عوارض ایمپلنت دندان: خطرات جانبی کوتاه و بلند مدت کاشت دندان

ایمپلنت دندان

جراحی ایمپلنت دندان یک روش جایگزین مدرن برای دندانهای مصنوعی، کرم دندان (و احتمال مسمومیت ناشی از روی) و پل است که از موفقیت دراز مدتی نیز برخوردار است. ایمپلنت‌ها به جای جایگزین‌کردن دندانهای طبیعی با دندانهای مصنوعی،  جایگزین ریشه‌های دندان شده و به‌عنوان پایه‌ای قوی برای دندان‌های دائمی یا دندانهای مصنوعی متحرک استفاده‌می‌شوند.ایمپلنت دندان به صورت سفارشی ساخته‌می‌شوند تا با دندانهای طبیعی بیمار مطابقت‌داشته باشند، بنابراین نه تنها نسبت به دندانهای  مصنوعی نیاز به نگهداری کمتری دارند بلکه از ظاهر و حس طبیعی‌تری نیز برخوردارند.

  • ظاهر طبیعی از طریق اتصال ایمپلنت که می‌تواند گزینه‌ای دائمی برای جایگزینی دندان‌ها باشد.
  • دارای عملکردی بهبودیافته که باعث آسان‌شدن صحبت‌کردن و غذاخوردن فرد می‌شود.
  • ایپملنت دندان باعث ناراحتی در بیمار نمی‌شود لذا بیمار با آن کاملا احساس راحتی می‌کند.
  • ایمپلنت دندان از دوام زیادی برخوردار است.
  • باعث بهبودی بهداشت دهان و دندان می‌شود چراکه نیازی به تغییر دندانهای طبیعی در اطراف ایمپلنت وجودندارد.

علاوه بر موارد ذکرشده همچنین ایمپلنت دندان باعث افزایش عزت‌نفس در بیماران می‌شود. به کمک این ایمپلنت‌ها، بیماران از لبخندهای طبیعی بهره‌منده شده و هیچگونه نگرانی راجع به دندانهای مصنوعی و پل‌های آن ندارند.

برای کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

ایمپلنت ‌دندان و عوارض ناشی از آن چیست؟


ایمپلنت ‌دندان

خطرات و عوارض ناشی از ایمپلنت دندان را می توان به سه مرحله‌ تقسیم‌کرد: خطرات حین عمل جراحی و خطرات و عوارضی که در طی ۶ ماه اول کاشت رخ‌می‌دهد و خطرات و عوارض بلندمدت ایمپلنت دندان.

خطرات و عوارض ایپملنت دندان در حین عمل جراحی

کاشت ایمپلنت‌های دندانی یک روش جراحی است و خطرات طبیعی ناشی از عمل جراحی را در‌بر‌می‌گیرد. در صورتی که نیاز به جراحی‌های اضافی مانند لیفت سینوس ، پیوند استخوان و غیره باشد باید مد نظر داشت کهاین جراحی‌ها هم  خطرات طبیعی  مربوط به خود را دارند. با این حال، بر اساس آمار فعلی، خطر عوارض ناشی از ایپملنت دندان بسیار پایین -کمتر از ۵ درصد- است. به ندرت پیش‌می‌آید که این جراحی همراه با مشکلاتی باشد و  در صورتی هم که مشکلی رخ‌می‌دهند معمولا جزئی بوده و به راحتی قابل‌درمان است. برخی از این مشکلات احتمالی عبارتند از:

خونریزی

هرچند که در جراحی ایمپلنت دندان، خطرات جانی بسیار نادر هستند اما در برخی از موارد به‌ویژه اگر رگهای خونی بزرگ در حین جراحی دچار آسیب‌شوند، ممکن‌است که فرد دچار خونریزی شدیدی شود. در مواردی که چنین اتفاقی رخ‌دهد می توان خونریزی را به کمک کمپرس، داروهای واژینوز، کوتر (جهت ایجاد برش و جلوگیری از خونریزی در اتاق عمل کاربرد دارد و در ان از روش سوزاندن استفاده‌می‌شود) یا انعقادشریان‌ها مهارکرد.

