقره، مس و یا قلع تولید شده و چندین دهه است که از آن برای پر کردن دندان استفاده می‌شود. می‌توان گفت بیشتر بیمارانی که از آمالگام دندانی استفاده نموده‌اند هیچ گونه آلرژی و حساسیتی به آن نداشته‌اند با این حال امروزه با تولید کامپوزیت‌های هم رنگ دندان مصرف آمالگام کاهش پیدا کرده است.

تیتانیوم، فلزی پرکاربرد در ساخت ایمپلنت اما در بعضی مواقع حساسیت زا

می‌توان گفت درصد بالایی از ایمپلنت‌ها از آلیاژ تیتانیوم ساخته شده‌اند. این ماده به دلیل خاصیت سازگاری طبیعی و همراه شدن با سیستم ایمنی بدن و قابلیت پیوند خوردن با استخوان‌ها برای ساخت ایمپلنت بسیار مناسب است. قابلیت‌های تیتانیوم باعث  شده تا میزان کمی از افراد به این ماده حساسیت داشته باشند.

با این حال می‌توان گفت از هر هزار نفر ۶ نفر به ایمپلنت‌های تیتانیومی حساسیت دارند.  به همین دلیل هر فرد باید قبل از انجام ایمپلنت و در جلسه‌های اولیه‌ی معاینه در خصوص سابقه‌ی بیماری و یا هر گونه حساسیت به فلزات با پزشک خود صحبت نماید. بعد از این پزشک با داشتن این اطلاعات مناسب‌ترین نوع ایمپلنت را برای او استفاده می‌کند.

در صورت داشتن حساسیت به فلزات آیا باز هم می‌توان از ایمپلنت استفاده نمود؟


حساسیت به فلزاتممکن است برای برخی سؤال باشد که آیا با وجود حساسیت به فلزات باز هم می‌توان از ایمپلنت استفاده کرد یا خیر؟ پاسخ این سؤال بسیار ساده است. تمامی افراد با وجود داشتن حساسیت به فلزات می‌توانند از ایمپلنت استفاده نمایند.

ایمپلنت‌های معمولی از تیتانیوم خالص یا آلیاژ تیتانیوم (ترکیب تیتانیوم با یک یا دو فلز دیگر) ساخته می‌شوند. این ایمپلنت‌ها به راحتی با بدن سازگار شده و با تحریک به رشد استخوان‌های فک با آن‌ها ادغام می‌شود. جنس این نوع ایمپلنت‌ها با  پروتز به کار رفته در زانو و لگن یکسان است. از همین رو برخی از بیماران نگران‌اند که آیا با وجود حساسیت به فلزات باز هم می‌توانند از ایمپلنت استفاده نمایند یا خیر.

واکنش‌های آلرژیک شدید به آلیاژ تیتانیوم


در موارد نادر حساسیت به آلیاژ تیتانیوم می‌تواند تأثیرات مخربی را بر روی سلامتی فرد بگزارد. از عوارض جانبی ایمپلنت‌های تیتانیومی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • شروع یا تشدید بیماری‌های خود ایمنی
  • سمیت گالوانیک: وجود طعم فلز در دهان، ایجاد جریان الکتریکی در فرد بعد از مواجه شدن به دیگر فلزها، حالت تهوع مزمن
  • پس زدگی ایمپلنت
  • آسیب دیدگی ناشی از رادیکال‌های آزاد

تحلیل رفتن و از دست دادن استخوان‌ها

علائم و عوارض جانبی


علائم و نشانه‌های حساسیت به فلزات گاهی ضعیف است و فقط در یک قسمت بدن رخ می‌دهد اما این علائم گاهی جدی‌تر و شدیدتر شده و کل بدن را فرا می‌گیرد. از نشانه‌های حساسیت به فلزات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • تاول زدن پوست
  • خستگی شدید
  • التهاب شدید
  • اختلال شناختی
  • افسردگی
  • فیبرومیالژیا
  • کهیر
  • درد مفاصل
  • درد عضلات
  • جوش‌های پوستی
  • قرمزی پوست
  • تورم

زیرکونیا: جایگزینی مناسب برای ایمپلنت‌های قدیمی


در حال حاضر روش‌های بسیاری وجود دارد که کمک می‌کند حتی افرادی که نسبت به فلزات حساسیت دارند به سادگی و بدون هیچ خطری تحت جراحی ایمپلنت قرار گیرند. استفاده از ایمپلنت‌های ساخته شده از زیرکونیا یک گزینه‌ی عالی برای افرادی است که به فلزات حساسیت دارند. در ادامه به برخی از مزایای این ماده اشاره شده است:

  • ثابت بودن ایمپلنت و کاهش خطر حساسیت
  • مقاومت بالا
  • زیرکونیا به هیچ عنوان تحلیل نمی‌رود و امکان زنگ زدگی در آن وجود ندارد.
  • از نظر بهداشتی مناسب است و از تجمع پلاک جلوگیری می‌کند.
  • از نظر زیبایی کامل است و به دلیل استفاده نکردن از پایه‌ی فلزی باعث تیرگی لثه‌ها نمی‌شود به همین دلیل برای جایگذاری دندان‌های قدامی بهترین گزینه است.

در آخر پزشک با در نظر گرفتن عوامل مختلف بهترین و مناسب‌ترین نوع ایمپلنت را برای بیمار خود انتخاب می‌کند.

کاشت ایمپلنت تمام فک با روش all 0n 4 و مقایسه آن با سایر روشها

ایمپلنت دندان

در صورتی که برای جایگزین کردن دندان‌های از دست رفته به ایمپلنت کامل دندان‌ها احتیاج دارید، روش‌های مختلفی برای صرفه جویی در هزینه‌ی درمان شما وجود دارند. روش all on 4 تا حد زیادی باعث صرفه جویی در هزینه‌های شما خواهد شد چراکه نسبت به روش‌های سنتی به تعداد کمتری ایمپلنت احتیاج خواهد داشت.

ممکن است با خود بیندیشید “آیا روش ایمپلنت all on 4 روشی مطمئن است؟” یا “ماندگاری این روش تا چند وقت خواهد بود؟”. از آن جایی که این یک روش نسبتاً جدید است، تحقیقات انجام شده تنها بر روی افرادی تا حداکثر ۱۰ سال پیش انجام شده‌اند. نتایج به دست آمده در همین تحقیقات امیدوار کننده هستند و نشان می‌دهند که ۹۹,۲ درصد از پروتزهای انجام شده ماندگاری بالای ۱۰ سال دارند.

ایمپلنت all on 4 چیست؟

 


ایمپلنت all on 4 چیست؟

All on 4 یک روش ثبت شده توسط موسسه‌ی نوبل بیوکر است که برای کاشتن دندان با تعداد کمتر ایمپلنت مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تکنیک سه شاخصه‌ی اصلی دارد:

  • تنها قرار دادن چهار ایمپلنت در هر فک: در حالی که کاشتن دندان با استفاده از روش‌های سنتی نیازمند ۸ تا ۱۰ ایمپلنت در هر فک می‌باشد، این روش تنها از ۴ ایمپلنت استفاده خواهد کرد. در برخی از موارد به دلیل تراکم پایین استخوانی به ۵ یا ۶ ایمپلنت در فک فوقانی نیاز خواهد شد.
  • ایمپلنت‌های پشتی زاویه دار برای حداکثر مقاومت: در این روش، ایمپلنت‌های پشتی به جای وارد شدن عمودی به فک با زاویه‌ی ۳۰ تا ۴۵ درجه وارد می‌شوند. بدین معنی که افرادی که استخوان‌های آن‌ها ضعیف شده نیز می‌توانند از روش all on 4 استفاده کرده و نیازی به عمل پرهزینه و پردردسر پیوند استخوان نخواهند داشت.
  • توانایی کاشت و نصب دندان‌ها در یک روز: به علت همین شاخصه، این روش با نام “دندان در یک روز” نیز شناخته می‌شود. این یک پیشرفت قابل توجه نسبت به روش‌های سنتی ایمپلنت دندان بوده که زمان ۶ ماهه‌ی موردنیاز برای بهبودی هر مرحله از درمان را کاهش داده است.

مزایا


روش all on 4 نسبت به روش‌های سنتی ایمپلنت دندان و دندان‌های مصنوعی مزایای متعددی خواهد داشت. ازجمله این مزایا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دوره‌ی کوتاه درمان و بهبودی
  • ایمپلنت در همان روز کشیده شدن دندان‌ها نصب می‌شود
  • ساختاری راحت و پایدار برای قرار دادن تاج و پل دندانی
  • ثابت شده در محل – بدون نیاز برای باز کردن و تمیزکاری
  • خارج نشدن و نیفتادن
  • مناسب برای بیمارانی که استخوان فک آن‌ها تحلیل رفته است
  • هزینه‌ی کمتر نسبت به روش‌های سنتی که از ۸ تا ۱۰ ایمپلنت استفاده می‌کنند

معایب


البته این روش معایبی را نیز به همراه دارد که در زیر به آن‌ها اشاره می‌کنیم:

  • نتایج این روش ممکن است به خوبی روش‌های سنتی نباشند
  • برخی از افراد گزارش کرده‌اند که به موقع حرف زدن دچار مشکلاتی می‌شوند
  • برخی از دندانپزشکان این روش را به عنوان یک “میانبر” برای جایگزین کردن دندان‌ها می‌دانند
  • روش کاملاً شخصی سازی شده‌ای نیست
  • خراب شدن یک ایمپلنت می‌تواند منجر به مشکلاتی در کل فک شود
  • بریج مصنوعی لثه ممکن است در دهان شما احساس ناراحتی ایجاد کند

برای آگاهی بیشتر از مزایا و معایب این روش و مناسب بودن آن برای شما، به خواندن این مقاله ادامه دهید.

روش all on 4 در مقابل دندان مصنوعی


ایمپلنت all on 4 چیست؟

یکی از روش‌های سنتی برای جایگزین کردن کل دندان‌ها بر روی یک فک، استفاده از دندان مصنوعی متحرک است. این دندان‌ها از یک پایه‌ی همرنگ لثه به جنس آکریلیک ساخته شده و دندان‌هایی از جنس رزین یا چینی بر روی آن قرار داده شده‌اند. دندان مصنوعی بر روی لثه‌های اصلی فرد قرار گرفته و ممکن است تنها با ایجاد خلاء و یا با کمک چسب‌های مخصوص در محل خود محکم شود. دندان مصنوعی‌هایی که به خوبی ساخته شده‌اند نیازی به چسب نخواهند داشت.البته، استخوان‌های فک با گذشت زمان تحلیل خواهند رفت چراکه دندانی در آن‌ها وجود ندارد که از آن حمایت کنند. درنتیجه دندان مصنوعی با گذر زمان شل خواهد شد. به همین دلیل باید به طور منظم دندان مصنوعی را جایگزین کرد تا از مشکلات مربوط به غذا خوردن و ناراحتی جلوگیری شود.

دندان‌های مصنوعی به طور سفارشی برای هر فرد ساخته می‌شوند تا به خوبی اندازه‌ی دهان وی باشند. دندان مصنوعی برای فک فوقانی، سقف دهان را پوشانده و دندان مصنوعی برای فک تحتانی به شکل نعل اسب بوده و در میان آن جایی برای قرار گرفتن زبان در نظر گرفته شده است. باید دندان مصنوعی را برای تمیز کردن از دهان خارج کرد که این کار معمولاً در طول شب انجام می‌شود (قرار دادن دندان مصنوعی در یک لیوان آب).در مقابل، ایمپلنت all on 4 در محل ثابت بوده و از نظر ظاهر، کارایی و راحتی همانند دندان‌های طبیعی فرد می‌باشد. زمانی که فرد در حال حرف زدن یا غذا خوردن می‌باشد خطری برای بیرون افتادن این دندان‌ها وجود ندارد. البته دندان‌های کاشته شده بر روی یک لثه‌ی مصنوعی قرار داده می‌شوند که در مقایسه با دندان‌های مصنوعی تنها بخش کوچکی از لثه را می‌پوشاند. البته محل رسیدن لثه‌ی مصنوعی و طبیعی به یکدیگر تا حد زیادی زیر لب‌های شما قرار گرفته و در هنگام خندیدن نیز قابل رویت نخواهد بود.استفاده از دندان مصنوعی نسبت به هر نوع ایمپلنت مقرون به صرفه خواهد بود ولی در عوض در صورت انجام ایمپلنت نیازی به تعویض پنج ساله‌ی آن نخواهید داشت.