عفونت

عفونت ناشی از باکتری یک خطر مشترک در بین تمامی عمل‌های جراحی است. امروزه در دنیای مدرن، کمتر از ۱ درصد از کل جراحی‌ها باعث عفونت‌می‌شوند و در صورتی هم که عفونتی رخ‌دهد می‌توان گفت که بیشتر آنها جزئی هستند.عفونت در محل ایمپلنت در طی عمل جراحی یا در روزهای اولیه پس از جراحی می‌تواند باعث افزایش خطر عدم‌موفقیت ایمپلنت شود. مصرف آنتی بیوتیک‌ قبل از عمل جراحی می‌تواند احتمال عدم‌موفقیت ایمپلنت را کاهش‌دهند اما همچنین تاثیر اندکی بر روی خطر ابتلا به عفونت دارد. رعایت بهداشت دهان و دندان به صورت مرتب بعد از عمل جراحی کاملا ضروری است. دهانی که تمیز باشد طبیعتا سریع‌تر بهبود‌می‌یابد و اگر دهان به وسیله‌ی باکتری‌ها و باقی مانده‌های موادغذایی رخمی‌نشده باشد خطر ابتلا به عفونت در آن نیز کاهش‌می‌یابد.

آسیب‌دیدگی عصب 

ایمپلنت دندان

شایع ترین مشکل در ایمپلنت دندان این است که عصب آلوئولار تحتانی (واقع در داخل فک) در حین عمل جراحی به‌طور تصادفی آسیب‌‌ببیند. پس از جراحی، ممکن‌است بیمار دچار درد، سوزن‌شدن و بی‌حسی در دندان‌ها، لثه‌ها، لب‌ها (اغلب لب پایین) و یا چانه را برای مدت نامعلومی شود. اگر آسیب‌دیدگی عصب جزئی باشد در اینصورت بیمار پس از سپری‌شدن یک دوره معینی از بهبودی خود را بدست‌می‌آورد.

مشکلات سینوسی 

مشکلات سینوسی هنگامی رخ‌می‌دهد که ایمپلنت‌های دندانی که در فک بالا قرارداده شده‌اند به یکی از حفره‌های سینوس فشار واردکنند. برنامه‌ریزی دقیق و انجام دقیق عمل جراحی برای جلوگیری از این اتفاق ضروری است. حتی اگر عوارض سینوسی در تمامی موارد رخ‌ندهد باز هم این ایمپلنت‌ها به علت عدم‌پشتیبانی کافی از سوی استخوان‌ها، از احتمال بالایی برای عدم‌موفقیت‌ برخوردار هستند.

عدم‌پایداری

ناتوانی در قراردادن ایمپلنت در استخوان برای ایجاد ثبات و پایداری ایمپلنت (به عنوان ثبات اولیه ایمپلنت نامیده‌می‌شود) خطر عدم موفقیت در روند ادغام ایمپلنت یا کاشت دندان را افزایش‌می‌دهد.حتی برخی تحقیقات نشان‌می‌دهد که پایداری اولیه ایمپلنت در استخوان و نه زمان مشخصی از زمان بهبودی، مهمترین عامل موفقیت در ادغام ایمپلنت است.

سایر عوارض ناشی از کاشت دندان

ممکن‌است اتفاقات دیگری نیز در حین عمل جراحی ایمپلنت دندان اتفاق‌بیافتد اما احتمال بروز آسیب (و امکان نابودی) دندانهای مجاور یا سایر ساختارهای اطراف آن، نکروز فلپ بافت اطراف ایمپلنت، شکستگی فک و غیره بسیار نادر است.

خطرات و عوارض ناشی از ایمپلنت دندان در ۶ ماهه‌ی اول پس از جراحی

 عوارض زیر در ۶ ماه اول بعد از ایمپلنت دندان اتفاق‌می‌افتند که شایع‌ترین آنها جوش‌نخوردن ایمپلنت است.

جوش‌نخوردن ایمپلنت

جوش‌نخوردن ایمپلنت در ۶ ماه اول ناشی از برخی از عوامل کلی و موقعیتی است که عبارتند از:

  • شرایط کلی از قبیل دیابت کنترل‌نشده، پوکی استخوان درمان‌نشده، در معرض تابش‌بودن سر، گردن و غیره
  • بهداشت دهان و دندان نامناسب
  • استعمال زیاد دخانیات و مصرف بی‌رویه الکل
  • اتفاقات مختلفی از جمله عفونت، شکستکی حفره سینوسی و غیره در حین عمل جراحی

با این حال، آخرین تحقیقات نشان‌می‌دهد که مهمترین عامل همان پایداری اولیه ایمپلنت است. برای ایجاد پایداری باید ایمپلنت توسط تعدادی استخوان سالم احاطه‌شده و در استخوان کاشت‌شود تا بدین ترتیب ثبات و پایداری ایمپلنت تامین‌شود. پایه‌های سست ایمپلنت احتمال عدم‌موفقیت را بالا‌می‌برند.یک ایمپلنت بین ۸ تا ۲۴ هفته مورد آزمایش قرارمی‌گیرد تا جوش‌خوردگی آن مشخص‌شود. عدم وجود درد، تحرک، عفونت و خونریزی لثه از علائم بالینی نشان‌دهنده‌ی موفق‌بودن ایمپلنت است. سپس وضعیت استئوآرژیتی (روند ادغام ایپلنت) با استفاده از رادیوگرافی و با دستگاه‌های خاص از قبیل پریپتست مورد آزمایش قرار‌می‌گیرد. در حالی که تفاوت قابل ملاحظه‌ای در میزان ایمپلنت‌هایی که به علت عوامل خطر فردی جوش‌نمی‌خورند، وجو‌ددارد ولی مقادیر تقریبی آن بین ۱ تا ۶ درصد است.

عوارض بلندمدت ایمپلنت دندان

ممکن‌است که عدم‌موفقیت ایمپلنت بلندمدت ناشی از طراحی نادرست ترمیم پروتز یا مراقبت و نگهداری نامناسب باشد. صرفنظر از علت، فقدان استخوان در اطراف ایمپلنت و یا عدم‌موفقیت مکانیکی آن باعث‌می‌شود که ایمپلنت ناموفق‌ عمل‌کنند .همچنین خطراتی مربوط به اجزای پروتز از قبیل پریدگی، شکستگی و یا عدم‌رضایت  از طرف بیمار نیز همواره وجود دارد.

پری‌ایمپلنتایتیس

پری‌ایمپلنتایتیس یک فرآیند التهابی مخرب است که بر روی بافت نرم و سخت اطراف روند ادغام‌شدن ایمپلنت در حین عملکرد تاثیر‌می‌گذارد. پری ایمپلنتایتیس یک بیماری عفونی است که می‌تواند بر اثر عوامل مختلفی به‌وجودبیاید که برخی از این عوامل عبارتند از:

  • بهداشت دهان و دندان نامناسب
  • بار مکانیکی بیش از حد بر ایمپلنت
  • وضعیت بافت اطراف ایمپلنت
  • بیماران مبتلا به دیابت
  • مصرف زیاد سیگار

تشخیص این بیماری بر اساس تغییرات رنگ در لثه، خونریزی و عمق کاوش محل جراحی پری‌ایمپلنت، میزان جراحت و غیره صورت‌می‌گیرد. اشعه ایکس ضایعات تدریجی ارتفاع استخوان در اطراف ایمپلنت را نشان‌می‌دهد. اگر پری ایمپلنتایتیس تشخیص‌داده شود در اینصورت شیوه‌ي درمان به میزان فقدان استخوان و تأثیر زیبایی ایمپلنت بستگی‌دارد.رویکرد درمانی می‌تواند از محلولهای موضعی در اطراف ایمپلنت، آنتی‌بیوتیک‌ها، آنتی‌سپتیک، و درمانهای اولتراسونیک و لیزر تا روشهای بازسازی با استفاده از پیوند استخوان را شامل‌‌شود.