ایمپلنت all on 4 در برابر ایمپلنت عادی


ایمپلنت all on 4 در برابر ایمپلنت عادی

روش سنتی برای جایگزین کردن تمامی دندان‌های یک فک عبارت است از ایمپلنت‌های تک دندانی و بریج های دندانی در بین این ایمپلنت‌ها. استفاده از بریج این امکان را فراهم می‌کند تا چند دندان بر روی هر ایمپلنت نصب شده و نیازی به یک ایمپلنت به ازای هر دندان نباشد. این روش برای جایگزین کردن کل دندان‌ها در یک فک معمولاً نیازمند ۸ تا ۱۰ عدد ایمپلنت خواهد بود.هر دو روش ایمپلنت نیازمند دریل کردن ایمپلنت به درون استخوان فک می‌باشند با این حال در روش all on 4 به تعداد کمتری از این ایمپلنت‌ها نیاز خواهد بود. این امر روند درمان را تسریع کرده و تحمل آن را برای بیمار آسان‌تر می‌کند. این روش همچنین تا حد قابل توجهی کم هزینه‌تر خواهد بود چراکه در مواد استفاده شده و وقت به کار رفته صرفه جویی خواهد شد.جدا از هزینه‌ی کمتر، یکی از مزایای روش all on 4 کمتر بودن مدت زمان موردنیاز برای درمان است. در این روش به محض این که ایمپلنت در محل موردنظر قرار داده شد می‌توان اقدام به نصب دندان‌ها کرد. در حالی که در روش‌های سنتی ایمپلنت فرد باید ۶ ماه یا بیشتر برای بهبودی پس از نصب ایمپلنت صبر کند. معمولاً در روز انجام عمل جراحی دندان‌های موقتی بر روی ایمپلنت نصب شده و چند ماه بعد این دندان‌ها با دندان‌های دائمی جایگزین می‌شوند.

عمل کاشت دندان


مشاوره‌ی اولیه 

اولین قدم برای کاشتن دندان انجام مشاوره با دندانپزشک خواهد بود. در طول این جلسه دهان شما تحت معاینه قرار گرفته و یک سی تی اسکن نیز انجام می‌شود. این اسکن به دندانپزشک اجازه می‌دهد تا تعیین کند که آیا روش ایمپلنت برای شما مناسب است یا خیر. دندانپزشک تراکم استخوان فک شما را بررسی کرده و تشخیص می‌دهد که چه نقاطی برای وارد کردن ایمپلنت به استخوان فک مناسب هستند.دندانپزشک باید قبل از انجام درمان، دیگر گزینه‌های پیش رو را نیز برای شما توضیح دهد. در صورتی که شما متقاضی مناسبی برای انجام این عمل شناخته شوید، مرحله بعدی قالب گیری از دندان‌هاست. این قالب‌ها به آزمایشگاه فرستاده شده و دندان‌ها از روی آن ساخته می‌شوند تا درست شبیه به دندان‌های طبیعی شما به نظر برسند. دندانپزشک ممکن است عکس برداری با اشعه‌ی ایکس را نیز برای شما تجویز کند تا به کمک آن برنامه‌ی درمانی را پیش ببرد.

عمل جراحی 

عمل جراحی

اگر قبل از انجام ایمپلنت نیاز به کشیدن دندان داشته باشید می‌توانید این کار را در همان روز انجام دهید. دندانپزشک یا جراح فک احتمالاً به شما یک داروی آرام بخش خواهد داد تا در طول عمل احساس ناراحتی نکنید. سپس فک شما را بی حس می‌کند تا دردی احساس نکنید. اگر می‌خواهید برای انجام ایمپلنت all on 4 از بیهوشی عمومی استفاده کنید می‌توانید این مطلب را در جلسه‌ی مشاوره با دندانپزشک خود در میان بگذارید.پس از کشیدن همه‌ی دندان‌های باقی مانده دهان شما به طور کامل شستشو داده می‌شود تا هرگونه بافت آسیب دیده یا باکتری باقی مانده در دهان خارج شود.سپس دندانپزشک دو سوراخ در جلوی فک ایجاد می‌کند که ایمپلنت‌های جلویی درون آن‌ها قرار می‌گیرند. همچنین دو سوراخ به طور مایل در عقب فک در هر سمت ایجاد می‌شوند که مایل بودن آن‌ها برای استحکام و مقاومت بیشتر خواهد بود.زمانی که ایمپلنت‌ها در محل نصب شدند دهان شما دوباره شستشو داده شده و زخم‌ها بخیه زده می‌شوند. دندانپزشکان معمولاً از بخیه‌های جذبی استفاده می‌کنند که در عرض ۱ تا ۲ هفته بدن آن‌ها را جذب خود خواهد کرد.

ممکن است در همان روز نصب ایمپلنت‌ها و یا در روز بعد آن دندان‌ها بر روی ایمپلنت قرار داده شوند. برخی از دندانپزشکان در این مرحله از دندان‌های موقتی استفاده می‌کنند که در عرض چند ماه بعد آن‌ها را با دندان‌های دائمی جایگزین خواهند کرد. این دندان‌ها معمولاً از جنس رزین ساخته شده‌اند – یک ماده‌ی سبک با مقاومت کمتر – تا در دوره‌ی بهبودی فشار کمتری بر روی ایمپلنت‌های شما وارد شود.

مراقبت‌های پس از درمان


مراقبت‌های پس از درمان

بیماران معمولاً شاهد کبودی، تورم و ناراحتی‌های از این قبلی در روزهای پس از انجام جراحی می‌باشند. احتمالاً لازم خواهد بود تا چند روز از محل کار خود مرخصی بگیرید تا به طور کامل بهبودی پیدا کرده و به دندان‌های جدید خود نیز عادت کنید.دندانپزشک در مورد غذاهایی که در طول چند ماه پس از جراحی می‌توانید یا نمی‌توانید مصرف کنید به شما توصیه‌هایی را ارائه خواهد کرد. در طول چند ماه اول احتمالاً مجبور خواهید شد فقط از غذاهای نرم استفاده کنید تا در روند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فک شما اختلالی ایجاد نشود. همچنین ممکن است لازم شود تا از کارهایی مثل سیگار کشیدن و ورزش سنگین برای مدتی اجتناب کنید.این ایمپلنت‌ها دقیقاً همانند دندان‌های طبیعی شما تمیز می‌شوند – با مسواک زدن روزانه. همچنین دندانپزشک به شما آموزش می‌دهد که چگونه با استفاده از ابزارهای مخصوص از نخ دندان استفاده کنید. می‌توانید یک دستگاه جرم گیر آبی مخصوص برای دندان‌های خود تهیه کنید و با استفاده از آن دور ایمپلنت‌ها را تمیز کنید.

بررسی نهایی


۶ تا ۹ ماه پس از انجام عمل جراحی، ایمپلنت‌های شما آماده‌ی حمایت از دندان‌های دائمی شده‌اند. این دندان‌ها معمولاً از جنس چینی و یا دیگر مواد باکیفیت با ماندگاری بالا ساخته می‌شوند. در صورتی که به خوبی از این دندان‌های خود مراقبت کنید، ماندگاری آن‌ها بالای ۱۰ سال خواهد بود.

هزینه‌ی ایمپلنت all on 4 چقدر خواهد بود؟ 


هزینه‌ی این عمل به تعداد ایمپلنت‌های موردنیاز و ماده‌ی مورد استفاده برای ساخت دندان‌های دائمی بستگی خواهد داشت. هزینه‌ی این عمل ممکن است در موارد مختلف بسیار متفاوت باشد. با این حال شما نباید برای انجام ایمپلنت تنها هزینه‌ی آن را در نظر بگیرید. مهم است که متخصصی انتخاب کنید که در زمینه‌ی تأمین نیازهای شما تجربه داشته باشد.

مینی ایمپلنت: آیا ایمپلنت کوچک می‌تواند به خوبی ایمپلنت عمل کند؟

مینی ایمپلنت

اگر شما به دنبال جایگزینی برای ایمپلنت‌های معمولی دندانی هستید می‌توانید از مینی ایمپلنت‌های دندانی استفاده کنید.

معمولاً این‌ها زمانی استفاده می‌شوند که شما به ایمپلنت‌های کوچک‌تر از حد متوسط برای قرار دادن در فضاهای اضافی باریک نیاز داشته باشید. در بیشتر اوقات، شما می‌توانید از ایمپلنت‌ها به جای دندان‌های نیش استفاده کرد و همچنین افرادی که دندان‌های کوچک‌تری دارند نیز می‌توانند از این ایمپلنت‌ها استفاده کنند.

به طور سنتی، افتادن تعداد زیادی دندان به معنای استفاده از دندان‌های مصنوعی ناراحت کننده یا کاشت ایمپلنت‌های دندانی گران قیمت است اما روش جدیدتر جایگزینی دندان‌های افتاده راحت‌تر و مقرون به صرفه‌تر است به خصوص برای سالمندان. مینی ایمپلنت‌های دندانی نصف ایمپلنت‌های دندانی معمولی هستند و به همین دلیل جایگذاری آن‌ها ارزان‌تر و راحت‌تر است. درک مزایای این ایمپلنت‌های کوچک‌تر می‌تواند به شما در تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر در مورد روش‌هایی که باعث زیباتر شدن لبخند در زمانی که آسیب‌دیدگی، پوسیدگی و افزایش سن باعث افتادن دندان‌های شما شده‌اند کمک کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن های ما تماس حاصل فرمایید .

 ایمپلنت‌های دندانی


ایمپلنت‌های دندانی

دندانپزشکان می‌توانند دندان‌های افتاده را با بریج ها، دندان‌های مصنوعی یا ایمپلنت‌های دندانی جایگزین کنند. بریج ها و دندان‌های مصنوعی دندان‌های مصنوعی هستند که روی سطح لثه قرار می‌گیرند اما ایمپلنت‌های دندانی در استخوان فک قرار داده می‌شوند و به همین دلیل قابل تعویض نیستند. برای شروع، متخصص دندانپزشکی یا جراح دهان و دندان یک فرایند جراحی را برای جایگذاری تیتانیوم (اباتمنت) در استخوان فک و جوش خوردن استخوانی در اطراف اباتمنت در ۳ تا ۶ ماه اتفاق بیفتد. زمانی که اباتمنت به استخوان جوش خورد، ایمپلنت‌ها نمایان شده و سپس پست کوچک به ایمپلنت متصل شده و سپس به عنوان یک انکر برای دندان مصنوعی عمل می‌کند.

شما ممکن است ایمپلنت‌های دندانی را به دندان مصنوعی ترجیح دهید زیرا آن‌ها جابجا نشده و مانند دندان‌های مصنوعی نمی‌لغزند. برای دست‌یابی به بهترین نتایج، شما باید استخوان‌های سالمی در فک خود داشته باشید.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی


مینی ایمپلنت‌های دندانی ساختاری مشابه ایمپلنت‌های معمولی دارند با این تفاوت که کوچک‌تر هستند. این مینی ایمپلنت‌ها دو بخش دارد: پست تیتانیوم با یک توپی در انتها و سوکت با یک اورینگ پلاستیکی که دندان را به پست وصل می‌کند.

عرض ایمپلنت‌های معمولی ۳٫۴ تا ۵٫۸ میلی‌متر است اما قطر مینی ایمپلنت‌ها ۱٫۸ تا ۳٫۳ میلی‌متر و ارتفاع آن‌ها نیز ۱۰ تا ۱۵ میلی‌متر است.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی در برابر ایمپلنت‌های معمولی


دانستن تفاوت بین مینی ایمپلنت‌ها و ایمپلنت‌های معمولی مهم است؛ بنابراین در اینجا ما به تفاوت‌های آن‌ها اشاره می‌کنیم.

ایمپلنت‌های دندانی معمولی

ایمپلنت‌های دندانی معمولی

معمولاً یک ایمپلنت معمولی از دو بخش با پیچ خاصی ساخته شده است که در استخوان می‌رود و قطر آن بیش از ۳ میلی‌متر است. داخل ایمپلنت یک نخ وجود دارد که با بسیاری از انواع دندان‌های مصنوعی سازگاری دارد. این ترکیب چند منظوره یکی از بهترین‌ها است.

مینی ایمپلنت‌های دندانی

برخلاف ایمپلنت‌های معمولی، مینی ایمپلنت‌ها از یک قسمت سلب ساخته شده‌اند که به وسیله یک پیچ به استخوان وصل می‌شود و قطر آن نیز کمتر از ۳ میلی‌متر است. در قسمت بالای این مینی ایمپلنت‌ها، یک برجستگی توپی شکل وجود دارد که دندان‌های مصنوعی را نگه می‌دارد. معمولاً دندان مصنوعی یک اورینگ پلاستیکی دارد که روی قسمت توپی شکل قرار می‌گیرد.

 چه موقع از مینی ایمپلنت‌ها استفاده می‌شود؟


در بیشتر موارد، دندانپزشک ممکن است در شرایط زیر از مینی ایمپلنت‌های دندانی استفاده کند:

  • اگر دندان‌های شما کوچک باشند
  • برای قرار دادن به جای دندان‌های جلویی
  • برای جایگذاری به جای دندان‌های پیش مولار
  • دندان‌های قرار گفته در فضاهای باریک

علت استفاده از پروتزهای دندانی به عنوان ایمپلنت به جای چسب این است که آن‌ها مطمئن‌تر هستند. اطمینان بیشتر بدان معنی است که استفاده از آن‌ها راحت‌تر بوده و ظاهر آن‌ها نیز طبیعی‌تر است.

 نحوه انجام فرایند


چگونه مینی ایمپلنت‌های دندانی جایگذاری می‌شوند؟ اکنون در زیر نحوه انجام این کار را توضیح می‌دهیم. جایگذاری آن‌ها راحت‌تر از توضیح دادن آن است. جایگذاری مینی ایمپلنت‌های دندانی ظرف مدت حدود ۲ ساعت در مطب دندانپزشکی انجام می‌شود.

·     مرحله ۱: مینی ایمپلنت‌ها تحت بیحسی موضعی توسط پزشک در نقطه مورد نظر کاشته می‌شوند.

·     مرحله ۲: زمانی که لثه‌ها بیحس هستند، متخصص دندانپزشکی یک سوراخ کوچک در بافت نرم و استخوان ایجاد می‌کند.

·     مرحله ۳: زمانی که سوراخ مذکور ایجاد شد، نوبت جایگذاری مینی ایمپلنت است. دندانپزشک معمولاً آن‌ها را به طور دستی پیچ کرده و سپس با استفاده از ابزارهای دستی پیچ را محکم می‌کند.

·     مرحله ۴: تکنسین دندانپزشکی ۴ محفظه فلزی ایجاد می‌کند. یک اورینگ پلاستیکی بین هر محفظه و سر مینی ایمپلنت قرار داده می‌شود.

·     مرحله ۵: در مرحله آخر دندانپزشک مطمئن می‌شود که وسایل دندانی بدون این که باعث ایجاد مشکلات اوکلوژنی شوند روی ایمپلنت‌ها نصب شده است. اکنون دندان مصنوعی شما تثبیت شده است.

 موارد استفاده اولیه و اثربخش مینی ایمپلنت‌های دندانی چیست؟


اثربخش‌ترین استفاده از محصولات دندانی منحصربفرد، تثبیت قسمت پایینی دندان مصنوعی است. بسیاری از افراد به دلیل شل شدن یا عدم سازگاری دندان‌های مصنوعی از ناراحتی‌های زیادی در هنگام استفاده از آن‌ها رنج می‌برند. بسیاری از افرادی که از دندان مصنوعی استفاده می‌کنند از حضور در مجامع عمومی پرهیز می‌کنند. به علاوه، اعضای خانواده از بوی ناخوشایند دهان افرادی که از دندان مصنوعی استفاده می‌کنند شکایت دارند؛ این بدان دلیل است که غذا لابلای آن‌ها گیر کرده و باعث پوسیدگی پروتزهای دندان مصنوعی می‌شود. استفاده موفقیت‌آمیز از مینی ایمپلنت‌ها همه این مشکلات اجتماعی و کارکردی را کاهش داده و از بین می‌برد.

 مینی ایمپلنت‌های دندانی چقدر دوام دارند؟


طول عمر مینی ایمپلنت‌ها متفاوت بوده و به عوامل مختلفی بستگی دارد که برخی از آن‌ها عبارتند از:

  • پوکی استخوان یا بیماری‌های استخوانی دیگر
  • استعمال دخانیات
  • عدم مراقبت از ایمپلنت‌ها
  • سوءمصرف مواد مخدر یا الکل

اما نکته مهم این است که دهان افراد با هم تفاوت دارند. ممکن است طول عمر مینی ایمپلنت‌های دندانی برای دو نفری که در یک روز، مینی ایمپلنت‌های مشابه در دهان آن‌ها کاشته شده است متفاوت باشد.

روز پس از انجام فرایند کاشت مینی ایمپلنت


روز پس از انجام فرایند کاشت مینی ایمپلنت

پس از کاشت ایمپلنت‌های دندانی ممکن است شما بخواهید تا شب که می‌خوابید آن‌ها را از دهان خود خارج کنید. در روز اول پس از کاشت، شما کمی احساس ناراحتی خواهید داشت اما این عادی است (به علاوه، دندانپزشک داروهای مسکن را به شما داده یا برای شما تجویز می‌کند.)

شما باید از خوردن غذاهای چسبنده یا سخت پرهیز کنید و لقمه‌های خود را کوچک بگیرید. حداقل در شروع شما باید دندان‌های مصنوعی خود را هر روز از دهان خود خارج کنید، اطراف ایمپلنت و اورینگ باید با گوش پاک‌کن پنبه‌ای و خمیر دندان‌های توصیه شده تمیز شده و سپس دهان با دهان‌شویه شسته شود سپس از برس مخصوص دندان مصنوعی برای مسواک کردن ملایم قسمت‌های خالی استفاده کنید.

زمانی که با ایمپلنت جدید خود سازگاری پیدا کردید و به آن عادت کردید، می‌توانید آن را حداقل یک مرتبه در روز تمیز کنید. بهتر است آن را پس از هر وعده غذایی تمیز و قبل از خوابیدن تمیز کنید. نگران نباشید، به زودی مانند بستن بند کفش‌های خود به آن‌ها نیز عادت می‌کنید.

 موفقیت‌آمیز نبودن کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی


باید بدانید که همه سیستم‌های ایمپلنت مانند دندان‌های طبیعی ممکن است به دلیل مشکلات طبیعی مانند پوکی استخوان، عدم رعایت درست بهداشت دهان و دندان، فرسودگی، بیماری، عادات پر فشار بایت و عدم مراجعه دوره‌ای به دندانپزشک دچار مشکلات احتمالی شوند. به طور مشابه برای طول عمر ایمپلنت‌های دندانی نیز نمی‌توان تضمینی ارائه کرد. به هر حال افتادن مینی ایمپلنت‌های دندانی عارضه‌ای است که کمتر بحرانی است زیرا این مینی ایمپلنت‌های ارزان‌تر به جای ایمپلنت‌های معمولی به کار برده شده و وابستگی آن‌ها به بیماری‌های تحلیلی استخوانی یا لثه کمتر است.

 هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی


هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی

هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌های دندانی چقدر است؟ پاسخ کوتاه این است که کم‌تر از ایمپلنت‌های معمولی است.

اگر اندازه مینی ایمپلنت‌ها نصف ایمپلنت‌های معمولی است پس چرا هزینه آن‌ها کم‌تر از نصف آن‌ها است؟ برخی دلایل این موضع عبارتند از:

  • پیچ‌های ایمپلنت مقرون به صرفه‌تر: پیچ‌های کوچک‌تری برای کاشت مینی ایمپلنت‌ها به کار برده می‌شود که ارزان‌تر از پیچ‌های مورد استفاده برای ایمپلنت‌های معمولی است.
  • ساده‌تر بودن فرایند کاشت: فرایند کاشت مینی ایمپلنت‌ها بسیار کم تهاجمی‌تر از کاشت ایمپلنت‌های معمولی است و نیازی به انجام عمل‌های جراحی ندارد و همچنین کاشت آن‌ها در زمان کمتری انجام می‌شود؛ بنابراین، زمان و تلاش کمتر به معنی کمتر شدن هزینه‌ها است.
  • عدم نیاز به پیوند استخوان: در بسیاری از اوقات، دندانپزشکان نیاز به انجام پیوند استخوان در افرادی که تراکم استخوانی فک آن‌ها کمتر است ندارند. کاهش یک مرحله در این فرایند بدان معنا است که هزینه‌ها کاهش می‌یابد.

به هر حال صرف این که هزینه کاشت مینی ایمپلنت‌ها بسیار کم‌تر از ایمپلنت‌های معمولی است به این معنی نیست که کیفیت فرایند یا جایگزینی آن‌ها برای ایمپلنت‌های معمولی کم‌تر است. این یک فرایند متفاوت برای وضعیت متفاوتی است.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

آیا ایمپلنت برای بیماران قلبی، دیابتی و افراد مسن مقدور است؟

ایمپلنت

به لحاظ تاریخی برای بیمارانی که دندان‌های خود را از دست می‌دادند گزینه‌های جایگزین، به روکش دندان‌های سنتی و بریج‌ها و پروتز‌ها یا دندان مصنوعی‌های متحرک محدود شده بود. بسیاری از بیماران مجبور بودند از یک رژیم غذایی محدود پیروی کرده و اغلب نگران بودند که ممکن است دندان‌هایشان از جای خود خارج شوند. ایمپلنت‌ دندان (ایمپلنت) با ایجاد ریشه‌هایی محکم و پایدار برای جایگزین کردن دندان‌ها، این مشکلات را حل می‌کند.

ایمپلنت‌ها از پست‌های کوچکی از جنس تیتانیوم ساخته شده‌اند که به وسیله جراحی در فک جایگزاری می‌شوند. روکش دندان‌، بریج‌ها و پروتز‌های بر پایه ایمپلنت به طور مطمئنی به این ایمپلنت‌ها متصل می‌شوند. این جایگزین‌های دائمی، هر چیزی هم که بخورید، در دهان شما جابه‌جا نخواهند شد.

دندان‌های ایمپلنت شده دقیقا روی خط لثه قرار می‌گیرند و با بقیه دندان‌های فرد مطابقت دارند. این دندان‌ها که از مواد با دوامی شبیه به مینای دندان ساخته شده‌اند ، کاملا کاربردی بوده، ظاهری جذاب و جوان دارند. اگر می‌خواهید بدانید آیا گزینه مناسبی برای انجام ایمپلنت هستید یا نه با دندانپزشک خود مشورت نمایید.

پزشک به شما می گوید آیا ایمپلنت مناسب شماست یا خیر.

 اگر شما فردی سالم و غیرسیگاری (از هر سنی) هستید و دندان‌هایی دارید که شل شده یا شدیداً آسیب دیده‌اند، و یا در حال از دست دادن دندان‌هایتان هستید، یا از دندان مصنوعی یا پروتز استفاده می‌کنید و از ان راضی نیستید، ایمپلنت دندان ممکن است یک راه حل عالی برای شما باشد. اما به غیر از این‌ها باید معیارهای خاص دیگری را نیز داشته باشید. از جمله:

  • وضعیت سلامت عمومی خوب
  • استخوان فک و لثه سالم
    البته اگر استخوان فک شما به اندازه کافی برای ایمپلنت دندان قوی نباشد، هنوز هم ممکن است بتوانید از طریق پیوند استخوان، عمل جراحی ایمپلنت دندان را انجام دهید. پیوند استخوان می‌تواند فک را با بافت استخوان پیوندی استحکام ببخشد.
    دندانپزشکان یک سری ازمایش و بررسی کامل دندانپزشکی انجام می‌دهند، از جمله تصویربرداری دیجیتال اشعه ایکس، تا ببینند آیا شما فرد مناسبی برای ایمپلنت هستید یا خیر. اگر مشخص شود که نامزد مناسبی برای ایمپلنت هستید، یک برنامه درمانی شخصی برای شما طراحی خواهد شد.

مزایای ایمپلنت دندان


مزایای ایمپلنت

البته ایمپلنت دندان دارای مزایای زیادی است. مزایای استفاده از ایمپلنت دندان عبارتند از:

راحتی

درمورد پروتزهای متحرک یا  دندان مصنوعی‌ها، برای این که مطمئن شویم به خوبی در جای خود قرار گرفته‌اند و جابه‌جا نمی‌شوند، لازم است که از چسب دندان کمک بگیریم. استفاده از دندان مصنوعی‌ها نه تنها راحت نیست، بلکه به شدت ناخوشایند بوده و خجالت‌آور نیز هستند، به ویژه اگر در دهان بلغزند و حتی گاهی به طور تصادفی از دهان بیرون بیافتند.

حفظ  حالت صورت

ایمپلنت‌ آسیبی به ساختار استخوان فک وارد نمی‌کند و بنابراین شکل طبیعی صورت حفظ می‌شود. علاوه بر این، از آنجا که ایمپلنت‌ها طوری طراحی شده‌اند که به استخوان جوش می‌خورند، دوام و ماندگاری ان‌ها در نهایت این احساس که این دندان‌ها کاشته شده‌اند را از بین خواهد برد.

دوام و ماندگاری

 در صورتی که فرد بهداشت دهان و دندان خود را رعایت کند، برخی از ایمپلنت‌ها تا آخر عمر فرد دوام خواهند داشت. ایمپلنت‌ها نسبت به پروتزهای معمولی و بریج‌ها با دوام‌تر بوده، در برابر نیرو و فشاری که به سبب اسیب یا ضربه به آن‌ها وارد می‌شود مقاوم‌ترند.

بهبود نحوه صحبت کردن

پروتزها راحت نیستند ، به ویژه اگر در طول زمان شل شده باشند و معمولا باعث می‌شوند کلمات به خوبی ادا نشده و یا با لکنت ادا شوند. درحالی که، دندان‌های ایمپلنت شده، با جراحی به داخل دهان متصل می‌شوند و بنابراین هیچ دلیلی برای لغزیدن‌ آن‌ها وجود ندارد.

بهبود بهداشت دهان و دندان

از آنجایی که ایمپلنت، برخلاف بریج‌های معمولی، تغییری در دندان‌های مجاور ایجاد نمی‌کند، اکثر دندان‌های بیمار دست‌نخورده و سالم باقی می‌مانند. این روش، با حمایت و بهبود شیوه‌های بهداشت دهان و دندان، باعث بهبود سلامتی دهان و دندان می‌شود.

عدم وجود ناراحتی در هنگام غذا خوردن

  استفاده از دندان مصنوعی‌های لغزنده می‌تواند عمل جویدن را به یک چالش تبدیل کند. با ایمپلنت دندان، درد در هنگام غذا خوردن کاملا از بین رفته و هیچ محدودیتی برای انتخاب غذا وجود ندارد.

افزایش اعتماد به نفس

پروتز‌ها باعث می‌شود یک فرد معذب بوده و از اعتماد به نفس او کاسته شود. برعکس، ایمپلنت‌ها به صاحب خود کاملا احساس اعتماد به نفس می‎‌بخشند.

بهبود ظاهر

دندان‌های ایمپلنت شده، هم به لحاظ ظاهری و هم به لحاظ احساسی که در دهان ایجاد می‌کنند کاملا  طبیعی به نظر می‌رسند. ایمپلنت‌ها به طور ویژه طوری طراحی شده‌اند که  به استخوان جوش بخورند و به این دلیل دائمی و پایدار می‌شوند.

راحت‌تر و لذت بخش‌تر غذا  خوردن

  خبر خوش این است که ایمپلنت‌ها درست مانند دندان‌های طبیعی عمل کرده و به فرد اجازه می‌دهند غذاهای مورد علاقه خود را بدون درد و با اطمینان مصرف نماید.

برای برخی ممکن است مفید‌تر از دندان مصنوعی باشند

 دندان‌های ایمپلنت شده، ناراحتی‌های ناخوشایند بیرون اوردن دندان‌های مصنوعی را از دهان نداشته، و نیز نیازی به استفاده از چسب‌های کثیف و ناخوشایند برای این که در محل مناسب‌شان باقی بمانند نیست.

روش انجام کار و درد ناشی از ایمپلنت


روش انجام ایمپلنت

شایع‌ترین روش انجام ایمپلنت دندان با عنوان “جراحی چند مرحله‌ای” شناخته می‌شود. این نوع جراحی در یک فرایند سه مرحله ای انجام می‌شود:

  • مرحله اول شامل جراحی کاشت جایگزین ریشه دندان در استخوان، زیر لثه است. اجتناب از وارد امدن فشار و نیرو در طول دوره بهبودی در این مرحله مهمترین مطلب است. رژیم غذایی بیمار بایستی شامل غذاهای سرد و نرم باشد، همچنین ممکن است دندانپزشک استفاده از سوپ‌های گرم را نیز توصیه کند. پس از بهبود از این مرحله، جراحی برداشتن لثه برای اشکار‌سازی ایمپلنت انجام می‌شود.
  • با شروع مرحله دوم، ایمپلنت باید با موفقیت در پروسه‌ای به نام الصاق استخوانی با استخوان جوش خورده باشد. پس از آن پست‌هایی که با عنوان اباتمنت (Abutment) یا تکیه گاه، شناخته می‌شوند از طریق لثه به داخل دهان متصل می‌شوند. در دوره درمان لثه نوعی طوق در اطراف پایه تکیه‌گاه تشکیل می‌شود. این به دندانپزشک اجازه دسترسی لازم به ایمپلنت را برای آماده‌سازی برای مرحله نهایی ترمیم که شامل قرار دادن دندان مصنوعی باشد را می‌دهد.
  • مرحله نهایی الصاق دندان یا دندان‌های مصنوعی است. برای جایگزاری یک دندان، دندانپزشک یک تاج دندان یا دندان سفارشی برای بیمار می‌سازد. عواملی که در ساخت این دندان باید رعایت شوند شامل مناسب بودن به لحاظ تناسب، رنگ، اندازه و شکل و به طور کلی در ترکیب با سایر دندان‌های بیمار است. زمانی که بیش از یک دندان جایگزاری می‌شود، ممکن است دندانپزشک مدتی بیشتری زمان لازم داشته باشد تا بتواند دندان یا بریج جایگزین دائمی و سفارشی را برای بیمار آماده نماید. در این فاصله، یک بریج ، دندان مصنوعی یا تاج برای کمک به بیمار برای غذا  خوردن و صحبت کردن داده خواهد شد.

کاندیداهای مناسب برای ایمپلنت دندان 


کاندیداهای مناسب برای ایمپلنت دندان

برای انجام ایمپلنت (به جز دندان‌های از دست رفته) فرد باید از سلامت عمومی مناسبی برخوردار بوده و استخوان فکی کامل و سالم داشته باشد. سالم بودن لثه‌ها و استخوان فک به این دلیل لازم است که به خوبی از ایمپلنت پشتیبانی کنند.

اگر شما سلامت هستید و دندانپزشکتان معتقد است شما گزینه خوبی برای ایمپلنت هستید، بسته به شرایط خاص سلامتی و ضروریات دهان و دندان شما و نیز تعداد جراحی‌هایی که لازم است، دندانپزشکتان ممکن است ایمپلنت را در مطب خود و با بی‌هوشی موضعی یا در بیمارستان و تحت بیهوشی عمومی، برایتان انجام دهد.

اما ایمپلنت انتخاب خوبی برای همه افراد نیست.

عواملی که افراد را به گزینه مناسبی برای ایمپلنت تبدیل می‌کند، عبارتند از:

  • استخوان فک قوی
  • بافت لثه سالم، ترجیحا بدون بیماری لثه
  • سلامت دهان و دندان مناسب

افرادی که گزینه مناسبی برای ایمپلنت نیستند عبارتند از:

  • زنان حامله
  • کسانی که بهداشت دهان و دندان خود را به خوبی رعایت نمی‌کنند
  • کسانی که در گذشته در ناحیه سر و گردن خود تحت پرتو درمانی بوده‌اند
  • کسانی که به مشکلات یا بیماری‌های مزمن خاصی مبتلا هستند (به خاطر افزایش خطر عفونت)
  • مبتلایان به هموفیلی
  • مبتلایان به دیابت
  • کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند
  • بیماران مبتلا به بیماری‌های قلبی
  • و غیره.

کسانی که از داروهای خاص استفاده می‌کنند یا عادات خاصی دارند (باید با پزشک و دندانپزشک خود در این مورد صحبت کنند) از جمله:

  • داروهای استروئیدی
  • داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی
  • کسانی که زیاد سیگار می‌کشند و / یا زیاد نوشیدنی (الکلی) مصرف می‌کنند.
  • کسانی که دندان‌ قروچه می‌روند یا دندان‌هایشان را به هم فشار می‌دهند(این کار می‌تواند فشار زیادی بر ایمپلنت وارد کرده و/یا به ان آسیب برساند)
  • کسانی که به علت سن کم استخوان‌های فکشان هنوز کاملا رشد نکرده است

محدوده سنی ایده‌آل برای ایمپلنت دندان


بین افراد جوان، کسانی که زیر ۱۸ سال سن دارند، با توجه به اینکه فک آن‌ها هنوز رشد کامل خود را نکرده، نمی‌توانند ایمپلنت دندان انجام دهند.

یک دندانپزشک قادر است بفهمد که آیا فک بیمار برای ایمپلنت دندان مناسب هست یا خیر. برای ایمپلنت دندان حداقل سنی وجود ندارد بلکه صرفا بستگی به این دارد که ایا رشد استخوان فک کامل شده یا نه. همچنین هیچ محدودیت حداکثر سن نیز برای ایمپلنت وجود ندارد. ایمپلنت دندان حتی برای بیمارانی در دهه ۹۰ زندگی‌ نیز موفقیت‌آمیز بوده است.

با این حال، در سنین بالاتر گاهی اوقات، اگر افراد در سنین پایینتر خود به خوبی از دندان‌های خود مراقبت نکرده باشند، ممکن است مشکلات مربوط به دهان و دندان، مانند بیماری‌های لثه ایجاد ‌شود. بیماران مسن‌تر ممکن است بافت لثه کمتری در دهان خود داشته باشند، که این برای کسانی که بخواهند ایمپلنت دندان انجام دهند، یک مشکل است.

با این حال، حتی اگر فکر می‌کنید که برای انجام ایمپلنت دندان واجد شرایط نیستید، توصیه می‌کنیم پیش از تصمیم گرفتن با یک دندانپزشک مشاوره کنید، بعید نیست که راهکاری برای شما وجود داشته باشد که شما را شگفت زده کند.

دندانپزشکان اگر احساس کنند با وجود این که شما در حال حاضر گزینه مناسبی برای ایمپلنت نیستید، اما با کمی کار اضافه می‌توانید ایمپلنت انجام دهید، حتی ممکن است قادر باشند مشکلات دهانی‌ای که در حال حاضر به ان مبتلا هستید را درمان کنند.

بسیاری از بیماران، حتی کسانی که مشکلات مربوط به لثه دارند هم واجد شرایط ایمپلنت هستند.

با این حال، افرادی که فک یا لثه‌های ضعیفی دارند، ممکن است فقط بتوانند از ایمپلنت‌های متحرک استفاده کنند و نه ایمپلنت دائمی.

هزینه‌های انجام ایمپلنت


هزینه‌ها ممکن است بین دندانپزشکان مختلف متفاوت باشد و نیز به محلی که زندگی می‌کنید و سایر روش‌ها یا پیچیدگی‌هایی که ممکن است در طول کار ایجاد شود نیز بستگی دارد. برای این که خیالتان راحت باشد، هزینه را کمی بیشتر در نظر بگیرید. به یاد داشته باشید که ایمپلنت‌های دائمی از پروتزهای متحرک و امثال ان‌ها گران‌تر هستند (و دوره بهبودی هم ممکن است طولانی‌تر باشد.) درباره هزینه‌ها با یک متخصص دندان مشورت کرده و ببینید کدام بیمه دندانپزشکی احتمالا هزینه‌‌های ایمپلنت شما را پوشش می‌دهد.

محدودیت‌های برنامه فعلی خود را بررسی کرده و ببینید که آیا با شرایط دندانپزشک شما هماهنگ هست یا نه و یا این که از طریق یک وب‌سایت دندانپزشکی و یا یک دندانپزشک جدید  یک برنامه جدید برای دندان‌های خود پیدا کنید.

 کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.