شکستگی ایمپلنت

شکستن ایمپلنت

           الف) شکستگی پیچ اتصال                  ب) شکستگی ایمپلنت

شکستگی یک عدم‌موفقیت مکانیکی در ایمپلنت است. شکستگی ممکن‌است زمانی‌ رخ‌دهد که ایپملنت خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشد. البته شکستگی ایمپلنت می‌تواند در سطوح مختلفی اتفاق‌بیافتد:

  • شکسته‌شدن ایمپلنت و پیچ اتصال یک فاجعه است که معمولا در اینصورت بافت و اجزای پروتز نیز دچار نقص و شکستگی می‌شوند. (تصویر ب)
  • هنگامی که تنها اتصال دچار شکستگی می‌شود، اتصال و تاج نیاز به جایگزینی دارند اما در این شرایط گاهی‌اوقات ایمپلنت می‌تواند سالم باقی‌بماند. (تصویر الف).

تحلیل و عقب‌نشینی لثه

شايع‌ترين علت عقب‌نشینی لثه، ورم لثه یا همان بيماري التهابي لثه‌ها عمدتا ناشي از عدم رعیات صحیح بهداشت دهان و دندان است.ریزش لثه منجر به قرارگرفتن در معرض اتصال فلزی زیر تاج دندان می‌شود. در شرایط دیگر، مثلث‌های سیاه ناشی از ضایعات استخوان و انقابض پاپیل بین ایمپلنت‌ها و دندان‌های طبیعی ظاهر‌می‌شوند.شاید بتوان برخی از این وضعیت‌ها را به کمک پیوند بافت نرم درمان‌کرد. قبل از هر نوع جراحی باید تمامی عوامل سببی را حذف‌کرد.

خطرات بازسازی پروتز

علاوه بر خطرات ناشی ازایمپلنت‌ها، خطراتی مربوط به اجزای پروتز نیز وجود دارد. مشکل اول مربوط به زیبایی‌شناسی ضعیف از قبیل خط لبخند بزرگ، کیفیت ضعیف لثه و نبود پاپیلاها است ثانیا یکی دیگر از مشکلات مربوط‌می‌شود به عدم مطابقت با فرم و سایه دندانهای طبیعی که ممکن‌است منجر به عدم‌رضایت بیمار شود (با این فرض که بیمار انتظارات غیر واقعی نداشته‌باشد).ممکن‌است که با گذشت زمان پروتز دچار سایش، پریدگی، شکستگی، انفصال شده و ظاهر زیبایی‌شناختی را تغییردهد و یا عوارض دیگری را متحمل‌شود. در بسیاری از موارد، بافت ایمپلنت از دوام بیشتری نسبت به پروتز برخوردار است.بیمارانی که از ایمپلنت دندانی استفاده‌کرده‌اند با این ایده موافقند که پروتز باید عاری از درد و یا هر علائم و نشانه‌ی ناخوشایند دیگری باشد و مشکلاتی برای جویدن و طعم و از لحاظ زیبایی نداشته‌باشد.ایمپلنت‌ها باید حداقل دو بار در سال بطور منظم مورد معیانه قراربگیرند. معیارهای موفقیت عبارتند از عدم وجود درد، تحرک، شفافیت رادیوگرافی (بیش از ۱٫۵ میلیمتر) در اطراف ایمپلنت، فقدان جراحت یا خونریزی در بافت نرم، عملکرد کافی و زیبایی‌شناسی مربوط به پروتز.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *